Η σατανίστρια θανατοποινίτισσα Κρίστα Πάικ, η οποία βρίσκεται εδώ και δεκαετίες στην πτέρυγα των μελλοθανάτων στο Τενεσί, βρέθηκε στο επίκεντρο μιας αποτυχημένης εκτέλεσης που έχει προκαλέσει παγκόσμιο σοκ.
Η 50χρονη κρατούμενη έλαβε δύο δόσεις θανατηφόρων ουσιών με ένεση, αλλά παρέμεινε ζωντανή, με τους δικηγόρους της να υποστηρίζουν ότι εξακολουθούσε να έχει τις αισθήσεις της και να αναπνέει βαριά, καταλήγοντας στο νοσοκομείο.
Πίσω, όμως, από το πρωτοφανές περιστατικό της απόπειρας εκτέλεσης βρίσκεται μια υπόθεση που ξεκινά όταν η Πάικ ήταν μόλις 18 ετών.
Πρόκειται για τη δολοφονία της 19χρονης Κόλιν Σλέμερ, ένα έγκλημα ιδιαίτερα βίαιο, για το οποίο η ίδια δεν είχε αρνηθεί την ενοχή της.
Ταυτόχρονα, η ζωή της Πάικ πριν από τη δολοφονία χαρακτηρίζεται από σεξουαλική κακοποίηση, βιασμούς, παραμέληση και σοβαρά ψυχικά προβλήματα, στοιχεία που οι δικηγόροι της επικαλέστηκαν επί χρόνια στις προσπάθειές τους να αποτρέψουν την εκτέλεσή της.
Η δολοφονία που συγκλόνισε το Τενεσί
Τον Ιανουάριο του 1995, η 19χρονη τότε Κόλιν Σλέμερ, φοιτήτρια του Job Corps στο Νόξβιλ, παρασύρθηκε σε δασώδη περιοχή από την Πάικ, τον τότε σύντροφό της Ταντάριλ Σιπ και τη Σαντόλα Πίτερσον.
Σύμφωνα με τα στοιχεία της υπόθεσης, η Σλέμερ δέχθηκε άγρια επίθεση. Η Πάικ και ο Σιπ τη μαχαίρωσαν και τη χτύπησαν, ενώ η επίθεση περιλάμβανε βασανιστήρια που, σύμφωνα με την εκτίμηση της ίδιας της Πάικ, διήρκεσαν από περίπου 30 λεπτά έως μία ώρα.
Η Σλέμερ προσπάθησε να διαφύγει, αλλά οι δράστες την έπιασαν ξανά και συνέχισαν την επίθεση.
Κατά τη διάρκεια των βασανιστηρίων, οι δράστες χάραξαν ένα πεντάγραμμο στο στήθος της 19χρονης. Η Πίτερσον κατέθεσε ότι είδε την Πάικ να χαράζει επίσης κάτι στο κεφάλι του θύματος. Σύμφωνα με τους ερευνητές, η Πάικ πήρε μάλιστα μαζί της ένα κομμάτι από το κρανίο της Σλέμερ ως «ενθύμιο».
Η δολοφονία προκάλεσε φρενίτιδα στα μέσα ενημέρωσης στο Νόξβιλ του Τενεσί το 1995, όταν η έφηβη βρέθηκε με μια πεντάλφα, ένα σύμβολο που συνδέεται με σατανικές ομάδες, σκαλισμένο στο στήθος της. Η Πάικ αρνήθηκε ότι σκάλισε η ίδια την πεντάλφα.
Η Πάικ και ο Σιπ καταδικάστηκαν για ανθρωποκτονία πρώτου βαθμού. Εκείνη καταδικάστηκε σε θάνατο, ενώ ο Σιπ καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη με δυνατότητα αναστολής.
Η Πίτερσον, η οποία ήταν τότε 18 ετών και είχε λειτουργήσει ως τσιλιαδόρος, συνεργάστηκε με τις αρχές και έλαβε ποινή επιτήρησης.
Μόλις 18 ετών όταν καταδικάστηκε σε θάνατο
Η Πάικ καταδικάστηκε τον Μάρτιο του 1996, όταν ήταν μόλις 18 ετών. Αυτό το στοιχείο βρίσκεται στον πυρήνα της επιχειρηματολογίας των δικηγόρων της εδώ και χρόνια.
Οι συνήγοροί της δεν αρνούνται ότι διέπραξε το έγκλημα. Υποστηρίζουν, ωστόσο, ότι η θανατική ποινή δεν πρέπει να επιβληθεί για ένα έγκλημα που διαπράχθηκε σε τόσο νεαρή ηλικία, ιδιαίτερα όταν, όπως υποστηρίζουν, η Πάικ είχε μεγαλώσει μέσα σε περιβάλλον ακραίων κακοποιήσεων και παραμέλησης και αντιμετώπιζε ψυχικά προβλήματα που δεν είχαν θεραπευτεί.
Σε αίτημα για απονομή χάριτος, οι δικηγόροι της υποστήριξαν ότι η ψυχική της κατάσταση και τα τραυματικά βιώματά της την είχαν οδηγήσει σε μια κατάσταση όπου δεν μπορούσε να «πατήσει φρένο». Η ίδια είχε πει στις αρχές ότι αρχικά ήθελε μόνο να χτυπήσει τη Σλέμερ, αλλά η σύγκρουση εξελίχθηκε σε φονική επίθεση.
Η ίδια η Πάικ, σε δήλωσή της που περιλαμβανόταν στο αίτημα χάριτος, ανέφερε:
«Ήμουν ένα ψυχικά άρρωστο 18χρονο παιδί. Χρειάστηκαν πολλά χρόνια για να συνειδητοποιήσω πραγματικά το μέγεθος αυτού που είχα κάνει. Ακόμη περισσότερα για να αποδεχθώ πόσες ζωές επηρέασα. Πήρα τη ζωή του παιδιού, της αδελφής, της φίλης κάποιου. Με αηδιάζει σήμερα να σκέφτομαι ότι είχα την ικανότητα να διαπράξω ένα τέτοιο έγκλημα».
Το σκοτεινό παρελθόν πριν από τη δολοφονία
Η ζωή της Πάικ πριν από τη δολοφονία «χαρτογραφεί» εν πολλοίς την πορεία της προς το στυγερό έγκλημα.
Σύμφωνα με το Cornell Center on the Death Penalty Worldwide, η Πάικ είχε υπάρξει θύμα σεξουαλικής κακοποίησης κατά την παιδική της ηλικία, είχε υποστεί πολλαπλούς βιασμούς και είχε αποπειραθεί να αυτοκτονήσει όταν ήταν μόλις 12 ετών.
Σε ηλικία 17 ετών, σύμφωνα με τις σχετικές αναφορές, ένας άγνωστος άνδρας φέρεται να την άρπαξε στην άκρη του δρόμου και να τη βίασε. Ο δράστης δεν συνελήφθη ποτέ.
Η δολοφονία της Σλέμερ σημειώθηκε σχεδόν ακριβώς έναν χρόνο μετά τον συγκεκριμένο βιασμό.
Οι δικηγόροι της είχαν υποστηρίξει ότι το ιστορικό κακοποίησης και παραμέλησης, σε συνδυασμό με την ψυχική της κατάσταση, έπρεπε να ληφθεί υπόψη στην αξιολόγηση της πράξης που διέπραξε ως έφηβη.
Οι δικηγόροι της μιλούν για τραύμα
Το παρελθόν της Πάικ συνδέθηκε και με τον τρόπο που θα γινόταν η εκτέλεσή της. Οι συνήγοροί της υποστήριξαν ότι η παρουσία ανδρών που θα την έδεναν και θα τη χειρίζονταν κατά τη διαδικασία θα μπορούσε να προκαλέσει εκ νέου τραυματική αντίδραση, λόγω της προηγούμενης σεξουαλικής κακοποίησης.
Η Πάικ πάσχει, σύμφωνα με τους δικηγόρους της, από μετατραυματικό στρες.
Παράλληλα, οι συνήγοροί της είχαν προειδοποιήσει ότι αντιμετώπιζε πρόβλημα με την πρόσβαση στις φλέβες της και ότι έπασχε από θρομβοκυττάρωση, κατάσταση που, όπως υποστήριξαν, θα μπορούσε να αυξήσει τον κίνδυνο δημιουργίας θρόμβων και πόνου κατά τη διαδικασία της εκτέλεσης με τη χρήση ένεσης.
Το επιχείρημα αυτό αμφισβητήθηκε από την πλευρά της Πολιτείας. Αιματολόγος, ο δρ Ρίτσαρντ Μανσούρ, κατέθεσε ότι το πρόσφατο ιατρικό ιστορικό της έδειχνε πως οι φλέβες της ήταν προσβάσιμες και ότι το ιατρικό προσωπικό είχε καταφέρει να πραγματοποιήσει σχεδόν όλες τις πρόσφατες αιμοληψίες με μία μόνο προσπάθεια, αναφέρει το ρεπορτάζ της Daily Mail.
Τελικά, ο δικαστής Μαρκ Γουόρντ έκρινε ότι τα στοιχεία δεν έδειχναν ουσιαστικό κίνδυνο σοβαρού πόνου εξαιτίας των φλεβών ή της διαταραχής του αίματος.
Η «ιστορική» εκτέλεση που δεν ολοκληρώθηκε
Η εκτέλεση της Πάικ είχε προγραμματιστεί για τις 10 το πρωί της Τετάρτης, όμως αναβλήθηκε προσωρινά όταν το Εφετείο εξέδωσε αναστολή.
Λίγο πριν από τις 6 το απόγευμα, το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ ανέτρεψε την απόφαση και άνοιξε τον δρόμο για την εκτέλεση. Η Πάικ έγινε έτσι η πρώτη γυναίκα που επρόκειτο να εκτελεστεί στο Τενεσί εδώ και περισσότερα από 200 χρόνια.
Λίγο πριν από τις 19:30, στο σωφρονιστικό ίδρυμα Riverbend Maximum Security Institution στο Νάσβιλ, της χορηγήθηκαν δύο δόσεις πεντοβαρβιτάλης, η μέγιστη ποσότητα που επιτρέπει η νομοθεσία της Πολιτείας.
Ωστόσο, η διαδικασία δεν εξελίχθηκε όπως αναμενόταν.
Οι δημοσιογράφοι που παρακολουθούσαν τη διαδικασία άκουσαν την Πάικ να λέει ότι ένιωθε το χέρι της σαν να επρόκειτο να «σκάσει», ενώ κλοτσούσε επανειλημμένα τα πόδια της.
Αργότερα, πίσω από την κλειστή κουρτίνα του θαλάμου, οι μάρτυρες άκουσαν δυνατά το ροχαλητό της.
«Είναι ζωντανή και ροχαλίζει», δήλωσε αργότερα η δικηγόρος της, Κέλι Γκλίσον.
Οι δικηγόροι της κατέθεσαν επείγουσες προσφυγές, υποστηρίζοντας ότι η Πάικ δεν είχε χάσει τις αισθήσεις της, ότι εξακολουθούσε να έχει σφυγμό και ότι βρισκόταν σε «περιττή αγωνία».
Νέα ερωτήματα για την Πολιτεία
Οι δικηγόροι της κατηγόρησαν την Πολιτεία ότι αγνόησε τις προειδοποιήσεις τους.
«Απόψε, η Πολιτεία του Τενεσί απέτυχε για ακόμη μία φορά να πραγματοποιήσει μια νόμιμη εκτέλεση» ανέφεραν, υποστηρίζοντας ότι οι φόβοι τους για δύσκολη πρόσβαση στις φλέβες, προβλήματα με τις φλέβες και την πεντοβαρβιτάλη επιβεβαιώθηκαν.
Από την πλευρά του, το Τμήμα Σωφρονιστικών Ιδρυμάτων του Τενεσί υπερασπίστηκε τη διαδικασία.
«Το Τμήμα Σωφρονιστικών Ιδρυμάτων του Τενεσί ακολούθησε κάθε βήμα του νόμιμου, καθιερωμένου πρωτοκόλλου εκτέλεσης που έχει εγκριθεί από το Γραφείο του γενικού εισαγγελέα», δήλωσε η εκπρόσωπος Ντορίντα Κάρτερ.
«Η θανατηφόρα χημική ουσία του πρωτοκόλλου ήταν σταθερά αποτελεσματική και το πρωτόκολλο δεν επιτρέπει πρόσθετες διαδικασίες πέρα από εκείνες που πραγματοποιήθηκαν απόψε».
Η αποτυχημένη εκτέλεση ήρθε μόλις τέσσερις μήνες μετά την αναβολή της εκτέλεσης του Τόνι Καράδερς, όταν οι αρχές του Τενεσί δεν κατάφεραν να τοποθετήσουν δεύτερη ενδοφλέβια γραμμή. Μάλιστα, σύμφωνα με το δημοσίευμα, ο ίδιος γιατρός που επέβλεψε εκείνη τη διαδικασία είχε την ευθύνη και για την εκτέλεση της Πάικ.
Η Πάικ, η οποία αρνήθηκε να επιλέξει τελευταίο γεύμα, παραμένει έτσι στο επίκεντρο μιας υπόθεσης όπου συνυπάρχουν δύο εξαιρετικά διαφορετικές πλευρές της ζωής της: από τη μία, ένα από τα πιο βίαια εγκλήματα που διαπράχθηκαν από μια 18χρονη και, από την άλλη, ένα ιστορικό παιδικής και σεξουαλικής κακοποίησης που οι δικηγόροι της θεωρούν καθοριστικό για την κατανόηση της πορείας που την οδήγησε στη δολοφονία της Κόλιν Σλέμερ.