Η έλξη απέναντι στα μέρη αυτά ποικίλλει. Το πιθανότερο πάντως είναι ότι μια παμπ προσδίδει γήινη αίγλη σε ανθρώπους που δεν είναι καθόλου γήινοι.
- Ένας αυξανόμενος αριθμός Βρετανών διασημοτήτων, όπως ο Τζέρεμι Κλάρκσον και ο Τζέιμς Μπλαντ, επενδύουν σε παμπ, με πιο πρόσφατη προσθήκη τον Ντάνιελ Κρεγκ. Η τάση αυτή αναζωογονεί το ενδιαφέρον για τα παραδοσιακά καταστήματα του είδους.
- Τα κίνητρα πίσω από τις επενδύσεις ποικίλλουν. Ορισμένοι στοχεύουν στη διάσωση ιστορικών χώρων από την κατεδάφιση, ενώ για άλλους αποτελεί μια δεύτερη καριέρα ή προσδίδει μια πιο «γήινη» δημόσια εικόνα σε ανθρώπους που δεν είναι.
- Η επένδυση του Ντάνιελ Κρεγκ στο The Horseshoe αναμένεται να το μετατρέψει σε γαστρονομικό προορισμό. Αντίθετα, η παμπ του Κλάρκσον λειτουργεί περισσότερο ως τουριστικό αξιοθέατο που στηρίζει τη βρετανική γεωργία, θυμίζοντας θεματικό πάρκο.
- Το Fox & Pheasant του Τζέιμς Μπλαντ ξεχωρίζει για την αυθεντικότητά του μετά από διακριτική ανακαίνιση, διατηρώντας τον παραδοσιακό του χαρακτήρα. Προσφέρει φιλική εξυπηρέτηση και άνετους χώρους, χωρίς το φαγητό να κυριαρχεί στην εμπειρία.
Είναι λίγο μετά τις τρεις το απόγευμα μιας Πέμπτης στο Οξφορντσάιρ, και πλήθος κόσμου διασχίζει με τα πόδια τον επαρχιακό δρόμο B4047. Είναι μεσήλικες, ντυμένοι πρακτικά, και οι περισσότεροι συνοδεύονται από ζωηρά σκυλιά. Περνούν ανά τρεις και τέσσερις ανάμεσα στα αυτοκίνητα με εμφανή αποφασιστικότητα. Ο προορισμός τους σε αυτή τη σχεδόν έρημη γωνιά των Κοτσγουόλντς είναι μια παμπ, αλλά όχι μια συνηθισμένη παμπ. Πρόκειται για το Farmer’s Dog του Τζέρεμι Κλάρκσον, λίγο έξω από το Γουίτνεϊ.
Παμπ, θεματικό πάρκο και αξιοθέατο μαζί
Ο Γουίλ Χοκς, ταξιδιωτικός συντάκτης της Telegraph και ένας από τους συγγραφείς του οδηγού της εφημερίδας για τις καλύτερες παμπ της Βρετανίας, περιγράφει ένα θέαμα που πρέπει να το δεις για να το πιστέψεις. Εκατοντάδες ευτυχισμένοι θαμώνες σχηματίζουν ουρές στο μπαρ, γεμίζουν το εστιατόριο και τον μεγάλο κήπο και ψωνίζουν στο κατάστημα δώρων, όπου μπορεί κανείς να αγοράσει ακόμη και γιλέκο με το λογότυπο της παμπ.
Υπάρχει και κρεοπωλείο που λειτουργεί ταυτόχρονα ως κάβα, με το όνομα «Hops and Chops». Στο χωράφι απέναντι είναι παρκαρισμένα γύρω στα 300 οχήματα. Κοντά υπάρχουν πολλές ήσυχες παμπ, όμως μπροστά σε αυτή την κοσμοσυρροή μοιάζουν να βρίσκονται σε άλλο πλανήτη. Η λύση στα γνωστά προβλήματα της βρετανικής παμπ, σχολιάζει ο Χοκς, φαίνεται απλή: ένας διάσημος ιδιοκτήτης.
Γιατί οι διάσημοι αγοράζουν παμπ
Τα τελευταία χρόνια οι παμπ με επώνυμους ιδιοκτήτες έχουν πολλαπλασιαστεί. Ο πρώην συνεργάτης του Κλάρκσον, Τζέιμς Μέι, είναι συνιδιοκτήτης του Royal Oak στο Σουάλοουκλιφ του Γουιλτσάιρ. Ο τραγουδιστής Τζέιμς Μπλαντ πρόσθεσε πρόσφατα το Carpenter’s Arms στο Χάμερσμιθ δίπλα στο Fox & Pheasant του Τσέλσι.
Ο σκηνοθέτης Γκάι Ρίτσι έχει το Lore of the Land στη Φιτζρόβια, ο σερ Ίαν Μακ Κέλεν είναι εδώ και χρόνια συνιδιοκτήτης του The Grapes στο Λάιμχαουζ, και η Τζόντι Κιντ διευθύνει από το 2017 το Half Moon στο Κίρντφορντ του Δυτικού Σάσεξ. Αυτή την εβδομάδα έγινε γνωστό ότι στη λίστα μπαίνει και ο Ντάνιελ Κρεγκ, ως συνιδιοκτήτης του The Horseshoe στο Κλέρκενγουελ.
Η έλξη απέναντι στα μέρη αυτά ποικίλλει. Στην περίπτωση του Κλάρκσον μοιάζει προφανής, αν και σύμφωνα με δημοσιεύματα η παμπ δεν βγάζει κέρδος. Ο Μπλαντ αγόρασε το Fox & Pheasant για να το σώσει από την κατεδάφιση. Για άλλους η φιλοξενία είναι μια δεύτερη καριέρα. Ο Χοκς υποψιάζεται ότι μια παμπ προσδίδει γήινη αίγλη σε ανθρώπους που δεν είναι καθόλου γήινοι.
Το φαινόμενο δεν είναι καινούργιο. Κάποτε ήταν σύνηθες οι ποδοσφαιριστές να περνούν πίσω από τον πάγκο όταν κρεμούσαν τα παπούτσια τους. Ο Φρανκ Λάμπαρντ ο πρεσβύτερος διατηρεί ακόμη το Nightingale on the Green στο Γουάνστεντ και ο Άγγλος κρικετίστας Στιούαρτ Μπροντ έχει μερίδιο σε δύο παμπ των Μίντλαντς.
Ο Χοκς επισκέφθηκε έξι από αυτές. Στο Horseshoe ο ιδιοκτήτης Ρίτσαρντ Τάκερ, που το διευθύνει 36 χρόνια με τη σύζυγό του, Πολίν, του είπε ότι δεν θυμόταν το όνομα του νέου ιδιοκτήτη. Εκ των υστέρων, γράφει ο Χοκς, εξηγείται: ο Κρεγκ και οι συνεπενδυτές του, ο Νικ Τζόουνς του Soho House και ο Τσάρλι Κάρολ της παμπ Devonshire στο Σόχο, δεν ήθελαν να διαρρεύσει νωρίς η είδηση.
Ο Τάκερ τον διαβεβαίωσε ότι θα παραμείνει «κανονική παμπ». Μέχρι σήμερα ήταν ίσως το καλύτερο σημείο του Λονδίνου για βελάκια, με θαμώνες από όλα τα κοινωνικά στρώματα. Ο Χοκς προβλέπει ότι όταν ξανανοίξει το 2027 το φαγητό θα έχει αντικαταστήσει τα βελάκια. Τουλάχιστον, όπως σημειώνει, δεν θα γίνει διαμερίσματα, όπως φοβούνταν κάποιοι ντόπιοι. Βαθμός: 7/10.
Στο Farmer’s Dog ακούγονται βρετανικές, αμερικανικές και ευρωπαϊκές προφορές, απόδειξη της διεθνούς απήχησης του Κλάρκσον και, ίσως, του επιχειρηματικού του δαιμονίου. Η παμπ στηρίζει με συνέπεια τη βρετανική γεωργία. Δεν σερβίρει κέτσαπ, επειδή προφανώς δεν υπάρχει ικανοποιητική βρετανική εκδοχή, και όλες οι μπίρες της ζυθοποιίας του, Hawkstone, φτιάχνονται με βρετανικά υλικά. Ο Χοκς τη βλέπει ως θεματικό πάρκο, τουριστικό αξιοθέατο και εστιατόριο μαζί. Αμφιβάλλει αν είναι παμπ και λέει ότι θυμίζει περισσότερο χώρο δεξιώσεων γάμου. Βαθμός: 6/10.
Η παμπ του Τζέιμς Μπλαντ κερδίζει
Το Fox & Pheasant του Μπλαντ είναι η μεγάλη έκπληξη. Μετά την αγορά του το 2017, η ανακαίνιση κράτησε 15 μήνες, χωρίς να πειραχτεί σημαντικά το μεσοπολεμικό εσωτερικό με τον ασυνήθιστο τζαμωτό πάγκο σερβιρίσματος. Ο Χοκς βρήκε μια ντουζίνα θαμώνες, ανάμεσά τους μια οικογένεια Αυστραλών τουριστών, φιλική εξυπηρέτηση και μια Harvey’s Sussex Best σε εξαιρετική κατάσταση. Το φαγητό δεν κυριαρχεί και τα καθίσματα είναι από τα πιο άνετα του Λονδίνου. Βαθμός: 8/10.
Το The Grapes, μια στενή ιστορική παμπ στις όχθες του Τάμεση, δεν αποπνέει καθόλου αίγλη διασήμων. Το μόνο ασυνήθιστο σημάδι είναι ένα μακρύ ραβδί κρεμασμένο πίσω από τον πάγκο, που λέγεται ότι είναι το ραβδί του Γκάνταλφ. Το καλύτερο σημείο είναι η αυλή μια ηλιόλουστη μέρα, με θέα στο ποτάμι, στο Κάναρι Γουόρφ και στο γλυπτό «Another Time XVI» του Άντονι Γκόρμλεϊ. Είναι, κατά τον Χοκς, καλό μέρος για ένα ήσυχο ποτό. Βαθμός: 7/10.
Το Half Moon της Κιντ, ένα κεραμοσκεπές κτίσμα του 17ου αιώνα που θυμίζει εξοχικό, θα κέρδιζε άνετα διαγωνισμό ομορφιάς. Είναι συχνά κλειστό Δευτέρα, Τρίτη και ακόμη Τετάρτη, όπως πολλές αγροτικές παμπ, και το φαγητό έχει κεντρικό ρόλο. Βαθμός: 6/10.
Τέλος, το Lore of the Land τού Ρίτσι μοιάζει με λονδρέζικη παμπ όπως θα τη φανταζόταν ένας Αμερικανός που δεν έχει πάει ποτέ σε παμπ, με ψευτοβικτωριανή αισθητική, τεράστια βαρέλια στην πρόσοψη και έναν μπάρμαν με τουίντ γιλέκο. Η μπίρα, κυρίως της λονδρέζικης ζυθοποιίας Anspach and Hobday, είναι καλή, αλλά ο Χοκς προτείνει το κοντινό King & Queen, όπου ο Μπομπ Ντίλαν εμφανίστηκε για πρώτη φορά εκτός ΗΠΑ το 1962. Βαθμός: 6/10.