Οι περισσότεροι που έχουν smartphones έχουν εγκατεστημένη την εφαρμογή του WhatsApp και ο καθένας τη χρησιμοποιεί με διαφορετικό τρόπο για την επικοινωνία με συγγενείς και φίλους.
Ορισμένοι περνούν ώρες στη συγκεκριμένη εφαρμογή και μιλούν συνεχώς με ανθρώπους, ειδικά σε ομαδικές συνομιλίες, για να σχολιάσουν γεγονότα, ενώ χρησιμοποιούν τη συντριπτική πλειονότητα των εργαλείων που έχουν στη διάθεσή τους για να διευκολύνουν την επικοινωνία τους.
Βέβαια, υπάρχει και μία άλλη κατηγορία, πιο λιτή, που απαντά στα μηνύματα που δέχεται όποτε μπορεί, με τους εν λόγω χρήστες να μη βάζουν καν φωτογραφία προφίλ.
Μπορεί εκ πρώτης όψεως η παραπάνω κατηγοριοποίηση να μη λέει πολλά, όμως φαίνεται πως προκύπτουν κοινά ψυχολογικά μοτίβα μεταξύ των χρηστών του WhatsApp.
«Δεν υπάρχει σωστός τρόπος συμπεριφοράς στις ομαδικές συνομιλίες του WhatsApp», εξηγεί ψυχολόγος
Για το ψυχολογικό μοτίβο όσων επιλέγουν να μη μιλάνε σε ομαδικές συνομιλίες στο WhatsApp μίλησε η Ρεμπέκα Κάθερες, διευθύντρια Κέντρου Ψυχολογίας και Ψυχοθεραπείας στην Ισπανία και καθηγήτρια στο Διεθνές Πανεπιστήμιο της Βαλένθια.
«Δεν υπάρχει ένας σωστός τρόπος να συμπεριφέρεται κανείς απέναντι στις ομάδες του WhatsApp. Αυτό είναι όπως η ίδια η ζωή. Εξαρτάται από έναν σωρό παράγοντες και δεν μπορούμε να αναζητούμε προφίλ προσωπικότητας σε αυτόν τον συγκεκριμένο τρόπο δράσης, είτε απαντά κανείς είτε όχι», εξηγεί.
«Το να μη γράψει κάποιος σε μια ομαδική συνομιλία δεν είναι μια χειρονομία περιφρόνησης»
Για την ψυχολόγο, σε πολλές περιπτώσεις, η σιωπή είναι απλώς μια προσωπική επιλογή.
«Το να μη γράψει κάποιος σε μια ομαδική συνομιλία δεν είναι μια χειρονομία περιφρόνησης ούτε ένα έμμεσο μήνυμα εναντίον κανενός. Είναι μια δική του απόφαση που πρέπει να σεβαστούμε. Το να σκεφτόμαστε "με αγνοεί" ή "δεν νοιάζεται'' ανταποκρίνεται περισσότερο στη δική μας συναισθηματική ερμηνεία παρά στην πραγματική πρόθεση του άλλου προσώπου».
Η έλλειψη άνεσης στον ψηφιακό χώρο και ο αυτοσεβασμός
Η Κάθερες επισημαίνει ότι το να μην απαντά κανείς μπορεί επίσης να είναι μια μορφή αυτοφροντίδας.
«Υπάρχουν άνθρωποι που δεν αισθάνονται άνετα να εκφράζονται σε ψηφιακούς χώρους. Είναι μια μορφή σεβασμού προς τον εαυτό, γιατί συνεπάγεται ότι ενεργεί κανείς με συνέπεια προς τις δικές του αξίες, γούστα και τρόπους ύπαρξης στον κόσμο. Η ψηφιακή συνύπαρξη απαιτεί επίσης συμφωνίες και όρια».