Το θαύμα επιβίωσης τεσσάρων αδελφών στον Αμαζόνιο, τα 40 εφιαλτικά μερόνυχτα και η σκοτεινή συνέχεια.
Η συντριβή που δεν άφηνε ελπίδες
Όταν ένα μικρό αεροσκάφος με τέσσερα ανήλικα παιδιά συνετρίβη στο τροπικό δάσος του Αμαζονίου, οι πιθανότητες να βρεθούν ζωντανά θεωρήθηκαν σχεδόν μηδενικές. Το αεροπλάνο είχε καταπέσει σε απομονωμένη περιοχή της νότιας Κολομβίας την 1η Μαΐου 2023.
Μια μητέρα και τέσσερα παιδιά αγνοούμενοι
Στην πτήση επέβαινε η Μαγδαλένα Μουκουτούι, ιθαγενής από τη φυλή Χουιτότο, μαζί με τα τέσσερα παιδιά της. Όλα θεωρούνταν νεκρά, μέχρι που έπειτα από 16 ημέρες ερευνών οι διασώστες εντόπισαν το σημείο της συντριβής και ανέσυραν τα λείψανα τριών ενηλίκων, ανάμεσά τους και της Μαγδαλένα. Τα τέσσερα παιδιά, όμως, είχαν διαφορετικούς πατεράδες: οι δύο μικρότεροι ήταν παιδιά του Μανουέλ Ρανόκε, ενώ οι άλλοι δύο πιθανώς είχαν διαφορετικό πατέρα, γεγονός που θα γινόταν σημαντικό στη συνέχεια των ερευνών και της δικαστικής διαδικασίας.
Τα σώματα των παιδιών -της 13χρονης Λέσλι, της 9χρονης Σολεϊνί, του 4χρονου Τιέν και του μόλις 11 μηνών Κριστίν- δεν βρέθηκαν. Σύντομα έγινε σαφές ότι τα τέσσερα αδέλφια είχαν επιβιώσει και είχαν χαθεί βαθιά μέσα στη ζούγκλα.
Σαράντα ημέρες στην κόλαση του Αμαζονίου
Τα παιδιά πέρασαν συνολικά 40 ημέρες μόνα τους στο τροπικό δάσος, τρεφόμενα με φρούτα, σπόρους και αλεύρι κασάβας, συλλέγοντας νερό σε ένα πλαστικό μπουκάλι και προστατευόμενα από άγρια ζώα με όσα μέσα διέθεταν.
Η μεγαλύτερη αδελφή ανέλαβε τα πάντα
Η Λέσλι ανέλαβε ηγετικό ρόλο: ήξερε ποια φρούτα ήταν ασφαλή, έφτιαξε αυτοσχέδιο καλάμι για ψάρεμα, σκότωσε ένα φίδι για να προστατεύσει τα μικρότερα αδέλφια της και κουβαλούσε στην πλάτη της την τραυματισμένη αδελφή της, που δεν μπορούσε να περπατήσει.
Μια αναζήτηση που συγκλόνισε την Κολομβία και τα πρώτα σημάδια ζωής
Στρατιωτικό προσωπικό και ιθαγενείς εθελοντές, εξοικειωμένοι με το αδυσώπητο και δύσβατο έδαφος του Αμαζονίου, ξεκίνησαν μια εκτεταμένη επιχείρηση αναζήτησης για τον εντοπισμό των τεσσάρων αδελφών, με την αρχική αισιοδοξία να παραμένει ζωντανή. Από τις πρώτες κιόλας ημέρες, είχαν εντοπιστεί σημάδια που έδιναν ελπίδα: ένα μπιμπερό, μισοφαγωμένα φρούτα και λερωμένες πάνες μέσα στη ζούγκλα.
Οι διασώστες φώναζαν επανειλημμένα το όνομα της μεγαλύτερης αδελφής, της Λέσλι, ενώ μέσω μεγαφώνων έπαιζαν ηχογραφημένο μήνυμα της γιαγιάς των παιδιών, η οποία τους παρακαλούσε να παραμείνουν στο ίδιο σημείο αν την άκουγαν. Την ίδια στιγμή, ελικόπτερα πετούσαν πάνω από το δάσος και έριχναν κουτιά με τρόφιμα, καθώς και φυλλάδια με γραπτά μηνύματα για να τους καθοδηγήσουν.
Στο έδαφος, σχεδόν 120 μέλη του κολομβιανού στρατού και περισσότεροι από 70 ιθαγενείς άνδρες συμμετείχαν στην αναζήτηση, επιχειρώντας αδιάκοπα, μέρα και νύχτα, κάτω από εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες.
Οι ομάδες αναζήτησης περπατούσαν μέρα και νύχτα, δεχόμενοι επιθέσεις από κουνούπια και μυρμήγκια φωτιάς, με τραυματισμούς και ασθένειες. Κάποιοι είχαν διανύσει πάνω από 1.500 χιλιόμετρα. Το ηθικό κατέρρεε και είχε ληφθεί απόφαση να διακοπεί η επιχείρηση.
Το ιερό τελετουργικό της αγιαχουάσκας
Την 39η ημέρα και ενώ είχε ληφθεί απόφαση να διακοπεί η αναζήτηση, ο Μανουέλ Ρανόκε, πατέρας των δύο μικρότερων παιδιών και συμμετέχων στην επιχείρηση, στράφηκε στράφηκε στην αγιαχουάσκα, ένα ιερό παραισθησιογόνο τελετουργικό των ιθαγενών φυλών του Αμαζονίου. Πίστευε ότι θα του έδινε οράματα για να εντοπίσει τα παιδιά.
Ο ίδιος δεν είδε κάτι. Κάποιοι εθελοντές ήταν έτοιμοι να τα παρατήσουν. Όμως την επόμενη ημέρα, ο πρεσβύτερος Χοσέ Ρούμπιο ήπιε το υπόλοιπο ρόφημα και δήλωσε ότι είδε τα τέσσερα παιδιά σε όραμα. «Θα τα βρούμε σήμερα», είπε.
Ιθαγενείς από κοινότητες σε όλη τη Νότια Αμερική χρησιμοποιούν το παραισθησιογόνο για να συνδεθούν με τον εαυτό τους και τη φύση. Ο πρεσβύτερος Ρούμπιο ήταν πεπεισμένος ότι θα τον οδηγούσε στα παιδιά.
Η τελευταία προσπάθεια
Την 40ή ημέρα, οι ομάδες εξαπλώθηκαν για τελευταία φορά στη ζούγκλα. Παρά τον σκεπτικισμό του στρατού (άλλωστε, το όραμα του Ρούμπιο δεν παρείχε καμία συγκεκριμένη πληροφορία για το πού μπορεί να βρίσκονταν τα τέσσερα αδέλφια), η ελπίδα είχε αναζωπυρωθεί. Και τότε ήρθε το μήνυμα μέσω ασυρμάτου: τα παιδιά είχαν βρεθεί, περίπου πέντε χιλιόμετρα από το σημείο της συντριβής.
Η στιγμή της διάσωσης
Τα παιδιά εντοπίστηκαν σε ένα μικρό ξέφωτο. Φωτογραφίες από εκείνη την ημέρα έδειχναν τα αποστεωμένα αδέλφια τυλιγμένα σε ισοθερμικές κουβέρτες και συνδεδεμένα με ορούς, μετά τη διάσωσή τους. Μεταφέρθηκαν με ελικόπτερο στην Μπογκοτά, όπου νοσηλεύτηκαν για αφυδάτωση και τραύματα.
Η Λέσλι αποκάλυψε αργότερα ότι η μητέρα τους υπέκυψε στα τραύματά της περίπου τέσσερις ημέρες μετά τη συντριβή.
Η ίδια και τα αδέλφια της επιβίωσαν συλλέγοντας νερό σε ένα πλαστικό μπουκάλι και τρώγοντας αλεύρι κασάβας, φρούτα και σπόρους.
Όταν βρέθηκαν, κρατούσαν δύο μικρές τσάντες με ρούχα, έναν φακό, δύο κινητά τηλέφωνα και ένα μουσικό κουτί.
Ένα παγκόσμιο σύμβολο αντοχής
Τα παιδιά έγιναν σύμβολο επιβίωσης παγκοσμίως. Ο πρόεδρος της Κολομβίας, Γκουστάβο Πέτρο, μίλησε για «παράδειγμα επιβίωσης που θα μείνει στην ιστορία», λέγοντας πως «η ζούγκλα τα έσωσε».
Κατά τη νοσηλεία της, η Λέσλι ζωγράφισε σκηνές από τη ζούγκλα. Σε μία απεικόνιζε ένα κορίτσι μπροστά από την κολομβιανή σημαία, με τη φράση «Πάντα ευλογημένοι».
Όμως και τα ιθαγενή τελετουργικά τα έσωσαν, σύμφωνα με τον πατέρα τους, Μανουέλ. Μιλώντας σε δημοσιογράφους μετά τον εντοπισμό των παιδιών, δήλωσε ότι η αγιαχουάσκα «αξίζει τον ύψιστο σεβασμό. Είναι η μέγιστη συγκέντρωση που υπάρχει στον πνευματικό μας κόσμο ως ιθαγενείς».
Εξηγώντας γιατί οι εθελοντές επέλεξαν να πιουν το παραισθησιογόνο τσάι μέσα στη ζούγκλα, είπε: «Ήταν για να αφήσει εκείνος ο καλικάντζαρος, εκείνος ο καταραμένος διάβολος, τα παιδιά μου ελεύθερα».
Η σκοτεινή ανατροπή μετά το θαύμα
Μετά τη συγκλονιστική διάσωση, που οδήγησε στην επανένωση των αδελφών με την οικογένειά τους, ακολούθησε μια σκοτεινή εξέλιξη.
Μετά το εξιτήριο, τα παιδιά τέθηκαν υπό κρατική φροντίδα, όταν αποκαλύφθηκε ότι ο πατέρας τους, Μανουέλ, κατηγορούνταν για σεξουαλική κακοποίηση θετής κόρης πριν από το δυστύχημα. Ο ίδιος αρνήθηκε τις κατηγορίες.
Συγγενείς της Μαγδαλένα δήλωσαν ότι πιστεύουν πως τα παιδιά ίσως απέφευγαν τις ομάδες διάσωσης, φοβούμενα την επιστροφή στον πατέρα τους.
Ο Μανουέλ φυλακίστηκε τον Αύγουστο του 2023 και τον Οκτώβριο του ίδιου έτους του ασκήθηκε επίσημη δίωξη για σεξουαλική κακοποίηση ανηλίκου.
Τα αδέλφια Μουκουτούι παραμένουν υπό τη φροντίδα του Ινστιτούτου Οικογενειακής Πρόνοιας της Κολομβίας, το οποίο έναν χρόνο μετά τη διάσωσή τους ανακοίνωσε ότι είναι υγιή και μεγαλώνουν ομαλά υπό κρατική προστασία.