Το νέο εστιατόριο Σύναξις, με θέα τη θάλασσα, στη Βουλιαγμένη έχει ξεχωρίσει για τη γουρουνοπούλα, την σπανακόπιτα και τα μοσχαρίσια μάγουλα.
Στην καρδιά της Βουλιαγμένη, με τη θαλασσινή αύρα να σε ακολουθεί σχεδόν σε κάθε βήμα, ένα νέο εστιατόριο έχει κάνει την εμφάνισή του εδώ και λίγες μόλις εβδομάδες και ήδη συζητιέται έντονα. Μπορεί η άφιξή του να συνέπεσε με τη Μεγάλη Εβδομάδα, ωστόσο το νέο εγχείρημα του Δημήτρης Παππάς κατάφερε από την πρώτη στιγμή να ξεχωρίσει, κάτι που αποδεικνύεται καθημερινά από τα πολυάριθμα τραπέζια που γεμίζουν τον χώρο.
Η πρώτη εικόνα σε κερδίζει αμέσως. Ο εσωτερικός και ο εξωτερικός χώρος λειτουργούν σαν ένα ενιαίο σκηνικό, ακόμη κι όταν διαχωρίζονται. Έξω, η αυλή κουβαλά όλη την αίσθηση της θάλασσας και της αθηναϊκής Ριβιέρας, ενώ μέσα έχεις την εντύπωση πως βρίσκεσαι σε κάποιο κομψό κυκλαδίτικο σπίτι. Στα αριστερά δεσπόζει η μπάρα, στο κέντρο μια εντυπωσιακή ελιά δίνει χαρακτήρα στον χώρο και στον δεξί τοίχο βιβλιοθήκες με προσεγμένα αντικείμενα χαρίζουν αυτή τη ζεστασιά που κάνει ένα εστιατόριο να νιώθει οικείο. Η αισθητική είναι λιτή, κομψή και ανεπιτήδευτα φιλόξενη, από αυτές που σε προδιαθέτουν να χαλαρώσεις και να απολαύσεις πραγματικά το γεύμα σου.
Επισκέφθηκα το εστιατόριο βράδυ, έπειτα από αρκετή ταλαιπωρία και κίνηση στους δρόμους. Ωστόσο, με το που πέρασα την είσοδο, η ενέργεια του χώρου λειτούργησε σχεδόν αποσυμπιεστικά, διώχνοντας το στρες της ημέρας. Πριν ακόμη ξεκινήσει το δείπνο, απόλαυσα το Sunkissed cocktail, ένα δροσερό ποτό με έντονες νότες που θυμίζουν Aperol και ιδανικό ξεκίνημα για όσα θα ακολουθούσαν.
Η δική μας εμπειρία
Στην κουζίνα βρίσκεται ο σεφ Γιάννης Μπάμπαλης, τον οποίο πολλοί γνωρίζουν από το Beefbar Mykonos και την πολυετή παρουσία του σε εστιατόρια του εξωτερικού. Η φιλοσοφία του μενού κινείται γύρω από την ελληνική κουζίνα, αλλά με προσωπικές αναφορές και μνήμες από τα παιδικά του χρόνια. Χαρακτηριστικό παράδειγμα τα γεμιστά, ένα πιάτο εμπνευσμένο από τις γεύσεις της θείας του, το οποίο έχει μεταφέρει με τον δικό του τρόπο στο εστιατόριο.
Το μενού είναι περιεκτικό, με στοχευμένες επιλογές και χωρίς περιττές υπερβολές- κάτι που προσωπικά εκτιμώ ιδιαίτερα, γιατί οι μικρότεροι κατάλογοι συνήθως κρύβουν μεγαλύτερη φροντίδα στην κουζίνα.
Το δείπνο ξεκίνησε με πίτες και μια τριλογία χειροποίητων αλοιφών: ένα δροσερό τζατζίκι με άνηθο, τυροκαυτερή με φέτα από την Τρίπολη και ένα εξαιρετικό χούμους με δυόσμο. Και οι τρεις αλοιφές είχαν βελούδινη υφή και ισορροπημένες γεύσεις, δίνοντας μια πολύ ενδιαφέρουσα πρώτη εικόνα για τη φιλοσοφία της κουζίνας.
Στη συνέχεια δοκίμασα τη σαλάτα με τα παντζάρια, δροσερή και γευστική, αλλά και τη σαλάτα με την ξεφλουδισμένη ντομάτα, ελαιόλαδο και κάπαρη- ένα πιάτο λιτό, σχεδόν αυτονόητο ελληνικά, που όμως έχει ήδη ξεχωρίσει ανάμεσα στις προτιμήσεις του κόσμου.
Από ένα εστιατόριο που τιμά την ελληνική κουζίνα δεν θα μπορούσε να λείπει η πίτα και εδώ η σπανακοτυρόπιτα έχει ήδη γίνει best seller. Ψημένη στα κάρβουνα, γεμάτη χόρτα και μυρωδικά, συνοδεύεται από ξύγαλο αρωματισμένο με λάδι καυτερής πιπεριάς. Προσωπικά τη χάρηκα ακόμη και χωρίς το dip, γιατί η γεύση της στεκόταν απόλυτα μόνη της.
Στο μενού θα βρείτε και μαγειρευτά πιάτα, με τη γουρουνοπούλα να θεωρείται ήδη από τα πιο δημοφιλή. Την ημέρα που επισκέφθηκα το εστιατόριο είχε εξαντληθεί κάτι που μάλλον μου έδωσε ακόμη έναν λόγο να επιστρέψω σύντομα. Αντί για αυτή, δοκίμασα τα γεμιστά με κουκουνάρι, σταφίδες και κανέλα, ένα πιάτο βαθιά ελληνικό, με όμορφη ισορροπία γλυκών και αρωματικών στοιχείων.
Και κάπου εκεί έρχεται η ώρα του κρέατος. Το λεπτοκομμένο συκώτι με ελαιόλαδο και ρίγανη ήταν ζουμερό και εξαιρετικά νόστιμο, ενώ τα μοσχαρίσια μπιφτεκάκια στη σχάρα, που σερβίρονται πάνω σε μελιτζανοσαλάτα με γιαούρτι, θυμάρι και ελαιόλαδο, έκρυβαν έναν πολύ ιδιαίτερο συνδυασμό, γεμάτο δροσερές αλλά και βαθιές γεύσεις. Δοκίμασα επίσης τα κεμπάπ από μοσχαρίσιο και πρόβειο κιμά, όμως το πιάτο που πραγματικά ξεχώρισε ήταν αυτό που μου πρότεινε ο ίδιος ο σεφ: ζυμαρικά με σιγομαγειρεμένα μοσχαρίσια μάγουλα και κρέμα γραβιέρας.
Και πράγματι, όχι άδικα θεωρείται ήδη από τα πιο περιζήτητα πιάτα του καταλόγου. Το κρέας ήταν άψογα μαγειρεμένο, λουκουμένιο, και το τελικό αποτέλεσμα είχε αυτή τη βαθιά, comfort νοστιμιά που μένει στον ουρανίσκο. Ιδανικά συνοδεύεται με ένα ποτήρι κόκκινο κρασί.
Και φυσικά, μην φύγετε χωρίς να δοκιμάσετε την πορτοκαλόπιτα με παγωτό μηχανής.
Ένα γλυκό που κλείνει ιδανικά την εμπειρία και σε κάνει να θες να επιστρέψεις ξανά.
Λεωφόρος Ποσειδώνος 17, Βουλιαγμένη