Ένα βράδυ στην αριστοκρατική μονοκατοικία του Ν. Μάντζαρου, του κορυφαίου συνθέτη που μελοποίησε τον Εθνικό ύμνο, που έχει μετατραπεί σε εστιατόριο. Η ιστορία και τα πιάτα που ξεχωρίσαμε.
- Ο Κερκυραίος συνθέτης Νικόλαος Μάντζαρος, θεμελιωτής της Επτανησιακής Σχολής, ανέπτυξε στενή φιλία με τον Διονύσιο Σολωμό. Μελοποίησε τον «Ύμνον εις την Ελευθερίαν», με τις δύο πρώτες στροφές να καθιερώνονται ως Εθνικός Ύμνος της Ελλάδας το 1865.
- Το νεοκλασικό αρχοντικό του 19ου αιώνα στην οδό Μαντζάρου 3, μετά τη λειτουργία του ως ουζερί και εστιατόριο διεθνούς κουζίνας, παρέμεινε ανενεργό για χρόνια. Αναβίωσε το 2014, αποκτώντας μια νέα γαστρονομική ταυτότητα.
- Η κουζίνα του εστιατορίου, αρχικά προσανατολισμένη σε διεθνείς τάσεις και δημιουργικά πιάτα, μετατοπίστηκε σταδιακά στην ελληνική παράδοση. Το μενού δίνει πλέον έμφαση στα ψητά κρέατα, τις σούβλες και τα κλασικά μαγειρευτά φαγητά.
- Σήμερα το εστιατόριο «Athenion» προσφέρει παραδοσιακές ελληνικές γεύσεις, με πιάτα όπως η κατσικάδα και το συκώτι να ξεχωρίζουν. Παράλληλα, σχεδιάζεται η αξιοποίηση του τρίτου επιπέδου του κτιρίου για τη φιλοξενία πιο ιδιωτικών δείπνων.
Κρυμμένο σε έναν μικρό πεζόδρομο του Κολωνακίου, ανάμεσα στη Σκουφά και τη Σόλωνος, ένα επιβλητικό νεοκλασικό αρχοντικό διατηρεί μέχρι σήμερα την αρχοντιά μιας άλλης εποχής. Πρόκειται για ένα από εκείνα τα κτίρια της Αθήνας που, αν δεν γνωρίζεις την ύπαρξή τους, μπορεί εύκολα να τα προσπεράσεις, παρότι πίσω από την εντυπωσιακή τους πρόσοψη κρύβουν μια ενδιαφέρουσα ιστορία.
Στην οδό Μαντζάρου 3, το αρχοντικό που έχει συνδεθεί με τον Νικόλαο Μάντζαρο, τον σπουδαίο Κερκυραίο συνθέτη που μελοποίησε τον Εθνικό Ύμνο, έχει αποκτήσει μια διαφορετική ζωή. Σήμερα στεγάζει ένα εστιατόριο που συνδυάζει την ατμόσφαιρα της παλιάς αστικής Αθήνας με την ελληνική παραδοσιακή κουζίνα.
Το ενδιαφέρον, ωστόσο, βρίσκεται στην αντίθεση. Σε ένα κτίριο που παραπέμπει στην αριστοκρατική Αθήνα του 19ου αιώνα, με ψηλοτάβανους χώρους, περίτεχνα αρχιτεκτονικά στοιχεία και μια εντυπωσιακή ξύλινη σκάλα, οι σούβλες έχουν πλέον την τιμητική τους. Κοντοσούβλι, ψητά κρέατα, παραδοσιακές πίτες και μαγειρευτά φαγητά έχουν αντικαταστήσει τις διεθνείς γαστρονομικές προτάσεις που χαρακτήριζαν παλαιότερα τον χώρο.
Μια αλλαγή που αποτυπώνει και τη διαφορετική φιλοσοφία του εστιατορίου, το οποίο προσαρμόστηκε στις νέες συνήθειες του κοινού, χωρίς να χάσει τον ιδιαίτερο χαρακτήρα του.
Ποιος ήταν ο Νικόλαος Μάντζαρος που μελοποίησε τον Εθνικό Ύμνο
Ο Νικόλαος Χαλικιόπουλος Μάντζαρος γεννήθηκε το 1795 στην Κέρκυρα, σε μια εύπορη αριστοκρατική οικογένεια, σε μια εποχή που τα Επτάνησα διατηρούσαν στενούς πολιτιστικούς δεσμούς με τη Δυτική Ευρώπη και ιδιαίτερα με την Ιταλία.
Από μικρή ηλικία ήρθε σε επαφή με τη μουσική, ενώ η οικογενειακή του καταγωγή τού επέτρεψε να αποκτήσει σημαντική μόρφωση. Σπούδασε μουσική στην Κέρκυρα και συνέχισε την εκπαίδευσή του στην Ιταλία, όπου γνώρισε από κοντά την ευρωπαϊκή μουσική παράδοση.
Παρότι είχε τη δυνατότητα να ακολουθήσει διεθνή καριέρα, επέλεξε να επιστρέψει στην ιδιαίτερη πατρίδα του και να αφοσιωθεί στη σύνθεση και στη διδασκαλία. Μάλιστα, παρέδιδε δωρεάν μαθήματα μουσικής, συμβάλλοντας ουσιαστικά στη διάδοση της μουσικής παιδείας.
Θεωρείται θεμελιωτής της Επτανησιακής Μουσικής Σχολής, ενώ υπήρξε από τις σημαντικότερες προσωπικότητες της Φιλαρμονικής Εταιρείας Κερκύρας, που ιδρύθηκε το 1840.
Καθοριστική στη ζωή του υπήρξε η φιλία του με τον Διονύσιο Σολωμό. Οι δύο άνδρες συνδέθηκαν μέσα από την κοινή αγάπη τους για την τέχνη και τον ελληνικό πολιτισμό. Ο Μάντζαρος μελοποίησε τον «Ύμνον εις την Ελευθερίαν», το ποίημα των 158 στροφών που είχε γράψει ο Σολωμός το 1823, εμπνευσμένος από την Ελληνική Επανάσταση.
Η πρώτη μελοποίηση πραγματοποιήθηκε γύρω στο 1829-1830, ενώ ακολούθησαν και άλλες μουσικές επεξεργασίες. Το 1865 οι δύο πρώτες στροφές καθιερώθηκαν ως Εθνικός Ύμνος της Ελλάδας.
Ο Νικόλαος Μάντζαρος πέθανε το 1872 στην Κέρκυρα, αφήνοντας πίσω του ένα σπουδαίο μουσικό έργο, το οποίο εξακολουθεί να αποτελεί σημαντικό κεφάλαιο της νεότερης ελληνικής ιστορίας.
Το αρχοντικό του Κολωνακίου και η ιστορία του
Το νεοκλασικό της οδού Μαντζάρου 3, που χρονολογείται στον 19ο αιώνα, είναι γνωστό ως το αρχοντικό του Νικολάου Μάντζαρου. Πρόκειται για ένα ιδιαίτερο δείγμα της παλιάς αθηναϊκής αρχιτεκτονικής, το οποίο έχει διατηρήσει σημαντικά στοιχεία της αρχικής του αισθητικής.
Η επιβλητική πρόσοψη, οι ψηλοτάβανοι χώροι, τα περίτεχνα γύψινα παραπέμπουν στα αστικά αρχοντικά μιας άλλης εποχής. Στο εσωτερικό ξεχωρίζει η χαρακτηριστική ξύλινη σκάλα που οδηγεί στους επάνω ορόφους, ενώ η διακόσμηση συνδυάζει τα ιστορικά στοιχεία με τη σύγχρονη χρήση του κτιρίου.
Το αρχοντικό έχει περάσει από διαφορετικές περιόδους, ακολουθώντας τις αλλαγές της ίδιας της Αθήνας. Τη δεκαετία του 1980 στον χώρο λειτουργούσε το ουζερί «Σαλαμάνδρα», που αποτελούσε στέκι δικηγόρων και ανθρώπων της περιοχής.
Αργότερα φιλοξένησε το Cilentio, ένα κομψό εστιατόριο με μεσογειακές και διεθνείς επιρροές, το οποίο απευθυνόταν σε ένα πιο κοσμοπολίτικο κοινό. Ήταν η εποχή που το Κολωνάκι είχε ταυτιστεί με τα ακριβά εστιατόρια και την υψηλή γαστρονομία.
Μετά το κλείσιμό του, το κτίριο παρέμεινε ανενεργό για αρκετά χρόνια, μέχρι που το 2013 ξεκίνησε η προσπάθεια αναβίωσής του. Τον Μάιο του 2014 άνοιξε τις πόρτες του ως «Μαντζάρου 3», αποκτώντας μια νέα γαστρονομική ταυτότητα.
Αρχικά το μενού ακολουθούσε περισσότερο τις διεθνείς τάσεις, με δημιουργικά πιάτα και ιδιαίτερους συνδυασμούς. Σταδιακά, όμως, η κουζίνα στράφηκε προς τις ελληνικές παραδοσιακές γεύσεις, δίνοντας έμφαση στα ψητά, στις σούβλες και στα μαγειρευτά.
Από τη διεθνή κουζίνα στις σούβλες και στα ελληνικά μαγειρευτά -Η δική μας εμπειρία
Σήμερα, το «Athenιon» έχει ως βασικό χαρακτηριστικό του την ελληνική κουζίνα, με τις σούβλες να συγκαταλέγονται στις δημοφιλέστερες επιλογές του.
Κοντοσούβλι, ψητά κρέατα και κοτόπουλο στη σούβλα πρωταγωνιστούν στο μενού, δίπλα σε παραδοσιακές πίτες, μαγειρευτά και γνώριμες ελληνικές γεύσεις.
Είναι μια ενδιαφέρουσα γαστρονομική αντίθεση: σε ένα τόσο επιβλητικό αρχοντικό η κουζίνα επιστρέφει στην απλότητα της ελληνικής παράδοσης.
Εμείς επιλέξαμε να καθίσουμε στα τραπεζάκια που απλώνονται στον μικρό πεζόδρομο της Μαντζάρου. Ξεκινήσαμε με μια κρεατόπιτα, που αποδείχθηκε πολύ καλή επιλογή. Το χειροποίητο φύλλο ήταν ιδιαίτερα νόστιμο, ενώ η γέμιση ολοκλήρωνε ένα καλοφτιαγμένο παραδοσιακό πιάτο.
Στη συνέχεια δοκιμάσαμε την κατσικάδα, ένα από τα best sellers του εστιατορίου, που δικαιολογεί τη φήμη του. Πρόκειται για μελωμένο κατσικάκι που σερβίρεται πάνω σε ζυμαρικά, δημιουργώντας ένα ιδιαίτερα γευστικό και χορταστικό πιάτο.
Το κρέας ήταν πολύ νόστιμο, με πλούσια γεύση, ενώ τα ζυμαρικά ήταν σωστά βρασμένα, διατηρώντας την υφή τους. Η ισορροπία ανάμεσα στα υλικά ήταν εξαιρετική, χωρίς κάποια γεύση να υπερκαλύπτει την άλλη. Αναμφίβολα, ήταν ένα από τα πιάτα που ξεχωρίσαμε.
Από τις top επιλογές του μενού είναι και το συκώτι, το οποίο επίσης δοκιμάσαμε και μας άφησε πολύ καλές εντυπώσεις. Σωστά ψημένο, ιδιαίτερα νόστιμο, χωρίς περιττά μπαχαρικά και υπερβολές που θα κάλυπταν τη φυσική του γεύση. Ένα πιάτο που αποδεικνύει ότι η καλή πρώτη ύλη και το σωστό ψήσιμο αρκούν για ένα πετυχημένο αποτέλεσμα.
Από τα συνοδευτικά, ξεχωρίσαμε την τυροκαυτερή, την οποία μας πρότειναν να συνδυάσουμε με τις τηγανητές πατάτες. Και πράγματι, ο συνδυασμός ήταν εξαιρετικός. Οι πατάτες ήταν τραγανές με την πάπρικα να προσθέτει μια ιδιαίτερη γευστική πινελιά, ενώ η πικάντικη τυροκαυτερή ταίριαζε ιδανικά μαζί τους.
Στις γλυκές επιλογές ξεχωρίζει το γαλακτομπούρεκο, που συγκαταλέγεται στα δυνατά χαρτιά του εστιατορίου.
Οι χώροι του αρχοντικού και τα σχέδια για ιδιωτικά δείπνα
Πέρα από το φαγητό, αξίζει να περιηγηθεί κανείς στο εσωτερικό του κτιρίου. Οι επιβλητικοί χώροι διατηρούν την ατμόσφαιρα της παλιάς Αθήνας, με την ξύλινη σκάλα να αποτελεί ένα από τα πιο χαρακτηριστικά αρχιτεκτονικά στοιχεία.
Στον επάνω όροφο υπάρχει επιπλέον χώρος για φαγητό, ενώ το επόμενο διάστημα αναμένεται να αξιοποιηθεί και το τρίτο επίπεδο, το οποίο θα φιλοξενεί πιο ιδιωτικά δείπνα.
Το «Athenion» είναι τελικά μια από εκείνες τις διευθύνσεις όπου η επίσκεψη δεν περιορίζεται στο φαγητό. Είναι και μια ευκαιρία να ανακαλύψει κανείς ένα ιδιαίτερο κομμάτι της παλιάς Αθήνας, σε έναν ήσυχο πεζόδρομο του Κολωνακίου, όπου η αρχοντιά ενός ιστορικού κτιρίου συναντά τις γνώριμες γεύσεις της ελληνικής κουζίνας.