«Η ζωή χάνει το νόημά της όταν ψάχνουμε την ευτυχία στο παρελθόν», δηλώνει ο ψυχολόγος Γκαμπριέλ Ρολόν, υπογραμμίζοντας την ανάγκη να ζούμε στο παρόν.
- Ο Αργεντινός ψυχολόγος Γκαμπριέλ Ρολόν εισάγει την έννοια της «ελλειμματικότητας», υποστηρίζοντας ότι η εφικτή ευτυχία δεν είναι απόλυτη, αλλά ενσωματώνει συνειδητά τις απουσίες, τα τραύματα και τις πληγές που φέρει κάθε άνθρωπος στη ζωή του.
- Στον τομέα των σχέσεων, ο Ρολόν απορρίπτει τον μύθο του «άλλου μισού», τονίζοντας ότι κανένας σύντροφος δεν μπορεί να ολοκληρώσει πλήρως τον άλλον, καθώς κάθε άτομο έχει ήδη τις δικές του ελλείψεις και απώλειες.
- Ο Ρολόν ορίζει τον έρωτα ως μια συνειδητή παραίτηση από την άσκηση εξουσίας πάνω στον σύντροφο. Θεωρεί πως η υγιής αγάπη εκδηλώνεται όταν κάποιος δεν χρησιμοποιεί τη δύναμη που έχει πάνω στον άλλον για να τον βλάψει.
- Ο ειδικός εξηγεί ότι η ψυχανάλυση βοηθά το άτομο να υπερβεί το προδιαγεγραμμένο του πεπρωμένο. Προτείνει μια ενεργή στάση ζωής που απαιτεί γενναιότητα για την αντιμετώπιση των πραγματικών επιθυμιών, μακριά από κοινωνικές επιταγές.
Ο γνωστός ψυχολόγος, σε συνέντευξή του στην εφημερίδα «La Nacion», επισημαίνει ότι η τάση προσκολλήσεως σε περασμένες εποχές συνιστά στην ουσία παραίτηση από τη βασική ευθύνη του να ζούμε στο «εδώ και τώρα».
Για την πληρέστερη κατανόηση της ανθρώπινης κατάστασης, ο Αργεντινός αναλυτής εισάγει τον νεολογισμό «ελλειμματικότητα».
«Δεν υπάρχει απόλυτη ευτυχία»
Όπως εξηγεί, αν υπάρχει μια εφικτή μορφή ευτυχίας, αυτή οφείλει να ενσωματώνει τις ελλείψεις, τους πόνους και τα τραύματα: «Δεν υπάρχει απόλυτη ευτυχία, υπάρχει η ελλειμματικότητα. Μια ευτυχία ικανή να αγκαλιάσει όλες τις απουσίες, τα τραύματα και τις πληγές μας».
Βάσει αυτής της προσέγγισης, οποιαδήποτε απόπειρα κατάκτησης μιας τέλειας ή απόλυτης πληρότητας είναι καταδικασμένη σε αποτυχία, καθώς παραγνωρίζει τη θεμελιώδη θνητότητα και τα όρια της ανθρώπινης φύσης.
Η αυταπάτη του «άλλου μισού» στις σχέσεις
Η συγκεκριμένη θεωρία μεταφέρεται άμεσα και στον τομέα των συναισθηματικών σχέσεων, όπου ο Ρολόν προειδοποιεί για τους κινδύνους της μυθοποίησης του «άλλου μισού».
«Πρόκειται για πορτοκάλια που έχουν χάσει φέτες στην πορεία. Κανείς δεν πρόκειται να μας ολοκληρώσει πλήρως ποτέ», τονίζει κατηγορηματικά.
Η ελπίδα, ο έρωτας και η εξουσία
Παράλληλα, ο ψυχολόγος αντιμετωπίζει με επαγγελματικό σκεπτικισμό τις έννοιες της ελπίδας και της πίστης. Υποστηρίζει ότι η προσδοκία συχνά αδρανοποιεί την προσωπική βούληση, αφήνοντας το άτομο σε μια παθητική αναμονή μαγικών λύσεων.
Αντίθετα, χαρακτηρίζει τον έρωτα ως μια «υπέροχη επινόηση για να εξαπατούμε για λίγο τον θάνατο». Σύμφωνα με τον ίδιο, η υγιής εκδοχή της αγάπης βασίζεται στη συνειδητή παραίτηση από την άσκηση εξουσίας πάνω στον άλλον: «Ο άνθρωπος που σε αγαπά με υγιή τρόπο είναι αυτός που παραιτείται από τη χρήση αυτής της δύναμης. Δεν χρησιμοποιεί ποτέ την εξουσία που έχει πάνω σου για να σε βλάψει».
Η υπέρβαση της «πεπρωμένης» πορείας
Τέλος, ο ειδικός αναφέρεται στην επιρροή των οικογενειακών και κοινωνικών επιταγών, αυτό που στην ψυχαναλυτική ορολογία ορίζεται ως «Υπερεγώ». Συχνά, η πορεία του ατόμου σκιάζεται από ξένες φωνές που θολώνουν την πραγματική του επιθυμία.
«Η ψυχανάλυση είναι η τέχνη του να προσπαθείς να βοηθήσεις κάποιον να μην εκπληρώσει το προδιαγεγραμμένο πεπρωμένο του», εξομολογείται.
Αντί για την αναζήτηση μιας στατικής ευτυχίας, ο Ρολόν προτείνει μια ενεργή στάση ζωής που απαιτεί γενναιότητα για την αντιμετώπιση των πραγματικών μας επιθυμιών. Όπως καταλήγει, η ευτυχία είναι μια στιγμιαία αιωνιότητα: «Είναι η στιγμή όπου το ποιος ήσουν, το τι θέλεις να γίνεις, όσα σε βασανίζουν από το παρελθόν και όσα φοβάσαι στο μέλλον, συνυπάρχουν ταυτόχρονα».