Ο μεγαλύτερος σε πλάτος παγετώνας του πλανήτη λιώνει πιο γρήγορα από ό,τι είχε προβλεφθεί προηγουμένως.
Σύμφωνα με νέα μελέτη, το γεγονός αυτό σημαίνει ότι οι επιπτώσεις του στην άνοδο της στάθμης της θάλασσας θα μπορούσαν να είναι διπλάσιες από τις τρέχουσες εκτιμήσεις.
Ο παγετώνας Thwaites στη Δυτική Ανταρκτική -γνωστός και ως Παγετώνας της Αποκάλυψης λόγω της καταστροφής που θα προκαλούσε η κατάρρευσή του- έχει έκταση όσο η Φλόριντα και υποχωρεί εδώ και δεκαετίες. Η τήξη του συμβάλλει επί του παρόντος κατά περίπου 4% στην παγκόσμια άνοδο της στάθμης της θάλασσας, αλλά οι μηχανισμοί πίσω από την υποχώρησή του είναι εξαιρετικά περίπλοκοι, καθιστώντας δύσκολο να προβλεφθεί με ακρίβεια τι θα συμβεί στο μέλλον.
Ο Thwaites περιέχει αρκετό νερό για να αυξήσει τη στάθμη της θάλασσας κατά περισσότερο από 60 εκατοστά σε περίπτωση κατάρρευσης. Επειδή λειτουργεί επίσης ως ανάχωμα που συγκρατεί το τεράστιο στρώμα πάγου της Ανταρκτικής, θα μπορούσε τελικά να οδηγήσει σε άνοδο της στάθμης της θάλασσας κατά περίπου 3 μέτρα, καταστρέφοντας τις παράκτιες κοινότητες από το Μαϊάμι μέχρι τη Μανίλα.
Τι έδειξε νέα μελέτη για τον «Παγετώνα της Αποκάλυψης»
Παγετωνολόγοι από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Ιρβάιν και το JPL της NASA ανέπτυξαν ένα νέο μοντέλο προσομοίωσης των παγετώνων, το οποίο, όπως υποστηρίζουν, αποτυπώνει με μεγαλύτερη ακρίβεια όσα συμβαίνουν κάτω από αυτόν τον γιγαντιαίο όγκο πάγου.
Η ταχεία υποχώρηση του Thwaites οφείλεται σε διεργασίες στη «γραμμή γείωσης» (grounding line), το σημείο στο οποίο ο πάγος ανεβαίνει από τον πυθμένα της θάλασσας και αρχίζει να επιπλέει στον ωκεανό. Αλλά ενώ τα τυπικά μοντέλα στρωμάτων πάγου θεωρούσαν μέχρι σήμερα ότι η γραμμή επαφής του πάγου με τον πυθμένα της θάλασσας είναι σταθερή και δεν μεταβάλλεται σημαντικά, «πλέον έχουμε αναγνωρίσει ότι κάτω από τους μεγάλους παγετώνες της Γης που καταλήγουν στη θάλασσα επικρατούν διαφορετικές συνθήκες», δήλωσε ο επικεφαλής συγγραφέας της έκθεσης Mattia Poinelli, ερευνητής στο UCLA, ο οποίος, όταν πραγματοποιήθηκε η μελέτη, εργαζόταν ως ερευνητής στις Επιστήμες του Συστήματος της Γης στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Ιρβάιν.
Τα νέα δορυφορικά δεδομένα δείχνουν ότι δεν πρόκειται για ένα σταθερό όριο, αλλά για μια ευρύτερη «ζώνη γείωσης», που σε ορισμένες περιπτώσεις εκτείνεται σε πλάτος αρκετών χιλιομέτρων. Σε αυτή τη ζώνη, το θαλασσινό νερό εισχωρεί και αποσύρεται με τις παλίρροιες, ανασηκώνοντας και κατεβάζοντας τον πάγο. Η διαδικασία αυτή επιτρέπει στο σχετικά θερμό θαλασσινό νερό να εισχωρεί βαθιά κάτω από τον παγετώνα, προκαλώντας έντονη τήξη.
Όταν οι επιστήμονες ενσωμάτωσαν τη συγκεκριμένη διεργασία στο μοντέλο τους, διαπίστωσαν ότι ο Thwaites θα μπορούσε να συμβάλει στην άνοδο της στάθμης της θάλασσας έως και 30 χιλιοστά έως το 2100, στο διπλάσιο δηλαδή από ό,τι εκτιμούσαν προηγούμενα μοντέλα, ακόμη και χωρίς περαιτέρω αύξηση της παγκόσμιας θερμοκρασίας, σύμφωνα με τα ευρήματα που δημοσιεύθηκαν τη Δευτέρα στο περιοδικό Nature Communications.
Ο πυθμένας κάτω από τον παγετώνα έχει καθοδική κλίση, γεγονός που σημαίνει ότι όσο λιώνει ο πάγος εκτίθενται μεγαλύτερες ποσότητες σε θερμό θαλασσινό νερό. Ωστόσο, δύο σημαντικές υποθαλάσσιες οροσειρές συγκρατούν τον παγετώνα και περιορίζουν την ταχύτητα με την οποία κινείται προς τον ωκεανό.
«Τα αποτελέσματα δείχνουν ότι τις επόμενες δεκαετίες ο κίνδυνος πλημμυρών στις παράκτιες περιοχές θα είναι μεγαλύτερος από ό,τι είχε εκτιμηθεί μέχρι σήμερα» δήλωσε ο Έρικ Ρινιό, ένας από τους συντάκτες της μελέτης και καθηγητής Επιστημών του Συστήματος της Γης στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Ιρβάιν.
Ο Ted Scambos, ανώτερος ερευνητής στο Κέντρο Επιστήμης και Παρατήρησης της Γης στο Πανεπιστήμιο του Κολοράντο στο Μπόλντερ, ο οποίος δεν συμμετείχε στην έρευνα, δήλωσε ότι τα ευρήματα θα μπορούσαν να είναι «πραγματικά καθοριστικά» για την πρόβλεψη της ανόδου της στάθμης της θάλασσας από τον Thwaites. Ωστόσο, αυτός και άλλοι ειδικοί προειδοποιούν ότι χρειάζεται περισσότερη έρευνα για να κατανοηθούν οι επιπτώσεις των διαφορετικών διεργασιών τήξης της ζώνης γείωσης, κυρίως μέσω της λήψης άμεσων δεδομένων κάτω από τον παγετώνα.
Το επόμενο βήμα, σύμφωνα με τον Rignot, είναι η συλλογή δεδομένων από τη ζώνη γείωσης του παγετώνα.
Πηγή: CNN