Σε μια τελετή που συνδύασε νοσταλγία, χιούμορ και συλλογική λατρεία, εκατοντάδες θαυμαστές του παιχνιδιού Tamagotchi συγκεντρώθηκαν στο Τορόντο για έναν πρωτότυπο γάμο.
Ένας γάμος από pixels
«Θα με παντρευτείς;» ρώτησε ο 29χρονος William Maneja, κοιτώντας μια άγνωστη με λευκό φόρεμα, στην τέταρτη πρότασή του μέσα σε μία ώρα. Αντί για δαχτυλίδια, οι συμμετέχοντες αντάλλαξαν τα Tamagotchi τους, παντρεύοντας τα ψηφιακά κατοικίδιά τους σε μια τελετή που χαρακτηρίστηκε ως ο μεγαλύτερος γάμος Tamagotchi στον κόσμο.
Περίπου 200 θαυμαστές συγκεντρώθηκαν στο Cecil Community Centre στο Τορόντο, με 162 «ενώσεις» να ολοκληρώνονται μέσα σε 60 λεπτά. Η Twoey Gray, ιδρύτρια του Toronto Tamagotchi Club, περιέγραψε την ατμόσφαιρα ως ευφορική, με καλεσμένους ντυμένους με γαμήλια ρούχα και ταξιδιώτες από το Λος Άντζελες και το Τέξας.
Η παγκόσμια μανία που ξεκίνησε το 1996
Τα Tamagotchi, που λανσαρίστηκαν από την Bandai το 1996, έγιναν γρήγορα παγκόσμιο φαινόμενο. Μέσα σε δυόμισι χρόνια είχαν πουλήσει πάνω από 40 εκατομμύρια μονάδες, ενώ στα τέλη Ιουλίου ο αριθμός ξεπέρασε τα 100 εκατομμύρια. Η συσκευή, σε σχήμα αυγού με τρία κουμπιά, αρχικά προοριζόταν για αγόρια, αλλά η έρευνα αγοράς έδειξε ότι οι μαθήτριες λυκείου αποτελούσαν το πιο δεκτικό κοινό. Το 2026, το Tamagotchi θα γιορτάσει τα 30 χρόνια του με εκδηλώσεις, εκθέσεις στο Τόκιο και νέες συνεργασίες, όπως αυτή με την Uniqlo.
Σχεδιασμένο για συναισθηματικό δέσιμο
Η ιδέα γεννήθηκε όταν ο δημιουργός Akihiro Yokoi είδε μια διαφήμιση με ένα αγόρι που ήθελε να πάρει τη χελώνα του σε ταξίδι. Το Tamagotchi ξεχώρισε από προηγούμενα ψηφιακά κατοικίδια, όπως το Neko του 1989, χάρη στη συμπεριφορά του: πείνα, ύπνος, εκνευρισμός, ακαθαρσίες.
Η Paola Antonelli, επιμελήτρια του MoMA, εξηγεί ότι το Tamagotchi ήταν από τις πρώτες συσκευές που έδειξαν πως ο σχεδιασμός μπορεί να καλλιεργήσει συναισθηματικούς δεσμούς με μηχανές. Το «DNA» του, όπως λέει, επηρέασε μεταγενέστερες διαδραστικές τεχνολογίες, από τη Siri μέχρι τους έξυπνους ιχνηλάτες υγείας.
Η δύναμη της νοσταλγίας
Για πολλούς millennials, το Tamagotchi ήταν ο «ψηφιακός καλύτερος φίλος» πριν από τα smartphones. Η αμέλεια οδηγούσε σε «θάνατο» του κατοικιδίου, μια εμπειρία που πολλοί θυμούνται ακόμη με σπαραγμό. Για τον Maneja, η επανανακάλυψη της παιδικής του συλλογής τον βοήθησε να αντιμετωπίσει την απώλεια της γιαγιάς του στην πανδημία, λειτουργώντας ως εργαλείο συναισθηματικής σταθερότητας.
Από συλλεκτικό αντικείμενο σε παγκόσμια κουλτούρα
Το Tamagotchi έγινε σύμβολο της δεκαετίας του ’90, δίπλα στα Furby, τις Spice Girls και τον Tommy Hilfiger. Η Bandai ενίσχυσε τη δημοτικότητά του Tamagotchi με δεκάδες παραλλαγές και συνεργασίες, από ειδικές εκδόσεις όπως η Hong Kong Collector’s Edition του 1997 μέχρι σύγχρονα μοντέλα εμπνευσμένα από τα K-pop συγκροτήματα Blackpink και Stray Kids. Η συλλέκτρια Erina Hasegawa από το Σαν Φρανσίσκο έχει συγκεντρώσει 1.700 Tamagotchi, επενδύοντας 60.000 δολάρια, ενώ κάποια κομμάτια της συλλογής της φτάνουν σήμερα τα 7.000 δολάρια.
Η εξέλιξη της συσκευής
Μετά την αρχική μανία, το Tamagotchi επανήλθε το 2004 με το Tamagotchi Connection, που επέτρεπε αλληλεπιδράσεις μέσω υπέρυθρων. Ακολούθησαν σύγχρονα μοντέλα όπως το Tamagotchi Pix με κάμερα, το Tamagotchi Uni με Wi-Fi και το Tamagotchi Paradise, που απευθύνεται σε προεφήβους με μίνι παιχνίδια και δυνατότητα αναπαραγωγής χαρακτήρων.
Η διαδικτυακή κοινότητα
Η κουλτούρα του Tamagotchi έχει αναζωπυρωθεί στα social media, με δημιουργούς όπως η Dani Bunda στο YouTube και ο Jordan Vega στο TikTok να μοιράζονται οδηγούς, custom designs και συμβουλές. Τα βίντεό τους συγκεντρώνουν εκατομμύρια προβολές, τροφοδοτώντας μια νέα γενιά θαυμαστών.
Το ψυχολογικό αποτύπωμα
Σύμφωνα με τη θεραπεύτρια ψυχικής υγείας, Jessica Lamar, η φροντίδα ενός ψηφιακού κατοικιδίου προσφέρει δομή, ρουτίνα και αίσθηση ασφάλειας, μειώνοντας το άγχος. Η Dreadianz από τη Νέα Υόρκη κρατά τα Tamagotchi της ζωντανά επί δύο χρόνια, χρησιμοποιώντας ξυπνητήρια για να τα φροντίζει, και τα αντιμετωπίζει σαν αγαπημένα φυλαχτά. Ο καθηγητής Rabindra Ratan εξηγεί ότι τα απλά καθήκοντα του παιχνιδιού ικανοποιούν βασικές ανθρώπινες ανάγκες: αυτονομία, σύνδεση και επάρκεια.
Η κοινότητα ως καταφύγιο
Για τη Sarah Serrano-Esquilin, το Tamagotchi έγινε τρόπος σύνδεσης με τη μητέρα της όσο εκείνη έδινε μάχη με τον καρκίνο. Μετά τον θάνατό της, ίδρυσε το New York Tamagotchi Club, που σήμερα έχει πάνω από 120 μέλη και χιλιάδες ακόλουθους στο διαδίκτυο. Αντίστοιχα, το Toronto Tamagotchi Club διοργανώνει εκδηλώσεις όπως πικνίκ, Pride γιορτές και φυσικά τον μαζικό γάμο Tamagotchi, εμπνέοντας fan clubs σε Αυστραλία, Χιλή, Γαλλία, Φιλιππίνες και αλλού.
Το φαινόμενο Tamagotchi
Όπως λέει η Gray, το Tamagotchi αποδεικνύει ότι οι ενήλικες εξακολουθούν να έχουν ανάγκη το παιχνίδι ως μέσο σύνδεσης. Η αναβίωση του φαινομένου δείχνει πως μια μικρή συσκευή με λίγα εικονοστοιχεία (pixels) μπορεί ακόμη να δημιουργεί κοινότητες, να προσφέρει παρηγοριά και να ξυπνά βαθιά συναισθήματα.
Με πληροφορίες από CNN