Πώς οι ιππότες το Μεσαίωνα έχτιζαν τη σωματική τους δύναμη για το πεδίο της μάχης -6 μέθοδοι προπόνησης που παραμένουν επίκαιρες

Πώς οι ιππότες το Μεσαίωνα έχτιζαν τη σωματική τους δύναμη για το πεδίο της μάχης -6 μέθοδοι προπόνησης που παραμένουν επίκαιρες

ιπποτης γυμναζεται
Φωτογραφία: shutterstock

Πολύ πριν από την εμφάνιση των σύγχρονων γυμναστηρίων, των μηχανημάτων ενδυνάμωσης και των εξειδικευμένων προγραμμάτων, οι ιππότες τον Μεσαίωνα είχαν αναπτύξει τις δικές τους μεθόδους εκγύμνασης.

  • Οι ιππότες ανέπτυσσαν εκρηκτική δύναμη μέσω αλτικών ασκήσεων, παρόμοιων με τη σύγχρονη πλειομετρική προπόνηση. Παράλληλα, εξασκούνταν στην πάλη για μάχες σώμα με σώμα, συνδυάζοντας ρίψεις, λαβές και τεχνικές ελέγχου του αντιπάλου.
  • Η προετοιμασία τους περιλάμβανε γυμναστικές ασκήσεις, όπως άλματα πάνω από εμπόδια, για την ανάπτυξη ισορροπίας, συντονισμού και ευκινησίας, δεξιότητες απαραίτητες για τον έλεγχο του σώματος ακόμη και φορώντας τη βαριά πανοπλία.
  • Για την ενδυνάμωση χρησιμοποιούσαν την πανοπλία τους ως πρόσθετο βάρος σε βασικές ασκήσεις. Ταυτόχρονα, σήκωναν βαριά αντικείμενα, όπως πέτρες και κορμούς, σε μια πρακτική που προσομοιάζει στη σύγχρονη προπόνηση τύπου Strongman.
  • Η εκπαίδευσή τους περιλάμβανε επίσης τεχνικές αναρρίχησης σε τοίχους και υπερπήδησης εμποδίων. Αυτή η μεσαιωνική εκδοχή του parkour απαιτούσε συντονισμό και αποτελεσματικό έλεγχο του σωματικού βάρους για την αντιμετώπιση κάθε εμποδίου.

Στόχος τους ήταν να ανταποκρίνονται στις ιδιαίτερα απαιτητικές συνθήκες της μάχης. Η ανάγκη να πολεμούν φορώντας βαριές μεταλλικές πανοπλίες, να ιππεύουν για μεγάλα χρονικά διαστήματα, να χειρίζονται σπαθιά και να αντιμετωπίζουν αντιπάλους σε κοντινή απόσταση απαιτούσε σημαντική μυϊκή δύναμη, αντοχή, ταχύτητα και ευκινησία.

ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Σύμφωνα με δημοσίευμα του Men’s Health, οι μέθοδοι προπόνησης εκείνης της εποχής είχαν αρκετά κοινά στοιχεία με σύγχρονες μορφές φυσικής άσκησης. Ο James Pieratt, υπερμαραθωνοδρόμος και ερευνητής της ιστορικής φυσικής εκπαίδευσης, παρουσιάζει έξι πρακτικές που χρησιμοποιούσαν οι ιππότες και μπορούν να προσαρμοστούν στα σημερινά δεδομένα.

Οι έξι μέθοδοι εκγύμνασης των ιπποτών το Μεσαίωνα

1. Αλτικές ασκήσεις: Ταχύτητα και δύναμη

Οι ιππότες το Μεσαίωνα εξασκούνταν σε άλματα, αναπηδήσεις και εκρηκτικές κινήσεις, ακόμη και φορώντας την πανοπλία τους. Σύμφωνα με τον James Pieratt, οι ασκήσεις αυτές είχαν αρκετές ομοιότητες με τη σύγχρονη πλειομετρική προπόνηση, η οποία αποσκοπεί στην ανάπτυξη της εκρηκτικής δύναμης και της ταχύτητας.

Σε ορισμένες περιπτώσεις, οι πολεμιστές χρησιμοποιούσαν επίσης πέτρες για εκρηκτικές ρίψεις, πρακτική που θυμίζει τις σημερινές ασκήσεις με ιατρικές μπάλες γυμναστικής. Η συγκεκριμένη μέθοδος μπορεί να εφαρμοστεί σήμερα με άλματα σε ειδικό κουτί (box jumps), άλματα προς τα εμπρός, καθίσματα με άλμα και ρίψεις ιατρικής μπάλας.

ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

2. Πάλη και πολεμικές τέχνες: Δύναμη στη μάχη σώμα με σώμα

Η εκπαίδευση των ιπποτών δεν περιοριζόταν στη χρήση του σπαθιού. Έπρεπε να είναι ικανοί να αντιμετωπίζουν έναν αντίπαλο ακόμη και όταν δεν είχαν κάποιο όπλο στα χέρια τους.

Μία από τις μορφές μάχης που χρησιμοποιούνταν στη μεσαιωνική Ευρώπη ήταν η λεγόμενη «Ringen», ένα σύστημα πάλης που περιλάμβανε ρίψεις, ανατροπές, λαβές και τεχνικές ελέγχου του αντιπάλου. Ο Pieratt τη συγκρίνει με έναν συνδυασμό σύγχρονης πάλης και Brazilian Jiu-Jitsu, καθώς οι τεχνικές της επικεντρώνονταν στη μάχη από κοντινή απόσταση.

Σήμερα, αντίστοιχες δεξιότητες καλλιεργούνται μέσα από την πάλη, το τζούντο και το Brazilian Jiu-Jitsu. Παράλληλα, ασκήσεις όπως η μεταφορά βαρών με τα χέρια και οι στατικές λαβές με kettlebells μπορούν να ενισχύσουν τη δύναμη της λαβής και τη συνολική μυϊκή αντοχή.

3. Γυμναστική: Ευκινησία και έλεγχος του σώματος

Μπορεί η γυμναστική να μην είναι η πρώτη εικόνα που έρχεται στο μυαλό όταν κάποιος σκέφτεται έναν μεσαιωνικό ιππότη, ωστόσο αποτελούσε μέρος της σωματικής του προετοιμασίας.

ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Οι ιππότες εξασκούνταν σε κινήσεις που απαιτούσαν ισορροπία, συντονισμό και δύναμη, όπως τα άλματα πάνω ή γύρω από ξύλινα εμπόδια που θύμιζαν τον σημερινό ίππο γυμναστικής. Οι συγκεκριμένες δραστηριότητες ήταν ιδιαίτερα απαιτητικές, καθώς έπρεπε να εκτελούνται ακόμη και με τον περιορισμό που προκαλούσε η βαριά πανοπλία.

Στη σύγχρονη προπόνηση, ανάλογες δεξιότητες μπορούν να αναπτυχθούν με έλξεις στο μονόζυγο, βυθίσεις, ασκήσεις έρπειν (bear crawls) και ανυψώσεις γονάτων από κρεμαστή θέση.

4. Προπόνηση με πρόσθετο βάρος: Η πανοπλία ως αντίσταση

Ένα από τα χαρακτηριστικά στοιχεία της εκπαίδευσης των ιπποτών ήταν ότι πολλές ασκήσεις πραγματοποιούνταν φορώντας ολόκληρη την πανοπλία τους. Αυτό σήμαινε ότι ακόμη και απλές κινήσεις, όπως τα καθίσματα, οι κάμψεις και οι έλξεις, γίνονταν σημαντικά δυσκολότερες λόγω του πρόσθετου βάρους.

Η συγκεκριμένη πρακτική θυμίζει τη σημερινή προπόνηση με γιλέκα βαρών, τα οποία αυξάνουν την αντίσταση σε ασκήσεις με το βάρος του σώματος. Σύμφωνα με το δημοσίευμα, όσοι έχουν ήδη αποκτήσει καλή τεχνική σε ασκήσεις όπως οι κάμψεις, οι έλξεις και τα καθίσματα μπορούν να εξετάσουν την προσθήκη εξωτερικής αντίστασης, με σταδιακή αύξηση του φορτίου.

ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

5. Προπόνηση τύπου Strongman: Άρση λίθων και βαριών αντικειμένων

Για την ανάπτυξη μεγάλης σωματικής δύναμης, οι ιππότες χρησιμοποιούσαν βαριά και ογκώδη αντικείμενα, όπως πέτρες και κορμούς ξύλων. Η προπόνηση περιλάμβανε κινήσεις που θυμίζουν τις σημερινές άρσεις θανάτου (deadlifts), τις πιέσεις πάνω από το κεφάλι και τη μεταφορά μεγάλων φορτίων. Η συγκεκριμένη μορφή εκγύμνασης απαιτούσε τη συνεργασία πολλών μυϊκών ομάδων, με ιδιαίτερη συμμετοχή των ποδιών, της πλάτης, των ώμων και του κορμού.

Στη σύγχρονη εποχή, ανάλογες ασκήσεις συναντώνται στην προπόνηση Strongman, με μεταφορές βαριών αντικειμένων, άρσεις σάκων άμμου και μεταφορές φορτίων μπροστά από το σώμα. Πρόκειται για ασκήσεις που ενισχύουν όχι μόνο τη μυϊκή δύναμη, αλλά και τη σταθερότητα του κορμού και τη δύναμη της λαβής.

6. Αναρρίχηση και υπερπήδηση εμποδίων: Η μεσαιωνική εκδοχή του parkour

Μία ακόμη ιδιαίτερη πρακτική ήταν η αναρρίχηση σε τοίχους και η υπερπήδηση εμποδίων. Στα μεσαιωνικά γερμανικά εγχειρίδια εκπαίδευσης συναντάται ο όρος «Wandlaufen», ο οποίος αναφέρεται σε τεχνικές κίνησης και αναρρίχησης σε τοίχους.

Οι ιππότες εξασκούνταν στο να τρέχουν προς έναν τοίχο, να πιάνουν την επάνω πλευρά του και να ανεβαίνουν, αλλά και να χρησιμοποιούν τα χέρια και τα πόδια τους για να σκαρφαλώνουν σε στενά σημεία και γωνίες. Ο Pieratt συγκρίνει αυτές τις δραστηριότητες με το σημερινό parkour, το οποίο απαιτεί ευκινησία, συντονισμό και αποτελεσματικό έλεγχο του σωματικού βάρους.

ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Σήμερα, ανάλογες δεξιότητες μπορούν να αναπτυχθούν με αναρρίχηση σε σχοινί, έλξεις με υποβοήθηση, ασκήσεις αιώρησης από μονόζυγο και οργανωμένη προπόνηση σε διαδρομές εμποδίων.

Η σωματική προετοιμασία των ιπποτών το Μεσαίωνα δείχνει ότι πολλές από τις αρχές που χρησιμοποιούνται σήμερα στη φυσική άσκηση έχουν βαθύτερες ιστορικές ρίζες. Η εκρηκτική δύναμη, η αντοχή, η ισορροπία, η ευκινησία και η ικανότητα μεταφοράς βάρους αποτελούσαν απαραίτητα στοιχεία για έναν πολεμιστή του Μεσαίωνα, αλλά εξακολουθούν να θεωρούνται σημαντικά για τη σύγχρονη φυσική κατάσταση.

Ακολουθήστε το iefimerida στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, στο iefimerida
ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
Tο iefimerida.gr δημοσιεύει άμεσα κάθε σχόλιο. Ωστόσο δεν υιοθετούμε τις απόψεις αυτές καθώς εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Σχόλια με ύβρεις διαγράφονται χωρίς προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται.

Δείτε επίσης

Περισσότερα