Δοκιμάσαμε το ελληνο-γαλλικό μενού του εστιατορίου «Byzantino Grande Brasserie» του ξενοδοχείου «The Ilisian»
Η επιστροφή του ιστορικού Hilton στη νέα του εποχή ως «The Ilisian» έφερε μαζί της και την αναγέννηση ενός από τα πιο εμβληματικά εστιατόρια που γνώρισε ποτέ η πρωτεύουσα. Για πολλούς Αθηναίους, το άνοιγμα του «Byzantino Grande Brasserie» δεν είναι απλώς μια νέα γαστρονομική άφιξη, αλλά μια συνάντηση με γνώριμες εικόνες και αναμνήσεις που έμοιαζαν να έχουν μείνει για λίγο στον χρόνο.
Από την πρώτη στιγμή που περνά κανείς την είσοδο, η αίσθηση είναι παράξενα οικεία. Παρότι ο χώρος έχει ανανεωθεί πλήρως και ακολουθεί τις επιταγές της σύγχρονης φιλοξενίας, διατηρεί κάτι από τη ζεστασιά και τον χαρακτήρα που τον έκαναν αγαπητό επί δεκαετίες. Είναι σαν να επιστρέφεις σε ένα μέρος που γνωρίζεις καλά, αλλά το ανακαλύπτεις ξανά μέσα από μια πιο σύγχρονη ματιά.
Για περισσότερα από εξήντα χρόνια, κάτω από τις χαρακτηριστικές καμάρες του, χτυπούσε η καρδιά της κοσμικής Αθήνας. Πολιτικοί, καλλιτέχνες, επιχειρηματίες, ταξιδιώτες αλλά και απλοί Αθηναίοι πέρασαν από τα τραπέζια του, μετατρέποντάς το σε σημείο αναφοράς για την κοινωνική ζωή της πόλης. Σήμερα, το «Βυζαντινό» επιστρέφει με μια νέα ταυτότητα ως grande brasserie, φέρνοντας στην Αθήνα ένα μοντέλο που συνδυάζει τη φινέτσα της γαλλικής παράδοσης με τη χαλαρότητα και τη ζωντάνια της μεσογειακής κουλτούρας.
Η γαστρονομική πρόταση κινείται ανάμεσα σε δύο κόσμους. Από τη μία, η ακρίβεια και η τεχνική της γαλλικής κουζίνας και από την άλλη η οικειότητα των ελληνικών γεύσεων που αγαπάμε να μοιραζόμαστε γύρω από ένα τραπέζι. Την επιμέλεια της συνολικής γαστρονομικής ταυτότητας του «The Ilisian» έχει αναλάβει ο σεφ Άγγελος Λάντος, ο οποίος μεταφέρει εδώ την εμπειρία και τη γνώση που απέκτησε σε μία από τις σημαντικότερες διαδρομές της ελληνικής υψηλής γαστρονομίας. Στην κουζίνα του «Βυζαντινού», η κομψότητα δεν επιδιώκει να εντυπωσιάσει αλλά να υπηρετήσει τη γεύση, δημιουργώντας ένα μενού που μπορεί να συνοδεύσει εξίσου ένα γρήγορο μεσημεριανό, ένα επαγγελματικό γεύμα ή ένα δείπνο που εξελίσσεται σε βραδινή έξοδο.
Ξεχωριστό ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι λεπτομέρειες που δίνουν ζωή στον χώρο και θυμίζουν τις μεγάλες ευρωπαϊκές brasseries. Τα trolley με επιλεγμένα τυριά και γλυκά κινούνται ανάμεσα στα τραπέζια, ενώ ορισμένες παρασκευές ολοκληρώνονται μπροστά στους επισκέπτες, προσθέτοντας θεατρικότητα και αλληλεπίδραση στην εμπειρία. Παράλληλα, η πλούσια λίστα κρασιών και τα δημιουργικά cocktails συμπληρώνουν την εικόνα ενός προορισμού που φιλοδοξεί να αποτελέσει σημείο συνάντησης από το πρωί μέχρι αργά το βράδυ.
Την ανανέωση του χώρου υπογράφει ο διεθνούς φήμης σχεδιαστής Tristan Auer, ο οποίος σεβάστηκε την ιστορία του εστιατορίου χωρίς να εγκλωβιστεί στη νοσταλγία. Οι εμβληματικές καμάρες παραμένουν πρωταγωνιστές, ενώ τα φυσικά υλικά, οι γήινες αποχρώσεις, τα μωσαϊκά δάπεδα και οι κομψές καμπύλες δημιουργούν ένα περιβάλλον που ισορροπεί ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν.
Το νέο «Βυζαντινό» δεν επιχειρεί απλώς να αναβιώσει έναν θρύλο. Επιχειρεί να τον επανασυστήσει σε μια νέα γενιά Αθηναίων και επισκεπτών. Και ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη επιτυχία του: ότι καταφέρνει να σε κάνει να θυμάσαι, ενώ ταυτόχρονα σου δίνει λόγους να δημιουργήσεις νέες αναμνήσεις.
Η δική μας εμπειρία
Με το μενού στα χέρια, η πρώτη μου σκέψη ήταν ότι εδώ δεν χρειάζονται βιαστικές αποφάσεις. Ένας signature cocktail αποτελεί ιδανική αφορμή για να αφιερώσει κανείς λίγο χρόνο στον κατάλογο, ο οποίος κρύβει αρκετές γαστρονομικές εκπλήξεις. Λίγο πριν ξεκινήσω την παραγγελία, ένα μήνυμα από φίλη που είχε ήδη επισκεφτεί το εστιατόριο είχε σαφείς κατευθύνσεις: «Δοκίμασε οπωσδήποτε το κατσικάκι και μην φύγεις χωρίς την κρεμ μπρουλέ». Ακολούθησα τη συμβουλή, αλλά μέχρι να φτάσω εκεί, μεσολάβησε ένα ταξίδι ανάμεσα σε δύο κουζίνες, τη γαλλική και την ελληνική, που συνυπάρχουν αρμονικά στο ίδιο μενού. Μάλιστα, οι δύο γαστρονομικές προτάσεις διακρίνονται ακόμη και χρωματικά στον κατάλογο, κάνοντας πιο εύκολη την περιήγηση. Η δική μου πρόταση είναι να μην περιοριστείτε στη μία πλευρά, αλλά να συνδυάσετε πιάτα και από τις δύο, όπως ακριβώς έκανα κι εγώ.
Η αρχή γίνεται με τα ψωμιά του τραπεζιού. Από τη γαλλική πλευρά, αφράτο ψωμί συνοδεύεται από χειροποίητο βούτυρο και cervelle de canut, ένα δροσερό φρέσκο τυρί αρωματισμένο με βότανα, ψιλοκομμένο shallot και ίδι. Δίπλα του, η ελληνική εκδοχή έρχεται με προζυμένιο ψωμί, εξαιρετικό παρθένο ελαιόλαδο, ελιές και τουρσί λαχανικών.
Από τα γαλλικά ορεκτικά ξεχώρισαν αμέσως τα σαλιγκάρια Βουργουνδίας, ψημένα σε βούτυρο σκόρδου και αρωματικών βοτάνων, με τη χαρακτηριστική γήινη νοστιμιά τους να ισορροπεί ιδανικά με τα αρώματα του βουτύρου. Εξίσου ενδιαφέρουσα ήταν η αγκινάρα Ιερουσαλήμ με κατσικίσιο τυρί, λάδι φουντουκιού και τρούφα, ένα πιάτο με ένταση και πολυπλοκότητα. Η τάρτα φλαμπέ αποτελεί μια κλασική γαλλική επιλογή που αξίζει να δοκιμάσετε, ενώ το μοσχαρίσιο ταρτάρ ήταν αναμφίβολα από τα καλύτερα που έχω γευτεί τον τελευταίο καιρό. Ετοιμάζεται μπροστά στον επισκέπτη, κάτι που προσθέτει έναν θεατρικό χαρακτήρα στην εμπειρία και επιτρέπει στην ποιότητα της πρώτης ύλης να πρωταγωνιστήσει.
Από τα ελληνικά ορεκτικά, το μπριάμ αποδείχθηκε μία από τις πιο ευχάριστες εκπλήξεις του γεύματος. Ένα κατεξοχήν καλοκαιρινό πιάτο, όπου τα λαχανικά συνοδεύονται από φρέσκο χυμό ντομάτας που αποκαλύπτεται όταν ο σερβιτόρος σπάει το λεπτό φύλλο που καλύπτει το πιάτο. Ο σεφ μάλιστα προτείνει να βουτήξετε το φύλλο στη σάλτσα μαζί με τα λαχανικά, μια λεπτομέρεια που κάνει τη διαφορά. Εξαιρετικές ήταν και οι ημίπαστες γαρίδες με ντομάτα, λεμόνι και κρίταμο, ένα δροσερό πιάτο που αναδεικνύει απόλυτα την ποιότητα της πρώτης ύλης χωρίς περιττές παρεμβάσεις. Από το ελληνικό κομμάτι δεν θα μπορούσε να λείπει και η παραδοσιακή πίτα με τυρί ΠΟΠ, μια γνώριμη γεύση που βρίσκει τη θέση της σε ένα πιο σύγχρονο γαστρονομικό περιβάλλον.
Στις σαλάτες, η επιλογή μου ήταν η νισουάζ, μια από τις πιο χαρακτηριστικές δημιουργίες της γαλλικής κουζίνας. Με φρέσκο τόνο, αυγό, ντομάτα, πατάτα και φασολάκια, προσφέρει τη φρεσκάδα και την ισορροπία που αναζητά κανείς σε ένα καλοκαιρινό γεύμα.
Περνώντας στα κυρίως πιάτα, η τραγανή τσιπούρα από το γαλλικό μενού ήταν εξαιρετικά εκτελεσμένη, ενώ η πάπια κέρδισε τις εντυπώσεις. Ψημένη με ακρίβεια, διατηρούσε την επιθυμητή τραγανότητα εξωτερικά και παρέμενε ζουμερή στο εσωτερικό. Ο πουρές παστινάκι, η μαύρη σοκολάτα και το πράσινο μήλο δημιουργούσαν έναν συνδυασμό που ισορροπούσε ανάμεσα στη γλυκύτητα, την οξύτητα και τη βαθιά νοστιμιά του κρέατος.
Από την ελληνική πλευρά του καταλόγου, το λαβράκι φρικασέ ξεχώρισε για τα αρώματα και τη φινέτσα του. Είναι από εκείνα τα πιάτα που σε κάνουν να φαντάζεσαι τον εαυτό σου να τα απολαμβάνει στον κήπο, συνοδεία ενός δροσερού ποτηριού λευκού κρασιού.
Ωστόσο, το πιάτο που τελικά δικαίωσε το μήνυμα που είχα λάβει στην αρχή του γεύματος ήταν το σιγομαγειρεμένο κατσικάκι. Με κριθαράκι, αρωματικά μυρωδικά και λαδοτύρι, ξυπνά μνήμες από οικογενειακά κυριακάτικα τραπέζια και αποδεικνύει ότι η υψηλή γαστρονομία μπορεί να συνομιλεί αρμονικά με τη θαλπωρή των γνώριμων γεύσεων.
Το φινάλε ανήκει δικαιωματικά στα επιδόρπια. Οι κρέπες Σουζέτ, που προορίζονται για δύο άτομα, ετοιμάζονται μπροστά στο τραπέζι και προσφέρουν ένα μικρό γαστρονομικό θέαμα. Η κρεμ μπρουλέ αποδείχθηκε πραγματικά εξαιρετική, με βελούδινη υφή και ιδανικά καραμελωμένη επιφάνεια. Συνοδεύεται από κρουασάν και μαρμελάδα βατόμουρο, αν και προσωπικά θεώρησα ότι η ίδια η κρέμα ήταν τόσο ολοκληρωμένη που δεν χρειαζόταν επιπλέον συνοδευτικά. Εξαιρετικό ήταν και το γαλακτομπούρεκο, που έρχεται με φρεσκοψημένο κανταΐφι δημιουργώντας έναν απολαυστικό συνδυασμό υφών, ενώ η βελούδινη κρέμα σιμιγδαλιού με διακριτικό άρωμα λεμονιού ολοκληρώνει ιδανικά μια εμπειρία που κινείται με άνεση ανάμεσα στη γαλλική φινέτσα και την ελληνική παράδοση.
Το «Βυζαντινό Brasserie» καταφέρνει κάτι όχι και τόσο αυτονόητο: να ενώσει δύο διαφορετικές γαστρονομικές κουλτούρες χωρίς καμία από τις δύο να επισκιάζει την άλλη. Και αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο επίτευγμα ενός μενού που σε κάνει να θέλεις να επιστρέψεις ξανά, δοκιμάζοντας κάθε φορά έναν διαφορετικό συνδυασμό από τις δύο πλευρές του.