Την σιωπή της σπάει έναν μήνα μετά την αποτυχημένη εκτέλεσή της, η Κρίστα Πάικ, λέγοντας πως δεν έχει υπάρξει ούτε μία στιγμή που να μην πονάει.
- Έναν μήνα μετά την αποτυχημένη εκτέλεσή της, η Κρίστα Πάικ περιγράφει τον συνεχή σωματικό και ψυχικό πόνο που βιώνει. Δηλώνει πως πονάει το σώμα, τα χέρια και ο λαιμός της, ενώ δυσκολεύεται ακόμα να μιλήσει.
- Η νομική της ομάδα αποκαλύπτει πως τα χέρια της είχαν πρηστεί και μελανιάσει κατά την προσπάθεια τοποθέτησης ενδοφλέβιων γραμμών. Ιατρικοί ειδικοί εκτιμούν πως οι τραυματισμοί προκλήθηκαν από λάθος εισαγωγή βελόνας ή διαρροή της χημικής ουσίας.
- Πριν χάσει τις αισθήσεις της, η Πάικ παραπονέθηκε για αφόρητο πόνο, λέγοντας ότι ένιωθε το χέρι της να «καίγεται» και να είναι έτοιμο να εκραγεί, σύμφωνα με τις μαρτυρίες των δικηγόρων της.
- Η Πάικ δηλώνει πως είχε προετοιμαστεί ψυχολογικά για τον θάνατο και είχε αποχαιρετήσει τους δικούς της. Τώρα, εκφράζει πως νιώθει βαθιά πληγωμένη από την ανικανότητα που οδήγησε στην αποτυχημένη εκτέλεση και την επιβίωσή της.
Η 50χρονη καταδικασμένη δολοφόνος επρόκειτο να γίνει η πρώτη γυναίκα που θα εκτελούνταν στην πολιτεία του Τενεσί εδώ και περισσότερα από 200 χρόνια, στις 30 Σεπτεμβρίου. Αντί γι’ αυτό όμως, έγινε η πρώτη κρατούμενη στην ιστορία που επέζησε αφού της χορηγήθηκαν δύο θανατηφόρες ενέσεις.
Κρίστα Πάικ: Από εκείνη την ημέρα, δεν υπήρξε ούτε στιγμή που να μην αισθάνομαι πόνο
«Πριν από ένα μήνα, στις 30 Σεπτεμβρίου, μπήκα στον θάλαμο εκτελέσεων της ανδρικής φυλακής Ρίβερμπεντ, προετοιμασμένη να πεθάνω. Είχα συμφιλιωθεί με την ιδέα», δήλωσε η Πάικ σε ανακοίνωση που δόθηκε στη δημοσιότητα από τους δικηγόρους της.
«Μερικές ημέρες αργότερα, ξύπνησα μόνη σε ένα νοσοκομείο, μπερδεμένη και πονώντας. Από εκείνη τη νύχτα, δεν υπήρξε ούτε μία στιγμή που να μην αισθάνομαι πόνο. Πονάει το σώμα μου. Πονάνε τα χέρια μου, οι παλάμες μου, ο λαιμός μου. Εξακολουθώ να δυσκολεύομαι να μιλήσω. Και ο πόνος δεν είναι μόνο σωματικός. Υπάρχει πόνος στο μυαλό και στην ψυχή μου».
Η Πάικ, η οποία έχει καταδικαστεί για φόνο και βρίσκεται εδώ και τρεις δεκαετίες στην πτέρυγα των μελλοθανάτων, πήρε εξιτήριο από το νοσοκομείο και επέστρεψε στη φυλακή της στο Νάσβιλ δέκα ημέρες μετά την αποτυχημένη απόπειρα εκτέλεσής της, στις 30 Σεπτεμβρίου.
Σύμφωνα με τη νομική της ομάδα, τα χέρια της είχαν πρηστεί και γεμίσει μώλωπες, όταν η ομάδα εκτέλεσης προσπάθησε να τοποθετήσει ενδοφλέβιες γραμμές για να διοχετεύσει στην κυκλοφορία του αίματός της δύο δόσεις του θανατηφόρου φαρμάκου πεντοβαρβιτάλη. Ιατρικοί ειδικοί έχουν εκτιμήσει ότι οι τραυματισμοί της ενδέχεται να προκλήθηκαν είτε από λανθασμένη εισαγωγή της βελόνας είτε από διαρροή της χημικής ουσίας στους ιστούς της.
Πριν χάσει τις αισθήσεις της, είχε παραπονεθεί ότι ένιωθε το χέρι της σαν να ήταν έτοιμο να σκάσει και ότι «καιγόταν», σύμφωνα με τους δικηγόρους της.
«Δεν είχα σκεφτεί καθόλου τη ζωή μετά από εκείνη τη νύχτα»
«Αναρρώνω και γνωρίζω ότι γίνομαι πιο δυνατή», δήλωσε η Κρίστα Πάικ στην ανακοίνωσή της. «Όμως, το να επουλώνονται οι πληγές δεν σημαίνει ότι είμαι καλά».
Την ημέρα που είχε προγραμματιστεί η εκτέλεσή της, η Πάικ δήλωσε ότι μπήκε στις φυλακές υψίστης ασφαλείας Ρίβερμπεντ γαλήνια και προετοιμασμένη να πεθάνει, καθώς τις τελευταίες ημέρες είχε αφιερωθεί στο να αποχαιρετήσει τα αγαπημένα της πρόσωπα.
Στον θάλαμο εκτελέσεων, είπε στους μάρτυρες ότι τους αποχαιρετούσε με «καλοσύνη», αναφερόμενη σε μια βουδιστική προσευχή που της είχε ζητήσει να επαναλαμβάνει ο πνευματικός της σύμβουλος.
«Δεν είχα σκεφτεί καθόλου τη ζωή μετά από εκείνη τη νύχτα», πρόσθεσε η Πάικ, «και νιώθω βαθιά πληγωμένη από την ανικανότητα που έφερε τόσους πολλούς ανθρώπους σε αυτή την τρομερή κατάσταση».