Στη Δημόσια Βιβλιοθήκη της Νέας Υόρκης, μπροστά σε χειρόγραφα με σημειώσεις, γραφομηχανές και εξώφυλλα που αναγνωρίζεις ακαριαία, συνειδητοποιείς ότι το The New Yorker δεν έγινε εκατό χρόνων επειδή προσαρμόστηκε στην εποχή του, αλλά επειδή επέμεινε στον δικό του ρυθμό σκέψης, γραφής, ελευθερίας.