Υπάρχει ένας τύπος ανθρώπου που σηκώνει πάντα το τηλέφωνο, συμπαραστέκεται, εμφανίζεται με τις σωστές λέξεις στη σωστή στιγμή, ακούει χωρίς να κρίνει.
Όταν κάτι καταρρέει στη ζωή κάποιου φίλου, το όνομά του είναι το πρώτο που εμφανίζεται στην οθόνη του κινητού. Αυτή η θέση δεν ήρθε τυχαία, την έχτισε χρόνια με συνέπεια επειδή εμφανίζεται πάντα, έχει τον κατάλληλο τόνο φωνής, ξέρει τι πρέπει να πει.
Το παράδοξο είναι ότι ενώ οι φίλοι του τον θεωρούν από τους πιο κοντινούς ανθρώπους τους, η οικειότητα αφορά μόνο τη μία πλευρά. Εκείνοι έχουν μοιραστεί μαζί του τα πάντα. Εκείνος όμως είναι πάντα ο ακροατής, αυτός που θα δώσει λύση, και δεν έχει μοιραστεί σχεδόν τίποτα.
Έτσι μεγάλωσε
Αυτό το μοτίβο σπάνια προκύπτει στην ενήλικη ζωή. Συνήθως έχει τις ρίζες του στο σπίτι που μεγάλωσε. Είτε υπήρχε ένας γονιός που χρειαζόταν συναισθηματική διαχείριση, είτε το το νοικοκυριό λειτουργούσε με βάση τον άρρητο κανόνα ότι ένα από τα παιδιά έπρεπε να είναι το «σταθερό». Αυτό το μοτίβ, σύμφωνα με άρθρο στο bolde, λέγεται «γονεοποίηση»: όταν δηλαδή ένα παιδί αναλαμβάνει συναισθηματικές ή πρακτικές ευθύνες ενηλίκων, συχνά αθόρυβα και πριν καν το καταλάβουν οι γύρω του. Μαθαίνει ότι το να είναι χρήσιμος είναι ο τρόπος να ανήκει κάπου, και ότι το να ζητά κάτι για τον εαυτό του είναι πολυτέλεια. Μεγαλώνει, φτιάχνει φιλίες, καριέρα και αναπαράγει το ίδιο μοτίβο παντού, χωρίς να το αντιλαμβάνεται. Γίνεται ο φίλος που ακούει. Ο συνάδελφος που απορροφά την απογοήτευση όλων των άλλων. Ο σύντροφος που παρατηρεί την ατμόσφαιρα στο δωμάτιο και προσαρμόζεται.
Δεν είναι μοναχικός με την κοινή έννοια. Έχει γεμάτα inbox, ανθρώπους που τον αποκαλούν καλύτερο φίλο. Αλλά υπάρχει διαφορά μεταξύ του να γνωρίζεις πολλούς ανθρώπους και του να έχεις κάποιον μπροστά στον οποίο μπορείς να καταρρεύσεις. Αυτή είναι η μοναξιά που βιώνουν αυτοί οι άνθρωποι. Δεν στερούνται κοινωνικών επαφών, αλλά δεν έχουν δίπλα τους κάποιον να τους ρωτήσει μόλις ακούσει τη φωνή τους στην άλλη άκρη της γραμμής «Πώς είσαι;» και να περιμένει με ενδιαφέρον την απάντηση.
Δεν θα του τηλεφωνήσει κανείς
Σε μία δύσκολη του στιγμή, εκείνος ο άνθρωπος που ήταν πάντα δίπλα σε έναν φίλο κάνει scroll στις επαφές του και για κάθε όνομα, θυμάται πότε στηρίχτηκε σε αυτόν κάποιος. Αυτό που περιμένει είναι απλό: κάποιος να παρατηρήσει τη σιωπή του και να ρωτήσει πρώτος. Να του πει αυτό που ο ίδιος έχει πει εκατοντάδες φορές: «Σε σκεφτόμουν. Πώς είσαι, στ' αλήθεια;» Αυτή η κλήση σχεδόν ποτέ δεν έρχεται. Γιατί ο κόσμος θεωρεί ότι είναι πάντα καλά επειδή γνώριζε πώς να διαχειριστεί τις κρίσεις.