Για οκτώ ολόκληρα χρόνια ο Mike Bell πίστευε ότι έπασχε από τη νόσο του Πάρκινσον.
Είχε μάθει να ζει με τη διάγνωση, είχε προσαρμόσει την καθημερινότητά του στα νέα δεδομένα, είχε γίνει μέλος της κοινότητας των ασθενών και είχε αφιερώσει μεγάλο μέρος της ζωής του στην ευαισθητοποίηση για τη νόσο.
Όμως, μια νέα σειρά εξετάσεων ανέτρεψε τα πάντα. Οι γιατροί κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι δεν έπασχε τελικά από Πάρκινσον, αφήνοντάς τον να αναζητά ξανά την ταυτότητά του αλλά και την πραγματική αιτία των προβλημάτων υγείας του.
Του είπαν ότι πάσχει από τη νόσο του Πάρκινσον
Ο Bell ήταν 53 ετών όταν άκουσε για πρώτη φορά τη διάγνωση. Εκείνη την περίοδο εργαζόταν ως ανεξάρτητος σκηνογράφος για εταιρικές εκδηλώσεις, περνώντας ατελείωτες ώρες στο εργαστήριό του. Όπως θυμάται, δούλευε επτά ημέρες την εβδομάδα, απομονωμένος, βιώνοντας τη μοναξιά που σήμερα συχνά συνδέεται με την εργασία από το σπίτι.
Παρά το σοκ της είδησης, η πρώτη του αντίδραση ήταν απρόσμενη. Ένιωσε ανακούφιση, καθώς πίστεψε ότι επιτέλους τα συμπτώματά του είχαν αποκτήσει όνομα. «Σκέφτηκα ότι τώρα υπάρχει εξήγηση. Υπάρχουν φάρμακα και θα μπορέσουμε να το ελέγξουμε», έχει δηλώσει.
Από εκείνη τη στιγμή άρχισε να αντιμετωπίζει τη ζωή του διαφορετικά. Δημιούργησε, όπως λέει ο ίδιος, το «φίλτρο του Πάρκινσον», επιλέγοντας δραστηριότητες που τον βοηθούσαν να παραμένει δραστήριος και δημιουργικός. Έγραφε καθημερινά ένα ποίημα, υπολογίζοντας ότι μέχρι να συμπληρώσει 10.000 ποιήματα θα είχε φτάσει στην ηλικία των 80 ετών. Παράλληλα ολοκλήρωσε ένα παιδικό μυθιστόρημα και αφιερώθηκε σε μια ιδιαίτερα πρωτότυπη ενασχόληση με τη χαρτογράφηση της πορείας διάσημων μουσικών.
Με σχολαστική έρευνα δημιούργησε χάρτες που έμοιαζαν με δίκτυα του μετρό, στους οποίους κατέγραφε κάθε άλμπουμ, κάθε συνεργασία και όλους τους μουσικούς που συμμετείχαν στις ηχογραφήσεις, συνδέοντας μεταξύ τους τις καλλιτεχνικές διαδρομές, σημειώνει ο Guardian.
Παράλληλα εντάχθηκε ενεργά στην κοινότητα των ανθρώπων που ζουν με Πάρκινσον. Συμμετείχε στο Παγκόσμιο Συνέδριο για τη νόσο στην Ισπανία, πήρε μέρος σε δράσεις ενημέρωσης και συγκέντρωσε χρήματα για την έρευνα μέσω χορηγούμενων περιπάτων αλλά και ενός άλματος με αλεξίπτωτο. Παρότι στο μεταξύ ο δεύτερος γάμος του έληξε και οι επαγγελματικές του υποχρεώσεις μειώθηκαν, εκείνος είχε βρει έναν νέο σκοπό που του έδινε δύναμη να συνεχίσει.
Oι γιατροί ανακάλεσαν την αρχική διάγνωση
Η μεγάλη ανατροπή ήρθε όταν ήταν πλέον 61 ετών. Επισκέφθηκε έναν νέο ειδικό, καθώς, παρά τους πόνους, τα μυρμηγκιάσματα, τα ρίγη και τα δερματικά προβλήματα που συνέχιζε να αντιμετωπίζει, είχε διακόψει τη φαρμακευτική αγωγή χωρίς η κατάστασή του να επιδεινωθεί. Το γεγονός αυτό κίνησε την περιέργεια των γιατρών, οι οποίοι αποφάσισαν να προχωρήσουν σε νέες, εκτεταμένες εξετάσεις και απεικονίσεις του εγκεφάλου.
Τα αποτελέσματα ανέτρεψαν όσα θεωρούσαν δεδομένα επί οκτώ χρόνια. Οι ειδικοί απέκλεισαν τελικά τη νόσο του Πάρκινσον και ανακάλεσαν την αρχική διάγνωση.
Αν και τα τρία ενήλικα παιδιά του ανακουφίστηκαν όταν έμαθαν τα νέα, ο ίδιος δεν ένιωσε μόνο χαρά. Αντίθετα, περιγράφει εκείνη τη στιγμή ως μια βαθιά ψυχολογική δοκιμασία.
«Ένιωσα σαν απατεώνας», λέει χαρακτηριστικά. Θεωρούσε ότι όλη η προσπάθεια που είχε καταβάλει για την ενημέρωση του κόσμου σχετικά με το Πάρκινσον είχε χάσει το νόημά της. Παράλληλα ένιωσε ότι έχασε την κοινότητα στην οποία ανήκε και τον σκοπό που τον παρακινούσε καθημερινά. Ακόμη και η συνήθεια να γράφει ποίηση εγκαταλείφθηκε.
Το πιο δύσκολο, όμως, ήταν ότι τα προβλήματα υγείας του δεν εξαφανίστηκαν. Οι πόνοι και τα υπόλοιπα συμπτώματα παρέμεναν, χωρίς όμως να υπάρχει πλέον σαφής διάγνωση. Οι γιατροί εκτιμούν ότι ίσως πάσχει από ινομυαλγία ή από σύνδρομο χρόνιας κόπωσης, ωστόσο μέχρι σήμερα δεν υπάρχει οριστική απάντηση.
Μια νέα πραγματικότητα
Σήμερα, έναν χρόνο μετά την ανατροπή της διάγνωσης, δηλώνει ότι εξακολουθεί να προσαρμόζεται στη νέα πραγματικότητα. Έχει αλλάξει σημαντικά τον τρόπο ζωής του, πίνει λιγότερο αλκοόλ, ακολουθεί πιο υγιεινή διατροφή, εφαρμόζει διαλειμματική νηστεία σταματώντας να τρώει από τις 5.30 το απόγευμα και, όπως λέει, έχει ξαναβρεί τον έρωτα.
«Είναι σαν να επιστρέφω ξανά στο ροκ εν ρολ», λέει ο ίδιος. Μόνο που αυτή τη φορά δεν μεταφέρει εξοπλισμό ούτε σχεδιάζει σκηνικά. Χαρτογραφεί μουσικές διαδρομές και, μέσα από αυτές, χαράζει τη δική του νέα πορεία. Μπορεί να μην έμαθε ποτέ με βεβαιότητα ποια ασθένεια αντιμετωπίζει, όμως στα 62 του χρόνια βρήκε το κουράγιο να ξεκινήσει από την αρχή, αποδεικνύοντας ότι ακόμη και μετά από μια ανατροπή που αλλάζει τα πάντα, η ζωή μπορεί να ανοίξει ένα εντελώς νέο κεφάλαιο.