Ο σεφ Βασίλης Καλλίδης ανοίγει το σπίτι του στο iefimerida -Το στιλάτο σαλόνι, η τρομερή κουζίνα του (την ψαχουλέψαμε όλη)

Το μινιμαλιστικό διαμέρισμα του σεφ Βασίλη Καλλίδη, στην Αθήνα, είναι γεμάτο ιστορίες από τα ταξίδια του και χειροποίητα έργα του.

Το σπίτι του Βασίλη Καλλίδη είναι η προέκταση της προσωπικότητάς του, ένας ζωντανός οργανισμός που αλλάζει μαζί του, ακολουθεί τις εποχές και αφηγείται ιστορίες μέσα από κάθε αντικείμενο που έχει στο χώρο.

Εδώ και 26 χρόνια, από τότε που επέστρεψε από το Παρίσι, ο γνωστός σεφ έχει επιλέξει να ζει στο κέντρο της Αθήνας. Μεγαλωμένος στην Άνω Πόλη της Θεσσαλονίκης, σε ένα σπίτι με πανοραμική θέα στον Θερμαϊκό αλλά και αμέτρητες ανηφόρες, είχε από νωρίς αποφασίσει ότι το δικό του σπίτι θα βρισκόταν σε μια πιο επίπεδη γειτονιά. Άλλωστε, όπως παραδέχεται, του αρέσει να βρίσκεται πάντα «στο κέντρο». Στο κέντρο μιας πόλης, μιας παρέας, της ζωής. Δεν είναι τυχαίο ότι σε κάθε ταξίδι του επιλέγει ξενοδοχεία στην καρδιά του προορισμού, εκεί όπου χτυπά ο παλμός της καθημερινότητας. Στην Αθήνα, η επιλογή του εξυπηρετεί και έναν πρακτικό λόγο, καθώς δεν οδηγεί και θέλει να βρίσκεται κοντά σε μέσα μεταφοράς και ταξί.

«Είδα το σπίτι και το ερωτεύτηκα»

«Από την πρώτη στιγμή που είδα αυτό το σπίτι το ερωτεύτηκα, κυρίως λόγω της τεράστιας βεράντας», μου λέει καθώς ανοίγει την πόρτα του σπιτιού του. Στην πραγματικότητα, όμως, δεν είναι μόνο η βεράντα που κερδίζει τον επισκέπτη. Μπαίνοντας στο εσωτερικό, το βλέμμα πέφτει αμέσως σε μια πολύχρωμη βιτρίνα γεμάτη μικρά, ετερόκλητα αντικείμενα που έχει συλλέξει από ταξίδια σε όλο τον κόσμο. Κάθε ένα έχει τη δική του ιστορία. Λίγα βήματα πιο πέρα, η εντυπωσιακή κουζίνα, το πραγματικό βασίλειό του, μοσχοβολά ντοματόρυζο και μια αλμυρή σφολιάτα που μόλις βγήκε από τον φούρνο, ενώ δίπλα ξεδιπλώνεται η ξύλινη τραπεζαρία που έχει σχεδιάσει ο ίδιος και γύρω από την οποία συγκεντρώνονται πάντα οι φίλοι του.

Το σπίτι είναι εξ ολοκλήρου δική του δημιουργία. Από την κουζίνα, το σαλόνι και την τραπεζαρία μέχρι τους πίνακες, τα χειροποίητα κηροπήγια και τις μικρές διακοσμητικές λεπτομέρειες, όλα φέρουν τη δική του αισθητική υπογραφή. Η αγάπη του για το design συναντά την αγάπη του για τη μεταμόρφωση, καθώς συλλέγει παλιά αντικείμενα από εργοστάσια, υπαίθριες αγορές και flea markets, δίνοντάς τους μια δεύτερη ζωή μέσα στον χώρο του.

Αν και κάποτε το σπίτι του ήταν έντονα αλμοδοβαρικό, με ζωηρά χρώματα και βελούδινα υφάσματα, σήμερα αντικατοπτρίζει μια διαφορετική φάση της ζωής του. Πιο ήρεμο, πιο μινιμαλιστικό και με συνειδητή απουσία χρώματος, αλλάζει πρόσωπο ανάλογα με την εποχή. Το καλοκαίρι γίνεται ανάλαφρο και μεσογειακό, με τη μεγάλη βεράντα να μετατρέπεται στην καρδιά του σπιτιού. Το φθινόπωρο αποκτά πιο γήινους τόνους και τον χειμώνα, με το τζάκι αναμμένο και δεκάδες κεριά να φωτίζουν τον χώρο, θυμίζει ένα ζεστό ελβετικό σαλέ.

«Το σπίτι μου το ζω πολύ», λέει χαμογελώντας. Και πράγματι, κάθε γωνιά του μαρτυρά πως δεν δημιουργήθηκε για να εντυπωσιάζει, αλλά για να φιλοξενεί στιγμές, ανθρώπους και αναμνήσεις.

Η φανταστική κουζίνα του Βασίλη Καλλίδη

Ξεκινώντας από την κουζίνα του Βασίλη Καλλίδη παρατηρώ τα διάφορα μαγειρικά σκεύη που υπάρχουν. «Αγοράζω μαγειρικά σκεύη από όλο τον κόσμο. Όταν γύρισα από τον Άγιο Δομίνικο αντί να φέρω ένα σουβενίρ, όπως όλοι οι λογικοί άνθρωποι, έφερα ένα σετ από έξι αλουμινένιες κατσαρόλες, που ήταν πάμφθηνες. Εγώ, όμως, χαίρομαι που μαγειρεύω σε αυτές, γιατί μου θυμίζουν το μέρος που επισκέφθηκα.

Από όλο τον κόσμο κουβαλάω μαγειρικά σκεύη. Έχω φυσικά και τα συμβατικά, αυτά που έχουμε όλοι στις κουζίνες μας. Όταν φτιάχνω δύο αυγά ή λίγα μακαρόνια, δεν βγάζω τα ιδιαίτερα σκεύη. Για τη δουλειά μου όμως, αλλά και για προσωπική ευχαρίστηση, έχω πάρα πολλά μαντεμένια σκεύη. Είναι βαριά, δύσκολα στη χρήση και θέλουν να ξέρεις τη διαδικασία του μαγειρέματος. Δεν τα χρησιμοποιώ τόσο συχνά.

Έχω φέρει επίσης από το πατρικό μου παλιά ταψιά της γιαγιάς μου. Όταν πάω σε flea market στην Ευρώπη, το πρώτο πράγμα που ψάχνω είναι σκεύη μαγειρικής και οβάλ πιατέλες. Γενικά, θα με δεις στα αεροδρόμια να κουβαλάω τυλιγμένες σε χαρτιά πιατέλες και κατσαρόλες».

Τον ρωτώ, όταν κάνει τραπέζι στους φίλους του αν έχει την «τρέλα» να σερβίρει σε ωραία σκεύη. «Αφενός μου αρέσει να σκηνογραφώ αυτές τις βραδιές. Αν, για παράδειγμα, μαγειρέψω ταϊλανδέζικο φαγητό, θα βγάλω ό,τι έχω φέρει από την Ταϊλάνδη: από τα μπολάκια μέχρι τα κουτάλια.

Στο σπίτι μου θα βρεις και πολύ ποιοτικά σερβίτσια, αλλά και πιο οικονομικά. Στο τέλος τα μπερδεύω όλα, όπως ακριβώς γίνεται και μέσα στο μυαλό μου. Τα τραπέζια μου καταλήγουν πάντα να είναι ένα υπέροχο mix από καλά ποτήρια και πιάτα μέχρι τα πιο απλά και καθημερινά που μπορεί να έχω αγοράσει από υπαίθρια αγορά» μου εξηγεί.

Ο Βασίλης ακόμα και όταν είναι μόνος στο σπίτι θα σκηνογραφήσει το τέλειο δείπνο φτιάχνοντας την κατάλληλη ατμόσφαιρα. «Όσο μου αρέσει να είμαι χαλαρός, με τη βερμούδα, να βλέπω μια ταινία και να πίνω ένα ποτήρι κρασί, άλλο τόσο, όταν είναι έτοιμο το φαγητό μου, μπορεί να ανάψω ένα κερί, να βάλω το πιάτο μου σε έναν δίσκο και να στήσω μια μικρή ιεροτελεστία.

Μην ακουστεί κάπως- δεν βγάζω ασημένια μαχαιροπίρουνα, δεν έχω. Εννοώ ότι σκηνογραφώ το δείπνο μου. Μου αρέσει το φαγητό να είναι όμορφα στημένο στο πιάτο, να βλέπω την ταινία μου, να καίει το κερί και να κόψω ένα κλαδί από την ελιά για να το βάλω σε ένα βάζο, μόνο και μόνο για να φάω όμορφα».

Μια γρήγορη συνταγή

Βιτρίνα με τα παράξενα

Από τις αγαπημένες γωνιές του Βασίλη Καλλίδη είναι η βιτρίνα με τα ετερόκλιτα πολύχρωμα αντικείμενα. «Σε κάθε ταξίδι που κάνω αγοράζω τουλάχιστον ένα μικρό αντικείμενο για αυτή τη συλλογή. Η μοναδική προϋπόθεση είναι να είναι κιτς. Στα όρια του να μην αντέχεις να το βλέπεις.

Μου αρέσει πολύ το κιτς ως αισθητική. Το σπίτι μου κάποτε ήταν πολύ αλμοδοβαρικό. Όταν όμως έκανα την ανακαίνιση, επειδή όλα αυτά τα αντικείμενα τα είχα μαζεμένα σε κούτες, κάποια στιγμή στενοχωριόμουν που δεν τα έβλεπα. Έτσι αποφάσισα να φτιάξω αυτή τη συλλογή μέσα στη βιτρίνα της εισόδου, ώστε να τα χαίρομαι καθημερινά.

Έχω αντικείμενα από παντού -από σούπερ μάρκετ, από τον γάμο της μητέρας μου και πολλά άλλα. Μέσα εκεί υπάρχουν πράγματα από το νησί Βανουάτου στον Ειρηνικό Ωκεανό, όπου ζουν οι τελευταίοι κανίβαλοι, ψεύτικα φλουριά βασιλόπιτας, αναμνηστικά από τη Disneyland, μέχρι και μπρελόκ από περίπτερα της Ομόνοιας.

Τελικά, μάλλον αυτό είναι το αγαπημένο μου σημείο στο σπίτι. Αυτή η συλλογή. Όταν κάποιες φορές τη χαζεύω μόνος μου το βράδυ, πραγματικά ταξιδεύω».

Το σαλόνι-φωλιά

Το σαλόνι του Βασίλη Καλλίδη είναι η «φωλιά» του και ο χώρος αποσυμπίεση τους χειμερινούς μήνες, ενώ τώρα το καλοκαίρι απολαμβάνει περισσότερο τις βραδιές στη βεράντα. «Επειδή το σπίτι έχει σχήμα Γ, ήθελα αυτή η γωνία να λειτουργεί σαν μια μικρή φωλιά. Γι' αυτό έβαλα εκεί αυτό το υπέροχο χειροποίητο γαλλικό τζάκι. Οι καναπέδες κατασκευάστηκαν από τον κύριο Μπασδέκη, έναν από τους παλαιότερους επιπλοποιούς της Αθήνας, και είναι χειροποίητοι.

Το χαλί έχει κι αυτό τη δική του ιστορία. Πήγαινα για σκι στη Βουλγαρία και, περνώντας από έναν δρόμο, είδα ένα αγροτικό φορτωμένο με χειροποίητα χαλιά από τρίχα κατσίκας. Το μάτι μου έπεσε αμέσως πάνω τους. Σταμάτησα. Ήταν κάποιοι χωρικοί, καταχείμωνο, με τις γαλότσες τους, και αγόρασα αυτό το χαλί, το οποίο λατρεύω. Είναι φτιαγμένο από τρίχα κατσίκας και κόστιζε ελάχιστα. Θα μπορούσες, όμως, πολύ εύκολα να το δεις σε ένα concept store στο Μιλάνο ή στο Παρίσι και να πωλείται σε πολλαπλάσια τιμή.

Αυτή είναι η γωνιά του σπιτιού που ζω περισσότερο τον χειμώνα. Όταν επιστρέφω, ανάβω πάντα το τζάκι. Μου αρέσει ακόμη και η μυρωδιά του. Εκεί θα φάω, θα δω τηλεόραση, θα χαλαρώσω. Το καλοκαίρι, αντίθετα, δεν κάθεται κανείς εδώ. Όλοι βγαίνουν κατευθείαν στη βεράντα. Είναι η δική μου χειμωνιάτικη φωλιά».

Ο πίνακας με τον τραχανά της μητέρας του

Στην τραπεζαρία υπάρχει ένα μεγάλος πίνακας φτιαγμένος από τον σεφ. «Ο πίνακας είναι φτιαγμένος με τον τραχανά της μητέρας μου. Πάντα ασχολιόμουν με την τέχνη, από μικρό παιδί. Δεν σπούδασα κάτι σχετικό, αλλά μου αρέσει να δουλεύω με τον πηλό, το ξύλο και διάφορα υλικά. Κατά καιρούς έχω περάσει και φάσεις που ασχολήθηκα με τη ζωγραφική.

Κάποια στιγμή ένιωσα την ανάγκη να δημιουργήσω μια σειρά από πίνακες που να με εκφράζουν πραγματικά, να μιλούν στην καρδιά μου. Είναι κάτι πολύ προσωπικό και δεν θα ήθελα να το αναπτύξω περισσότερο.

Σκεφτόμουν για καιρό ποιο υλικό θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω. Μια μέρα έφτιαχνα τραχανά, όπως κάνει κάθε καλοκαίρι η μητέρα μου, και συνειδητοποίησα ότι ο τραχανάς που θα περίσσευε πιθανότατα θα πεταγόταν, γιατί θα χαλούσε. Έφτιαξα, λοιπόν, μια μεγάλη κατσαρόλα και αποφάσισα να ζωγραφίσω με τα χέρια μου χρησιμοποιώντας τον τραχανά της μητέρας μου.

Για να διατηρηθεί το έργο, χρειάστηκε να κάνω πολλά πειράματα με συντηρητικά και διάφορα υλικά. Έμεινε για δύο ολόκληρα καλοκαίρια σε ειδικές συνθήκες, μέχρι να σταθεροποιηθεί. Πλέον είναι ουσιαστικά «βαλσαμωμένο», οπότε δεν υπάρχει περίπτωση να αλλοιωθεί ή να μυρίσει.

Είναι ένα αντισυμβατικό έργο που με εκφράζει απόλυτα. Μου αρέσει ιδιαίτερα το γεγονός ότι όποιος δεν γνωρίζει την ιστορία του δεν μπορεί να καταλάβει από τι είναι φτιαγμένο. Οι περισσότεροι πιστεύουν ότι είναι χώμα ή λάσπη. Στην πραγματικότητα, όμως, είναι ένας φόρος τιμής στα χέρια της μητέρας μου».

Κηροπηγεία δια χειρός Καλλίδη

Χειροποίητα είναι και τα κεριά κι ένα αντικείμενο που διακοσμούν την επιβλητική τραπεζαρία. «Μου αρέσει να βάζω μικρά challenges στον εαυτό μου. Αγόρασα δεκαπέντε κιλά ειδικό πηλό και είπα ότι θα φτιάξω κηροπήγια με μόλις τέσσερις κινήσεις. Οι φόρμες που προέκυψαν είναι σαν δύο διαφορετικά ζευγάρια. Τα δύο έχουν πιο γυναικείες καμπύλες, με έντονους γοφούς, ενώ τα άλλα δύο είναι πιο φαλλικά στη μορφή τους. Έτσι τουλάχιστον τα βλέπω εγώ.

Έχω μια μανία με τα παλιά αντικείμενα που βρίσκω πεταμένα. Μου αρέσει να ψάχνω σε αποθήκες, παλιά εργοστάσια και χώρους που οι περισσότεροι θα προσπερνούσαν. Είναι μια αισθητική που με εκφράζει απόλυτα. Όταν κάτι μου αρέσει οπτικά, τελείωσε. Δεν χρειάζομαι άλλη εξήγηση, ειδικά όταν πρόκειται για τον δικό μου χώρο.

Αυτό εδώ, για παράδειγμα, προέρχονται από ένα εργοστάσιο με σιδερένιες κατασκευές. Ήταν κομμάτια σκραπ που προορίζονταν για ανακύκλωση και εγώ τα μετέτρεψα σε διακοσμητικά αντικείμενα».