Μια ιδέα για ολοκληρωμένη έξοδο με θέατρο και φαγητό στην ανοιξιάτικη Αθήνα.
Ο πολυσυζητημένος «Βυσσινόκηπος» του Έκτορα Λυγίζου, στο Εθνικό Θέατρο, αποτέλεσε την αφορμή για μια ανοιξιάτικη απογευματινή έξοδο στην καρδιά της Αθήνας, ενώ μετά ακολούθησε ένα απολαυστικό ιαπωνικό δείπνο στο ζωηρό Myoko των Νοτίων Προαστίων. Μοιραζόμαστε μαζί σας τις εντυπώσεις μας και για τα δύο: την παράσταση που θα διαρκέσει μέχρι την Κυριακή 24 Μαΐου, αλλά και το νέο εστιατόριο του σεφ Προκόπη Κουρή που άνοιξε στις αρχές του 2026 στην πλατεία Εσπερίδων της Γλυφάδας.
Η παράσταση: Ο «Βυσσινόκηπος» του Άντον Τσέχοφ στη νέα διασκευή του Εθνικού Θεάτρου
Όταν όλα πια χαθούν και δεν υπάρχει τίποτα που να σε βασανίζει, ούτε ο φόβος ούτε η ελπίδα, νιώθεις πλέον ελεύθερος σαν να βουτάς μέσα σε μια θάλασσα την οποία φοβόσουν ακόμα και να αντικρίσεις. Τι μένει; Η πρώτη αίσθηση της ανακούφισης, σαν βαθιά ανάσα μετά από μια ανάβαση από τον βυθό στην επιφάνεια του νερού, και ένα κενό: η αίσθηση πως ό,τι ήταν να γίνει έγινε.
Ο «Βυσσινόκηπος» του Άντον Τσέχοφ, μια «κωμωδία» -κατά τον ίδιο- «σε τέσσερις πράξεις», συμπυκνώνει ακριβώς αυτή την αίσθηση του κενού που κρύβει πίκρα, γλύκα και νοσταλγία, αλλά και το παράξενο αίσθημα της απελευθέρωσης που βιώνουν οι άνθρωποι μετά από μια καταστροφή. Απελευθέρωση από τον φόβο της επικείμενης καταστροφής και από τη φρούδα ελπίδα ότι μπορείς να διορθώσεις τα πράγματα ακόμα κι αν όλα γύρω σου συνηγορούν ότι αυτό είναι εντελώς μάταιο. Οι διορθώσεις στις οποίες καταφεύγουν οι άνθρωποι όταν εθελοτυφλούν για την πραγματικότητα είναι η ανθρώπινη κωμωδία, η μοίρα του ιστορικού υποκειμένου που βρίσκεται ανήμπορο μπροστά από τις μυλόπετρες της Ιστορίας που, θέλοντας και μη, θα τον αλέσουν, μαζί με ό,τι άλλο βρεθεί μπροστά τους, ακόμα κι αν αυτό καταφεύγει στη φάρσα της ουτοπίας για να κρυφτεί.
Η οικογένεια του «Βυσσινόκηπου» είναι μια τυπική αριστοκρατική οικογένεια της προεπαναστατικής Ρωσίας που στις αρχές του 20ού αιώνα βρίσκεται στην καρδιά ενός γιγαντιαίου κοινωνικο-οικονομικού μετασχηματισμού. Μια πολιτισμική στροφή συντελείται ήδη από το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, με το τέλος αφενός της δουλοπαροικίας (1861), αφετέρου με την άνοδο της αστικής τάξης να πιέζει προς τα πάνω, για να λάβει κομμάτια, προνόμια και μέρος από την πίτα της αριστοκρατικής τάξης που φθίνει. Όλος αυτός ο μετασχηματισμός αντικατοπτρίζεται συμβολικά στον ονειρεμένο βυσσινόκηπο, ο οποίος, μετά τη χρεοκοπία της αριστοκρατικής οικογένειας που τον κατείχε επί αιώνες, θα μεταλλαχθεί σε κατατμημένες εξοχικές κατοικίες που θα πουληθούν αυτόνομες σε διψασμένα νεόπλουτα μέλη της αναδυόμενης αστικής τάξης.
Παρά τις κωμικές προσπάθειες των μελών της χρεοκοπημένης οικογένειας όχι να λύσουν το πρόβλημα, αλλά να το απωθήσουν παριστάνοντας ότι διασκεδάζουν σε πικρές εορτές και χορούς που στόχο έχουν απλώς να κρύψουν τα αδιέξοδα κάτω από το χαλί, το αναπόφευκτο φινάλε πλησιάζει. Η τρυφηλή ζωή στην καρδιά ενός ονειρεμένου βυσσινόκηπου έχει πάψει, άλλωστε, από καιρό να υπάρχει κάπου αλλού πέρα από τις αναμνήσεις των ενοίκων του. Η παρακμή έχει αρχίσει, η καθημερινότητα του σπιτιού τροφοδοτείται εδώ και καιρό με δανεικά από τον απόγονο των τελευταίων δουλοπάροικων που εργάζονταν στο κτήμα, τον Ερμολάι Αλεξέγιεβιτς Λοπάχιν, ο οποίος έχει πλουτίσει και τελικώς θα γίνει ο πλειοδότης στον επερχόμενο πλειστηριασμό. Η μοίρα του κτήματος είναι προδιαγεγραμμένη και στους ήρωες απομένει μονάχα ένα πράγμα: η ανάσα μετά την καταστροφή.
Ο Έκτορας Λυγίζος σε αυτή τη εκδοχή του «Βυσσινόκηπου» που βλέπουμε στο Εθνικό Θέατρο, προσπαθεί να σπάσει τη δραματική ανάγνωση (ως τραγωδίας) που έκανε στο πρώτο ανέβασμα του «Βυσσινόκηπου» ο Στανισλάφσκι, το 1904, στο Θέατρο Τέχνης της Μόσχας.
Στον «Βυσσινόκηπο» που βλέπουμε φέτος στο Εθνικό Θέατρο, η σκηνοθεσία φεύγει μακριά από το δραματικό στοιχείο, με στόχο να βρει την κωμική φλέβα του έργου, όπως επιθυμούσε ο Τσέχοφ. Τα καταφέρνει; Στο πρώτο μισό της παράστασης η αμηχανία κυριαρχεί. Τα κωμικά στοιχεία είναι εύκολα -οι ηθοποιοί πέφτουν, σκοντάφτουν, κάνουν νευρωτικές υστερίες, φλυαρούν-, κάνοντας τον θεατή να δυσφορεί. Το σκηνικό της Μυρτώς Λάμπρου, παρότι εντυπωσιακό με αυτό το μοντέρνο σαλόνι που βλέπει στις βυσσινιές του κήπου (υπέροχοι οι φωτισμοί του Δημήτρη Κασιμάτη), έχει ένα αμήχανο κρυστάλλινο μπαλκόνι μπροστά του που αποκόβει τη σκηνή από τον θεατή.
Στο δεύτερο μισό του έργου η ισορροπία αποκαθίσταται και το εγχείρημα του Λυγίζου δείχνει πιο συμπαγές, μεστό, σίγουρο για τον εαυτό του. Οι ήρωες γίνονται πιο στιβαροί. Καθώς ο πλειστηριασμός του βυσσινόκηπου πλησιάζει, το κοκτέιλ των συναισθημάτων γίνεται πιο συναρπαστικό, σβήνοντας την αρχική αμηχανία του πρώτου μέρους που υποσκάπτει το αφήγημα.
Η Αμαλία Μουτούση παίρνει την παράσταση πάνω της και, μαζί με την εξαιρετική Σοφία Κόκκαλη και τη συναρπαστική Ράνια Οικονομίδου (που αυτή τη σεζόν απολαύσαμε και ως θετή μητέρα του Οιδίποδα στην παράσταση του Robert Icke στη Στέγη), δίνουν, υπό την καθοδήγηση φυσικά του Έκτορα Λυγίζου, τη σωστή ισορροπία ανάμεσα στο δραματικό και στο κωμικό στοιχείο.
Η γλυκόπικρη ερμηνεία, που είναι φυσική, σπάει το νευρωτικό μοτίβο του πρώτου αμήχανου μέρους, υπογραμμίζοντας την αμφισημία της καταστροφής με μια αίσθηση απελευθέρωσης που σωματοποιείται στις τρεις αυτές ηθοποιούς χαλαρά, παρά τη θλίψη από την απώλεια του οικογενειακού βυσσινόκηπου.
Info: https://www.n-t.gr/el/events/cherryorchand
Τετάρτη & Πέμπτη, Διακεκριμένη Ζώνη 20€, Α' Ζώνη 17€, Β' Ζώνη 15€, Γ’ Ζώνη 10€, Παρασκευή γενική είσοδος 14€, Σάββατο, Κυριακή Διακεκριμένη Ζώνη 25€, Α' Ζώνη 22€, Β' Ζώνη 18€, Γ' Ζώνη 10€ | Φοιτητικό - Νεανικό (έως 28 ετών) 12€, 65 ετών: Τετάρτη 12€ & Πέμπτη έως Κυριακή 14€, Άνεργοι, ΑμεΑ & συνοδοί 5€, Πολύτεκνοι 10€
Προπώληση εισιτηρίων: Στα ταμεία του Εθνικού Θεάτρου (Κτίριο Τσίλλερ).
Online αγορά εισιτηρίων: ticketservices.gr / Τηλεφωνικά: 210 7234567 / Εκδοτήρια: Πανεπιστημίου 39 (Στοά Πεσμαζόγλου)
Το φαγητό μετά την παράσταση: Για sushi στο Myoko της Γλυφάδας
Στάση, μετά το θέατρο, για απολαυστική ιαπωνική κουζίνα που παντρεύει στο πιάτο την ασιατική γαστρονομία με τη Μεσόγειο. Ο χώρος του Myoko στην Πλατεία Εσπερίδων στη Γλυφάδα, από την πρώτη στιγμή δίνει το στίγμα: μια πολυτελής μινιμαλιστική (μεγάλη και εντυπωσιακή) σπηλαιώδης σάλα με μυστηριώδες κόκκινο φως, μεταμοντέρνα υαλότουβλα, μαρμάρινα μαύρα τραπέζια και μια open space κουζίνα στο βάθος, σε υποδέχεται σε ένα διαδραστικό γαστρονομικό θεατρικό παιχνίδι, όπου η νοστιμιά των πιάτων του σεφ Προκόπη Κουρή κυριαρχεί.
Η κουζίνα του Κουρή παίζει με την ισορροπία, χωρίς ψευτοεντυπωσιασμούς και επιδειξιμανείς πιρουέτες, ποντάροντας στη γευστικότητα. Καλή πρώτη ύλη, σωστή τεχνική δίνουν τη νοστιμιά, ενώ οι μικρές πινελιές και οι ακαταμάχητες σως και οι σάλτσες που συνοδεύουν τα πιάτα τα απογειώνουν.
Η ατμόσφαιρα είναι νεοϋορκέζικη, σαν να τρως σε ένα asian style bar ή στα σεπαρέ ενός πολυτελούς κλαμπ, αλλά οι τιμές κινούνται σε φυσιολογικά για την αγορά επίπεδα (με 40 ευρώ το άτομο τρως επαρκώς, απολαυστικά και πολύ καλά). Την ωραία διακόσμηση συμπληρώνει ένα άμεσο και ευγενικό σέρβις που κάνει την εμπειρία του εστιατορίου premium.
Το δικό μας δείπνο κινήθηκε γύρω από το sushi, αλλά στο μενού θα βρείτε και πολλές επιλογές σε πρώτα κυρίως πιάτα που παντρεύουν τη δυτική με την ασιατική κουζίνα.
Έτσι θα βρεις από smashburger με μοσχαράκι Wagyu, μέχρι black cod, κι από noodles, σε μια πιο εστιατορική εκδοχή τους, μέχρι αστακό, τραγανή πάπια ή σολομό τεριγιάκι.
Ορεκτικά για τσιμπολόγημα και φίνα ωμοφαγικά πιάτα συμπληρώνουν, μαζί με τις σαλάτες και τη μεγάλη ποικιλία από sushi, την κάρτα του Myoko που καλύπτει ευέλικτα και έξυπνα όλα τα γούστα.
Το ωμοφαγικό γευστικό «Aegean Tuna Sashimi» με τόνο, μια απολαυστική spicy σάλτσα από πιπεριές jalapenos και έξτρα παρθένο ελαιόλαδο, ήταν η πρώτη μας επιλογή.
Πλούσιο στη γεύση, μεστό, με τα κομμάτια του ωμού ψαριού πάνω σε κύβους ρυζιού να δημιουργούν μια πολύ δυνατή πρώτη εντύπωση και ανυπομονησία για όσα θα ακολουθήσουν.
Τα gyoza μοσχαριού ήταν σωστά ψημένα και νοστιμότατα, αλλά το πουγκί με λεπτό φύλλο από σιτάλευρο ήταν μεγαλύτερο σε μέγεθος από τη γέμιση που περιείχαν, με αποτέλεσμα να διαλύονται εύκολα.
Από το sushi δοκιμάσαμε πολλά, αλλά, αν πρέπει να επιλέξετε δύο, να πάρετε οπωσδήποτε τα signature rolls του Myoko: το άπαιχτο Crazy Salmon που μας ξετρέλανε με spicy σολομό, αβοκάντο, καψαλισμένο σολομό και αυγοτάραχο σολομού (Ikura) και το «Crunchy Tuna» με cream cheese, spicy ζεστό τόνο και μια γλυκιά, πηχτή σάλτσα σόγιας.
Η συνολική εμπειρία μας από το Myoko συνοψίζεται σε μια λέξη: απολαυστικό! Ωραία μουσική και κοκτέιλς, κεφάτη και ζωηρή ατμόσφαιρα με ένα χαλαρό όμως τρόπο, γευστικά πιάτα και ένα design από τον εξαιρετικό σκηνογράφο της νυχτερινής αθηναϊκής ζωής, τον Στράτο Χιωτέλη, που γράφει δυνατά. Μια ωραία επιλογή για να φας καλά και να κάνεις ταυτόχρονα και μια ολοκληρωμένη έξοδο.
Info: Φοίβης 17, Γλυφάδα, τηλ. 2108944419 | myoko-restaurant.com | @myoko_japanese_inspired
Τιμές: 40 ευρώ το άτομο κατά μέσο όρο
- ΟΛΕΣ ΟΙ ΕΙΔΗΣΕΙΣ
- «Πέδρο Πάραμο»: Το αριστούργημα όπου βασίζεται η ταινία του Netflix
- Διαβάσαμε το νέο βιβλίο του Πέδρο Αλμοδόβαρ με 12 αδημοσίευτες ιστορίες που φωτίζουν ποιος πραγματικά είναι
- Τζωρτζ Στάινερ, νέο βιβλίο: «Ζούμε ένα μακρύ Σάββατο αναμονής. Θα γνωρίσει ποτέ η ανθρωπότητα Κυριακή; Αμφίβολο»