Ο φόβος της Κρίστα Πάικ για την θανατηφόρα ένεση είναι τέτοιος, ώστε τον Αύγουστο προσέφυγε στη δικαιοσύνη ζητώντας να εκτελεστεί με απαγχονισμό.
- Η Κρίστα Πάικ, αντιμέτωπη με την εκτέλεση, ζητά να γίνει από γυναίκες ή με απαγχονισμό, λόγω μετατραυματικού στρες. Οι συνήγοροί της επικαλούνται τον κίνδυνο ενός «παρατεταμένου και βασανιστικού» θανάτου από τη θανατηφόρο ένεση λόγω σπάνιας πάθησης.
- Η υπόθεση αφορά τη δολοφονία της Κολίν Σλέμερ τον Ιανουάριο του 1995. Η Πάικ, από ζήλια, οργάνωσε τη φρικιαστική δολοφονία και αργότερα περιέγραφε τις λεπτομέρειες του εγκλήματος, έχοντας κρατήσει ως «σουβενίρ» κομμάτι από το κρανίο του θύματος.
- Μετά τον εντοπισμό του παραμορφωμένου πτώματος, οι αρχές συνέλαβαν την 18χρονη Πάικ, η οποία ομολόγησε. Περιέγραψε πώς παρέσυρε το θύμα και ισχυρίστηκε ότι άκουγε φωνές που την παρότρυναν να διαπράξει τη δολοφονία.
- Η αίτηση χάριτος εστιάζει στη σεξουαλική κακοποίηση που υπέστη ως παιδί, σε ψυχικές διαταραχές και στην ανάπτυξη του εγκεφάλου. Το 1996, στα 20 της χρόνια, έγινε η νεότερη γυναίκα που καταδικάστηκε σε θάνατο στις ΗΠΑ.
Η Κρίστα Πάικ λέει ότι βλέπει «φρικτούς εφιάλτες» και ότι τα νεύρα της έχουν γίνει τσατάλια. Στις 30 του μήνα, η 50χρονη γυναίκα που σκότωσε μια φίλη της όταν ήταν έφηβη, κινδυνεύει να δει τον χειρότερο φόβο της να γίνεται πραγματικότητα μέσα στον θάλαμο εκτέλεσης του Νάσβιλ, στο Τενεσί. Αν ο κυβερνήτης της πολιτείας Μπιλ Λι δεν σταματήσει την εκτέλεση πριν από τις 10 το πρωί, τοπική ώρα, της 30ής Σεπτεμβρίου, η Πάικ θα γίνει η πρώτη γυναίκα που εκτελείται στο Τενεσί από το 1819.
Οι δικηγόροι της, που κατέθεσαν αίτηση χάριτος 226 σελίδων, περιμένουν ακόμη μια αναστολή της τελευταίας στιγμής. Στο μεταξύ, η ίδια είναι τρομοκρατημένη από την προοπτική ενός επώδυνου θανάτου με θανατηφόρα ένεση. Σύμφωνα με το αναθεωρημένο πρωτόκολλο της πολιτείας, μια ενιαία δόση πεντοβαρβιτάλης θα εισέλθει στον οργανισμό της ενώ θα είναι δεμένη σε φορείο.
Ο θάνατός της θα είναι «παρατεταμένος και βασανιστικός»
Για την περίπτωση που δεν γλιτώσει, η Πάικ έχει διατυπώσει ένα ειδικό αίτημα: η εκτέλεση να γίνει αποκλειστικά από γυναίκες, μπροστά στους μάρτυρες, ανάμεσα στους οποίους θα βρίσκονται και συγγενείς του θύματός της. Όπως εξηγούν οι συνήγοροί της, πάσχει από διαταραχή μετατραυματικού στρες εξαιτίας της εκτεταμένα τεκμηριωμένης κακοποίησης που υπέστη από άνδρες ως μικρό παιδί, ήδη από την ηλικία των δύο ετών. Υποστηρίζουν επίσης ότι ο θάνατός της θα είναι «παρατεταμένος και βασανιστικός», καθώς πάσχει από μια σπάνια διαταραχή του αίματος που μπορεί να δυσκολέψει τον εντοπισμό φλέβας και να επηρεάσει την αντίδρασή της στο φάρμακο.
Ο φόβος της για την ένεση είναι τέτοιος, ώστε τον Αύγουστο προσέφυγε στη δικαιοσύνη ζητώντας να εκτελεστεί με απαγχονισμό. «Η θανατηφόρα ένεση από άνδρες θα αυξήσει την πιθανότητα παραβίασης της 8ης Τροπολογίας», υποστήριξε ο δικηγόρος της Στίβεν Φέρελ, αναφερόμενος στη συνταγματική απαγόρευση σκληρών και ασυνήθιστων ποινών. «Υπάρχει αυξημένος κίνδυνος πόνου και ταλαιπωρίας».
Ο τελικός στόχος της υπεράσπισης είναι να αποσυρθεί εντελώς η θανατική ποινή και να μετατραπεί σε ισόβια κάθειρξη χωρίς δυνατότητα αποφυλάκισης. Η νομική ομάδα της πολιτείας εμφανίζεται κατηγορηματική: «Ήταν ευθύνη της κυρίας Πάικ να προσκομίσει επιστημονικά στοιχεία, και απέτυχε παταγωδώς».
Σε ντοκιμαντέρ με τίτλο «Η τελευταία μάχη της Κρίστα Πάικ για να σταματήσει την εκτέλεσή της», η ίδια περιγράφει ότι σχεδόν δεν κοιμάται. «Ξέρω ότι έλεγα πως πίστευα ότι δεν θα οριζόταν ποτέ ημερομηνία, αλλά τώρα που ορίστηκε, είναι σαν μια ρουλέτα σκέψεων και ο εγκέφαλός σου είναι η μπίλια που χοροπηδά», λέει. «Όταν καταφέρνω να κοιμηθώ, ο εγκέφαλός μου τρώει τον εαυτό του. Νομίζω όμως ότι το χειρότερο είναι πως μου το είπαν έναν χρόνο νωρίτερα. Κάθε μέρα ξυπνούσα και ζούσα αυτή τη σκέψη όλη μέρα, κάθε στιγμή που ήμουν ξύπνια».
Πότε ξεκίνησε η υπόθεση
Η υπόθεση ξεκινά τον Ιανουάριο του 1995, με τη δολοφονία της Κολίν Σλέμερ, την οποία τα δικαστικά έγγραφα χαρακτηρίζουν φρικιαστική και βάναυση. Οι δύο νεαρές φοιτούσαν στο κέντρο επαγγελματικής κατάρτισης Job Corps στο Νόξβιλ του Τενεσί και η σχέση τους ήταν τεταμένη: η Πάικ ισχυριζόταν ότι η Σλέμερ προσπαθούσε να της «κλέψει» τον φίλο και την κακολογούσε παντού. Στις 11 Ιανουαρίου είπε σε μια φίλη της, την Κιμ Ιλοΐλο, ότι σκόπευε να σκοτώσει τη Σλέμερ επειδή «απλώς ένιωθε κακιά εκείνη τη μέρα».
Το επόμενο βράδυ, γύρω στις οκτώ, η Ιλοΐλο είδε την Πάικ να απομακρύνεται από το κέντρο μαζί με τη Σλέμερ, τη Σαντόλα Πίτερσον και τον φίλο της Πάικ, Ταντάριλ Σιπ. Στις 10.15 οι τρεις επέστρεψαν χωρίς τη Σλέμερ. Αργότερα, σύμφωνα με την περιγραφή του Ανώτατου Δικαστηρίου του Τενεσί, η Πάικ πήγε στο δωμάτιο της φίλης της, της είπε ότι μόλις είχε σκοτώσει τη Σλέμερ και της έδειξε ένα κομμάτι από το κρανίο του θύματος, που είχε κρατήσει ως «σουβενίρ».
Της περιέγραψε ότι της έκοψε τον λαιμό με κοπίδι, τη χτύπησε και της πέταξε κομμάτια ασφάλτου στο κεφάλι, ενώ στο μέτωπο και στο στήθος του θύματος είχε χαραχτεί μια πεντάλφα. Η Ιλοΐλο κατέθεσε ότι η Πάικ χόρευε σε κύκλο, χαμογελούσε και τραγουδούσε «λα, λα, λα» όσο διηγούνταν τις λεπτομέρειες. Το επόμενο πρωί, όταν τη ρώτησε τι είχε κάνει το κομμάτι του κρανίου, εκείνη απάντησε ότι το είχε στην τσέπη της: «Και ναι, τρώω πρωινό μαζί του».
Το πτώμα βρέθηκε στις 13 Ιανουαρίου από υπάλληλο του Πανεπιστημίου του Τενεσί, ο οποίος κατέθεσε ότι ήταν τόσο παραμορφωμένο που αρχικά το πέρασε για κουφάρι ζώου. Οι αρχές στράφηκαν γρήγορα στη 18χρονη Πάικ, η οποία παραιτήθηκε από το δικαίωμα σιωπής και ομολόγησε.
Είπε στους αστυνομικούς ότι είχε παρασύρει τη Σλέμερ με πρόσχημα μια επίσκεψη σε κατάστημα Blockbuster και ένα σακουλάκι μαριχουάνα που δήθεν είχε κρύψει σε ένα πάρκο. Όσο τη χτυπούσε, το θύμα ρωτούσε ξανά και ξανά «Γιατί μου το κάνεις αυτό;». Η ίδια ανέφερε ότι άρχισε να ακούει φωνές που της έλεγαν πως έπρεπε να την εμποδίσει να τη «δώσει» και να τη στείλει στη φυλακή.
Στην καρδιά της αίτησης χάριτος βρίσκεται μια φωτογραφία της Πάικ σε νηπιακή ηλικία, με τα σγουρά κόκκινα μαλλιά της ανακατεμένα από τον αέρα. «Είναι μια όμορφη φωτογραφία, όχι πολύ διαφορετική από εκείνες που έχω από τη δική μου κόρη στην ίδια ηλικία», γράφουν οι συνήγοροί της. Τη σκέφτονται όμως, όπως σημειώνουν, και επειδή τραβήχτηκε περίπου την εποχή που ξεκίνησε η σεξουαλική κακοποίησή της από τον σύντροφο της γιαγιάς της: ένα «καταστροφικά θλιβερό σημείο καμπής», από το οποίο το χάος γύρω της άρχισε να αφήνει σημάδια που δεν μπόρεσε να ξεπεράσει.
Η αίτηση επικαλείται επίσης τη διάγνωση διπολικής διαταραχής, τα 30 χρόνια απομόνωσης στη φυλακή και τις επιστημονικές εξελίξεις για την ανάπτυξη του εγκεφάλου. Ο Σιπ, συνεργός της, ήταν 17 ετών και σύμφωνα με τον νόμο του Τενεσί δεν μπορούσε να καταδικαστεί σε θάνατο. Η Πάικ, 18 ετών τη στιγμή του φόνου, έγινε το 1996, στα 20 της, η νεότερη γυναίκα που καταδικάστηκε σε θάνατο στις ΗΠΑ στη σύγχρονη εποχή.
Αν το πρόγραμμα δεν αλλάξει, στις 30 Σεπτεμβρίου θα ξυπνήσει στις 5.30 το πρωί, θα καθαρίσει το κελί της, θα κάνει ντους, θα ντυθεί και θα της σερβιριστεί το τελευταίο γεύμα, πριν από τις τελευταίες επισκέψεις της οικογένειάς της ή την επαφή με ιερέα ή πνευματικό σύμβουλο.