Αν συναντάτε ανθρώπους που παραπονιούνται ότι κανείς δεν τους δίνει σημασία, προσπαθήστε να μάθετε πώς τους φέρονταν όταν ήταν παιδιά.
Η απάντηση, όπως στα περισσότερα προβλήματα που έχουν να κάνουν με την ψυχική κατάσταση, συνήθως εντοπίζεται στα παιδικά χρόνια. Τα παιδιά έχουν ανάγκη να νιώθουν ότι οι άνθρωποι γύρω τους τα βλέπουν, τα ακούν και δεν αγνοούν τις ανάγκες τους.
Η έννοια της «σημασίας» αποτέλεσε αντικείμενο μελέτης από παιδοψυχολόγους του Κέντρου για την Ανάπτυξη του Παιδιού στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ, οι οποίοι υποστηρίζουν ότι η μελέτη μπορεί να ξεκινήσει ήδη από τη βρεφική ηλικία.
Τα μικρά παιδιά που αισθάνονται ότι τα αναγνωρίζουν έχουν περισσότερες πιθανότητες να αναπτύξουν κίνητρα και την ικανότητα να διαχειρίζονται το άγχος. Όταν όμως τα παιδιά δεν αισθάνονται ότι λαμβάνουν σημασία, αυτά τα συναισθήματα μπορεί να τα ακολουθήσουν μέχρι την ενήλικη ζωή, αφήνοντάς τα με την αίσθηση ότι είναι μάλλον ανεπιθύμητα.
Στο σχετικό άρθρο του yourtango.com αναφέρονται έξι καταστάσεις που πιθανόν βίωσαν ως παιδιά οι ενήλικες που σήμερα νιώθουν ότι οι γύρω τους είτε είναι αδιάφοροι απέναντί τους είτε δεν τους συμπαθούν καθόλου.
Κανένας δεν τους άκουγε πραγματικά
Σύμφωνα με τους ερευνητές, υπάρχουν πέντε βασικά στοιχεία που βοηθούν τα παιδιά να νιώθουν ότι έχουν σημασία. Αυτά τα στοιχεία είναι η αναγνώριση, η συντονισμένη επικοινωνία, η εμπιστοσύνη, η σημασία και η επέκταση του «εγώ». Όταν τα παιδιά εκφράζουν τη γνώμη τους και κανείς δεν τα ακούει, μαθαίνουν από πολύ μικρή ηλικία ότι κανείς δεν τα ακούει.
Τα παιδιά που δεν έλαβαν αναγνώριση μπορεί να γίνουν ενήλικες που παραμένουν σιωπηλοί μόνο και μόνο για να μην έρθουν σε σύγκρουση. Έμαθαν από μικρή ηλικία ότι οι ανάγκες τους θα αγνοούνται και ότι το να εκφράζουν τη γνώμη τους μπορεί να τους κάνει να νιώθουν ότι αποτελούν βάρος.
Τα συναισθήματά τους δεν «μετρούσαν»
Οι ενήλικες μπορεί να νιώθουν μοναξιά όταν πιστεύουν ότι τα συναισθήματά τους είναι υπερβολικά για να τα διαχειριστούν, αλλά αυτό το μάθημα συχνά ξεκινά από την παιδική ηλικία. Τα παιδιά χρειάζονται να νιώθουν ότι τα συναισθήματά τους είναι βάσιμα.
Αυτό οφείλεται εν μέρει στους ενήλικες που αφουγκράζονται τα παιδιά. Αν δεν είναι ο γονιός, τότε ένας φροντιστής ή ένας δάσκαλος θα πρέπει να αφουγκραστεί τα συναισθήματα του παιδιού. Μερικές φορές αυτό είναι δύσκολο για εμάς τους ενήλικες, επειδή δεν καταλαβαίνουμε για ποιον λόγο τα παιδιά είναι αναστατωμένα, αλλά είναι σημαντικό να προσπαθούμε.
Κανείς δεν έδειχνε να τα έχει ανάγκη
Η εμπιστοσύνη αποτελεί μέρος της αίσθησης ότι κάποιος έχει σημασία, σύμφωνα με τις ψυχολόγους Λίντσεϊ Σ. Μπεργκχαρτ και Τζένιφερ Μπ. Γουάλας. Δείχνει στα παιδιά ότι είναι σημαντικά και ότι η δουλειά τους μετράει.
Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι μικρές δουλειές είναι τόσο σημαντικές για τα παιδιά: τους δείχνουν ότι είναι απαραίτητα και ενισχύουν την αυτοπεποίθησή τους. Οι μοναχικοί ενήλικες τείνουν να αισθάνονται ότι δεν είναι απαραίτητοι, είτε στις διαπροσωπικές τους σχέσεις είτε στην εργασία τους.
Κανείς δεν έδινε σημασία στις προσπάθειες που κατέβαλλαν
Οι ενήλικες που νιώθουν μοναξιά συχνά έχουν την αίσθηση ότι δεν λαμβάνουν ποτέ «μπράβο». Είναι σημαντικό για τους ανθρώπους να λαμβάνουν επαίνους για τη δουλειά τους, είτε από την οικογένεια είτε από φίλους είτε από τους προϊσταμένους τους. Αυτό μπορεί να συνδέεται με εμπειρίες από την παιδική ηλικία.
Τα παιδιά θα πρέπει να λαμβάνουν επιβεβαίωση από τους φροντιστές και τους δασκάλους τους. Αν αυτό δεν συμβαίνει, μεγαλώνουν πιστεύοντας ότι η δουλειά τους περνάει απαρατήρητη και δεν αξίζει επιβράβευση. Επηρεάζει επίσης τον τρόπο με τον οποίο οι ενήλικες μιλούν στον εαυτό τους. Το να νιώθει κανείς ότι αναγνωρίζεται η προσπάθεια που καταβάλλει οδηγεί σε μεγαλύτερη αυτοεκτίμηση, η οποία με τη σειρά της οδηγεί σε έναν πιο θετικό τρόπο ζωής, σύμφωνα με τους Μπέργκχαρτ και Γουάλας.
Δεν έβλεπαν αξία στο να πάρουν ρίσκα
Ως ενήλικες, είναι σημαντικό να εξασκηθούμε στην ανάληψη ρίσκων. Οι θετικοί κίνδυνοι μπορούν να οδηγήσουν σε μια πιο θετική ζωή. Για παράδειγμα, το να ξεκινήσει κανείς μια συζήτηση με έναν συνάδελφο που θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια φιλία είναι ένα ρίσκο που ορισμένοι άνθρωποι δεν είναι διατεθειμένοι να αναλάβουν.
Αυτό μπορεί να οφείλεται στην παιδική ηλικία. Οι Μπέργκχαρτ και Γουάλας αναφέρουν ότι εφόσον τα μικρά παιδιά αισθάνονται ότι λαμβάνουν σημασία, αυτό ενισχύει την αυτοπεποίθησή τους και τη συναισθηματική τους ωριμότητα, με αποτέλεσμα ως ενήλικες να αναλαμβάνουν περισσότερα ρίσκα. Αυτό με τη σειρά του τους επιτρέπει να κάνουν πιο εύκολα φίλους.
Δεν άλλαζε τίποτα ακόμα κι αν εξέφραζαν με ένταση τα συναισθήματά τους
Οι άνθρωποι που νιώθουν μοναξιά μπορεί να πιστεύουν ότι δεν έχει νόημα να εκφράσουν τη γνώμη τους, επειδή οι ιδέες τους δεν θα έχουν σημασία. Αυτό μπορεί να οφείλεται σε μια εμπειρία που είχαν στην παιδική τους ηλικία, πως ό,τι είχαν να προσφέρουν θα αγνοηθεί.
Οι Αγγλοσάξονες χρησιμοποιούν τον όρο «serve-and-return» [«δράση και αντίδραση»] για να περιγράψουν την κατάσταση που ένα βρέφος ή παιδί εκφράζεται με κλάμα, ομιλία ή χειρονομίες και ο φροντιστής ανταποκρίνεται. Όταν τα παιδιά δεν λαμβάνουν αυτή την ανταπόκριση, μαθαίνουν ότι ό,τι κι αν κάνουν δεν έχει σημασία, και αυτό αντανακλάται και στην ενήλικη ζωή τους.