Τα ζευγάρια συχνά παρεκκλίνουν στις διαφωνίες τους. Ενώ η συζήτηση ξεκινά από ένα συγκεκριμένο πρόβλημα, γρήγορα μετατρέπεται σε προσωπική επίθεση.
- Η τεχνική της «μερικής υποχώρησης» συνίσταται στην άμεση ανάληψη του μεριδίου ευθύνης σε μια διαφωνία. Αυτή η κίνηση γίνεται χωρίς την πλήρη παραίτηση από τη συνολική θέση του ατόμου, αποκλιμακώνοντας αμέσως την ένταση.
- Η άμεση παραδοχή λειτουργεί ακαριαία, καθώς προλαβαίνει την προσπάθεια του συντρόφου να αποδείξει το δίκιο του. Η αναγνώριση εκτονώνει την πίεση που τροφοδοτεί την κλιμάκωση της έντασης, προσφέροντας την επικύρωση που αναζητείται.
- Η παράλειψη της ανάληψης ευθύνης δεν επιλύει το πρόβλημα. Αντιθέτως, το παράπονο καταγράφεται και συσσωρεύεται, με κίνδυνο να επανεμφανιστεί σε μελλοντικές, άσχετες διαφωνίες, τροφοδοτώντας έναν κύκλο απωθημένων και εντάσεων στο ζευγάρι.
- Για την επιτυχή εφαρμογή της τεχνικής απαιτείται συγκεκριμένη διατύπωση, η αποφυγή της λέξης «αλλά», που ακυρώνει την παραδοχή, και η έγκαιρη δράση. Η χρήση της είναι κρίσιμη, ειδικά όταν κάποιος έχει γενικά δίκιο.
Μέσα σε λίγα λεπτά, από τη συντονισμένη προσπάθεια επίλυσης ενός ζητήματος, οι σύντροφοι περνούν στην προσπάθεια να αποδείξουν ποιος είναι ο πιο λογικός.
Όταν ένας καβγάς πάρει αυτή την τροπή, η επίλυση γίνεται σχεδόν αδύνατη, καθώς τα πεδία μάχης και τα «πολεμοφόδια» γίνονται απεριόριστα.
Ψυχολόγος που μελετά τις σχέσεις επισημαίνει ότι υπάρχει μια τεχνική που λειτουργεί ως προστατευτικό κιγκλίδωμα: η «μερική υποχώρηση».
Πώς λειτουργεί στα ζευγάρια η «μερική υποχώρηση»
Η μερική υποχώρηση είναι η άμεση αναγνώριση της ευθύνης που σας αναλογεί για ένα συγκεκριμένο σημείο της διαφωνίας, χωρίς να παραιτείστε από τη συνολική σας θέση. Στην πράξη ακούγεται πολύ απλά:
- «Έχεις δίκιο, αυτό ήταν δικό μου λάθος»
- «Σωστό, πράγματι ξέχασα να σε ενημερώσω»
- «Δεν έπρεπε να πάρω αυτή την απόφαση χωρίς να σε συμβουλευτώ»
Δεν παραδέχεστε ότι είχατε άδικο σε όλα, αλλά αναλαμβάνετε το σφάλμα που σας αναλογεί, πριν ο σύντροφός σας αναγκαστεί να το εκμαιεύσει. Τίποτα δεν αποκλιμακώνει μια ένταση ταχύτερα.
Γιατί λειτουργεί ακαριαία
Όταν ο/η σύντροφός σας προβαίνει σε μια αντιπαράθεση, είναι προετοιμασμένος/η για την προσπάθεια που θα χρειαστεί να καταβάλει ώστε να σας πείσει. Γι' αυτό αυξάνεται η ένταση της φωνής και συσσωρεύονται παραδείγματα. Δεν προσπαθεί να σας βλάψει, αλλά να γίνει πιστευτός/ή, υποθέτοντας ότι αυτό θα είναι δύσκολο.
Η μερική υποχώρηση εκτονώνει την πίεση που τροφοδοτεί την κλιμάκωση. Το αποτέλεσμα είναι άμεσα ορατό: ο/η σύντροφός σας λαμβάνει την αναγνώριση που ζητούσε, ενώ εσείς παραμένετε ειλικρινείς χωρίς να παραδίδετε όλα τα επιχειρήματά σας.
Επιπλέον, είναι ψυχολογικά ευκολότερη από μια πλήρη συγγνώμη. Οι περισσότεροι δεν αρνούμαστε τις μικρές παραδοχές επειδή θεωρούμε ότι είμαστε αλάνθαστοι, αλλά επειδή φοβόμαστε ότι η παραδοχή ενός λάθους θα εκληφθεί ως παραδοχή για το σύνολο της διαφωνίας.
Οι συνέπειες όταν παραλείπεται αυτό το βήμα
Όταν δεν αναλαμβάνεται η ευθύνη τη στιγμή που πρέπει, το πρόβλημα δεν εξαφανίζεται. Ο σύντροφος καταγράφει την απουσία αναγνώρισης και ενδέχεται να την επαναφέρει εβδομάδες αργότερα σε έναν άσχετο καβγά. Αυτό δεν αποτελεί απλώς «τήρηση λογαριασμού», αλλά ένα παλιό παράπονο που δεν αναγνωρίστηκε ποτέ και βρήκε διέξοδο.
Τα ζευγάρια που συνηθίζουν τις μικρές παραδοχές δεν συσσωρεύουν τέτοια απωθημένα, με αποτέλεσμα οι διαφωνίες τους να παραμένουν εστιασμένες στο αρχικό θέμα.
Πώς να εφαρμόσετε τη «μερική υποχώρηση»
Για να είναι αποτελεσματική η τεχνική, απαιτούνται τα εξής βήματα:
Να είστε συγκεκριμένοι: Μια δήλωση όπως «Έχεις δίκιο, δεν έπρεπε να το πω αυτό μπροστά στη μητέρα σου» λειτουργεί. Ένα αόριστο «Εντάξει, λάθος μου» ακούγεται ως εξαναγκασμένη υποχώρηση.
Αποφύγετε το «αλλά»: Η φράση «Έχεις δίκιο, αλλά κι εσύ...» ακυρώνει την παραδοχή. Αν έχετε αντεπιχείρημα, αφήστε πρώτα την υποχώρηση να σταθεί μόνη της.
Δράστε νωρίς: Η τεχνική χάνει τη δύναμή της αν ο άλλος έχει ήδη αρχίσει να απαριθμεί παλιά παράπονα. Η ιδανική στιγμή είναι μόλις αντιληφθείτε ότι έχετε άδικο σε κάτι μικρό.
Χρησιμοποιήστε την ακόμη κι αν έχετε κυρίως δίκιο: Ειδικά τότε. Το να έχει κανείς δίκιο στο μεγαλύτερο μέρος ενός ζητήματος είναι ο συνηθέστερος λόγος που αρνείται να υποχωρήσει στο ελάχιστο.
Η εφαρμογή των αυθεντικών μερικών υποχωρήσεων αποτελεί τη διαδοχική διαφορά ανάμεσα στα ζευγάρια που διαφωνούν για να επιλύσουν προβλήματα και σε εκείνα που παγιδεύονται σε προσωπικές διαμάχες.