Ένα μήνυμα γεμάτο αγάπη και συγκίνηση δημοσίευσε η Μαρία Κοτρώτσου για την κόρη της, Μυρτώ Παπαδομιχελάκη, 14 χρόνια μετά την επίθεση στην Πάρο που άλλαξε για πάντα τη ζωή της νεαρής κοπέλας.
Η 22 Ιουλίου του 2012 αποτελεί μία από τις πιο δύσκολες ημερομηνίες στη μνήμη της οικογένειας Παπαδομιχελάκη. Εκείνη την ημέρα, η 15χρονη τότε Μυρτώ, που βρισκόταν στην Πάρο για καλοκαιρινές διακοπές με την οικογένειά της, έπεσε θύμα βίαιης επίθεσης, με συνέπεια να υποστεί σοβαρά τραύματα και να χάσει την ικανότητα να επικοινωνεί όπως άλλοτε, ενώ παραμένει καθηλωμένη σε αναπηρικό αμαξίδιο.
Η υπόθεση είχε συγκλονίσει την ελληνική κοινωνία, καθώς η ανήλικη εντοπίστηκε σε κωματώδη κατάσταση στην περιοχή της Χρυσής Ακτής, μετά την επίθεση που δέχθηκε, ενώ βρισκόταν μόνη της σε κοντινό σημείο από την παραλία όπου ήταν η οικογένειά της.
Μυρτώ της Πάρου: 13 χρόνια από την επίθεση σοκ
Ο αγώνας της Μυρτώς και της μητέρας της, η συγκινητική ανάρτηση
Από τότε, η μητέρα της, Μαρία Κοτρώτσου, βρίσκεται καθημερινά στο πλευρό της κόρης της, αναλαμβάνοντας τη φροντίδα και τη στήριξή της.
Με αφορμή την επέτειο της τραγικής ημέρας, η μητέρα της Μυρτώς μοιράστηκε ένα συγκινητικό μήνυμα, περιγράφοντας τη σχέση τους και τη δέσμευσή της να συνεχίσει να βρίσκεται δίπλα της.
«Θα σπρώχνω το καρότσι σου με όλη μου τη δύναμη» ανέφερε χαρακτηριστικά, αποτυπώνοντας τη βαθιά αγάπη και την αδιάκοπη προσπάθειά της για την κόρη της:
«22 Ιουλίου 2012 - 22 Ιουλίου 2026
14 χρόνια
Πώς πέρασαν? Δεν το χωράει το μυαλό μου
Κυλάει ο χρόνος σαν νερό, και αναρωτιέμαι πώς φεύγει τόσο γρήγορα? Αλλά από την άλλη όταν αρχίζω να θυμάμαι τις λεπτομέρειες όλων αυτών των χρόνων ταράζομαι, τρομάζω και πονάω ξανά και ξανά. Είναι τόσες πολλές οι δύσκολες στιγμές, οι στιγμές απόγνωσης, πόνου, φόβου για το άγνωστο, θυμού, οργής, υπομονής, επιμονής, που δεν περιγράφονται σε λίγες γραμμές. Ξεγελάω τον εαυτό μου λέγοντάς του η ζωή συνεχίζεται όταν σε βλέπω να γελάς, αλλά όταν κοιτάω τους ανθρώπους γύρω μου ξέρω ότι για εσένα η ζωή είναι ακίνητη, καθηλωμένη στο αναπηρικό αμαξίδιο, σιωπηλή από ένα στόμα που δεν μιλά αλλά κραυγάζει και μαζί με εσένα και η δική μου ζωή, γιατί είμαστε ένα τώρα πια.
Οταν με ρωτούν τι κάνει η Μυρτώ λέω πάντα μια χαρά, σταθερά όπως ήταν, γιατί δεν θέλω να περιγράψω αυτό που κανείς δεν μπορεί να καταλάβει, αυτό που δεν φαίνεται γιατί είναι κλεισμένο βαθιά στην ψυχή και το μυαλό. Μόνο όποιος ζει κάτι ανάλογο καταλαβαίνει.
Δεν κατηγορώ κανέναν, γιατί είναι απόλυτα φυσικό ό,τι συμβαίνει κοντά μας, όσο και αν συμπάσχουμε, όσο και αν στεναχωρηθούμε, να είναι κάτι περαστικό για όλους πέρα από αυτόν που το ζει κάθε μέρα, κάθε ώρα κάθε λεπτό. Η γιαγιά μου έλεγε όταν κλείνει η πόρτα του σπιτιού σου μένεις μόνος.
Γι' αυτό δεν μιλάω, δεν αναλύω… γιατί δεν υπάρχει λόγος… δεν θα άλλαζε κάτι…
Η πραγματικότητα είναι εδώ, είναι μέσα σου, μέσα μου και μόνο.
Προσπαθώ όσο γίνεται να σου δίνω εικόνες, να βγαίνουμε έξω συχνά, να σε πηγαίνω όπου νομίζω ότι θα χαρείς, παρόλο που είναι δύσκολο για την χώρα που ζούμε, γιατί δεν έχουμε μάθει ακόμη να δίνουμε χώρο και να σεβόμαστε τους κινητικά ανάπηρους ανθρώπους. Δεν βαριέσαι, κάποτε θα μάθουν και εδώ τα ίσα δικαιώματα … μέχρι τότε θα σπρώχνω με όλη την δύναμή μου το καρότσι σου, θα σε σηκώνω όσο και αν αυτό διαλύει την μέση μου, για να σε πηγαίνω όπου υπάρχει πρόσβαση… ελπίζοντας να πάρεις λίγη ευχαρίστηση, λίγη χαρά, να σε δω να γελάς.
Θα παλεύω γι' αυτά τα δικαιώματα που υπάρχουν στα χαρτιά και υλοποιούνται κατ' εξαίρεση επειδή είναι η Μυρτώ, αφού παλέψω, αφού φωνάξω, αφού τρέξω, αφού εξαντληθώ...
Τελευταία άκουσα και αυτό: ''Μα όλα σε αυτήν συμβαίνουν?'' Οχι, μην απατάστε. Συμβαίνουν σε κάθε κινητικά ανάπηρο άτομο, μόνο που κάποιοι μπορεί να είναι κουρασμένοι για να αντιδράσουν, μη έχοντας άλλα ψυχικά αποθέματα, αντιμέτωποι με την δύσκολη καθημερινότητά τους, ή να έχουν παραιτηθεί αφού εξαντλήθηκαν.
Εγώ όμως αρνούμαι να συμβιβαστώ σε αυτό που ένα ΤΕΡΑΣ επέβαλε με το έτσι θέλω στην ζωή σου, στην ζωή μου… είναι το άδικο που δεν αποδέχομαι, που δεν συμβιβάζομαι.
Ισως αυτός ο θυμός, αυτή η οργή που θάφτηκαν βαθιά μέσα μου εκείνη την νύχτα της 22 Ιουλίου και όλες τις άλλες που ακολούθησαν μέσα στην απόγνωση και την αβεβαιότητα των πρώτων ημερών, και δεν φαίνονται πλέον, να με ωθούν να θέλω να τα βάλω με Θεούς και δαίμονες της ελληνικής δύσκολης πραγματικότητας και όλους αυτούς που βιάζονται να κρίνουν ενώ θα ήταν καλύτερα να σωπαίνουν, να κάνουν τον σταυρό τους και να ευχαριστούν τον Θεό που είναι καλά, και να φροντίσουν να μην φτάνουν στα αυτιά μου αυτές οι ερωτήσεις από την άνετη θέση του καναπέ τους, γιατί με θυμώνουν ακόμη περισσότερο.… Δεν ζήτησα τίποτε από κανένα, δεν μου πρόσφεραν τίποτε που να θυμάμαι. Δεν θέλω τσάι και απάθεια. Δεν ζητώ να μπουν στα παπούτσια μου. Δεν θέλω τον δήθεν οίκτο τους, ιδίως αυτό το σιχαίνομαι κυριολεκτικά. Βαδίζω μόνη μου και απολογούμαι στον εαυτό μου και σε σένα. Αντιθέτως, οι λίγοι που με βοήθησαν και ακόμη λιγότεροι που με βοηθούν (ξέρουν αυτοί) δεν κάνουν τέτοιες ερωτήσεις.
Εμείς θα περπατάμε μαζί, θα γελάμε μαζί και θα προσπαθήσουμε να χαιρόμαστε ό,τι μπορούμε.
Λίγα? Λίγα. Αυτό μπορούμε, αυτό μας έμεινε.
Και θα ελπίζουμε σε ένα μέλλον που η επιστήμη ίσως φέρει κάτι...
Σε αγαπώ τόσο πολύ Μυρτώ μου.»
Η ημέρα που άλλαξαν όλα
Η Μυρτώ βρισκόταν στην παραλία «Χρυσή Ακτή» μαζί με την οικογένειά της όταν απομακρύνθηκε για λίγο προς τα βράχια, ακούγοντας μουσική από το κινητό της τηλέφωνο με ακουστικά. Έτσι δεν αντιλήφθηκε την παρουσία ενός άλλου ατόμου κοντά της.
Ήταν ένας Πακιστανός, ο οποίος την πλησίασε και, αφού της άρπαξε το κινητό της, τη βίασε. Μετά προσπάθησε να τη σκοτώσει χτυπώντας το κεφάλι της στα βράχια. Στη συνέχεια, πήρε την ίδια πέτρα και άρχισε να χτυπά την κοπέλα πιο δυνατά. Η Μυρτώ βρέθηκε λίγο αργότερα ημίγυμνη και σε κωματώδη κατάσταση. Η επίθεση που δέχθηκε της προκάλεσε βαριές κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις, με συνέπεια να χρειαστεί μακροχρόνια αποκατάσταση και συνεχή υποστήριξη.
Η υπόθεση είχε προκαλέσει έντονες αντιδράσεις λόγω της αγριότητας της επίθεσης και είχε απασχολήσει εκτενώς τη δικαιοσύνη και την κοινή γνώμη.
Σήμερα, 14 χρόνια μετά το περιστατικό, η Μυρτώ συνεχίζει τον δικό της δύσκολο δρόμο, ενώ η μητέρα της παραμένει σταθερά δίπλα της, μετατρέποντας την καθημερινή φροντίδα σε μια πράξη αγάπης, επιμονής και αφοσίωσης.