Οι γονείς πολιορκούνται από πληροφορίες σχετικά με την ανατροφή των παιδιών και ορισμένοι ειδικοί προσπαθούν να δώσουν απαντήσεις με τρόπο βιωματικό.
Ένας από αυτούς είναι ο παιδοψυχολόγος Χαβιέρ ντε Χάρο. Εργάζεται σε σχολείο, περνάει χρόνο με τον γιο του και ανεβάζει ιδέες του σχετικά με τα παιδιά στον λογαριασμό του στο Instagram.
Πέρυσι αφιέρωσε χρόνο στη συγγραφή του βιβλίου «Απολαμβάνοντας την ανατροφή. Ο οδηγός σας για να μεγαλώνετε τα παιδιά σας με χαρά και χωρίς ενοχές».
Ο 46χρονος Ντε Χάρο λέει ότι χάρη στον ρόλο του πατέρα έχει γίνει «πολύ λιγότερο ριζοσπαστικός σε θεωρητικό επίπεδο και πολύ πιο πρακτικός». «Έχω καταλάβει ότι τίποτα δεν είναι μαύρο ή άσπρο και ότι η ανατροφή των παιδιών είναι γεμάτη αποχρώσεις, γιατί και η ψυχολογία πρέπει να προσαρμόζεται στις περιστάσεις του καθενός».
Το βιβλίο του είναι γεμάτο με πραγματικές ιστορίες. «Μαθαίνεις ότι δεν πειράζει να μη μαζέψεις όλα τα Lego από το σαλόνι, γιατί είναι πιο σημαντικό να διαβάσεις ένα παραμύθι στο παιδί σου» σημειώνει, μιλώντας στην El Pais.
Ανατροφή των παιδιών, μια δύσκολη άσκηση
Ως ειδικός αλλά και ως πατέρας, ο Ντε Χάρο παραδέχεται ότι η γονεϊκότητα έχει αρκετές δυσκολίες.
«Η ανατροφή των παιδιών δεν είναι εύκολη υπόθεση. Πόσω μάλλον σήμερα, που τη βιώνουμε μέσα από την εξάντληση, τις απαιτήσεις και τις ενοχές. Έχουμε τόσες πολλές πληροφορίες, τόση πίεση από τα κοινωνικά δίκτυα, από τους γείτονες, από το περιβάλλον, που μερικές φορές χάνουμε τον στόχο μας. Και πρέπει να έχουμε ξεκάθαρο στο μυαλό μας ότι ο στόχος μας είναι να είμαστε δίπλα στα παιδιά μας καθώς μεγαλώνουν», τονίζει.
«Το να απολαμβάνουμε την ανατροφή των παιδιών δεν σημαίνει ότι όλα είναι εύκολα ή ότι είμαστε πάντα ευτυχισμένοι· σημαίνει ότι θα υπάρξουν δύσκολες στιγμές, αλλά ότι, ακόμη και σε αυτές τις περιπτώσεις, μπορούμε να κάνουμε πράγματα για να διαμορφώσουμε αλλιώς την εμπειρία αυτή», προσθέτει ο ίδιος.
Η αυτοεκτίμηση ως παράγοντας της μελλοντικής ευτυχίας
Ο Ντε Χάρο βρίσκει πολύ σημαντικό οι γονείς να αφιερώνουν ενέργεια και χρόνο στα παιδιά, ώστε να τους εμπιστεύονται.
«Δεν χρειάζεται να είμαστε φίλοι τους, αλλά πρέπει να νιώθουν ότι μπορούν να μας εμπιστευθούν όταν έχουν κάποιο πρόβλημα. Αυτή η συνεννόηση χτίζεται με τις μικρές καθημερινές κινήσεις από τότε που είναι μικρά. Να ενδιαφερόμαστε για τις προτιμήσεις τους ακολουθώντας τις δικές μας συνήθειες, να τους επιτρέπουμε να μας γνωρίσουν και προσπαθώντας να τα γνωρίσουμε εμείς… Πάντα λέω ότι το να καλλιεργούμε τη συνεννόηση από την παιδική τους ηλικία είναι μια επένδυση για πιο συγκρουσιακές φάσεις».
«Οι έρευνες δείχνουν ότι η αυτοεκτίμηση αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους παράγοντες πρόβλεψης της μελλοντικής ευτυχίας των παιδιών μας», υποστηρίζει ο Ντε Χάρο. «Θα αποτελέσει το ''μέτρο'' της σχέσης που θα έχουν τα παιδιά μας με τον εαυτό τους καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής τους. Όταν υπάρχει μια καλή βάση αυτοεκτίμησης, είναι πολύ πιο εύκολο για τα παιδιά να αντιμετωπίζουν τα προβλήματα, επειδή θα αισθάνονται ικανά να ξεπεράσουν όλες τις δυσκολίες», σημειώνει.
Η ενοχή συχνά «τρώει» τους γονείς
Στο βιβλίο του θέτει το ζήτημα των ενοχών που συχνά νιώθουν οι γονείς σχετικά με την ανατροφή των παιδιών τους.
«Είμαστε υπερβολικά απαιτητικοί με τον εαυτό μας. Έχουμε συνδέσει το να είμαστε καλοί γονείς με το να κάνουμε τα πάντα τέλεια. Επίσης, επηρεάζει το γεγονός ότι ζούμε εκτεθειμένοι σε έναν τεράστιο όγκο πληροφοριών και φαίνεται ότι πάντα υπάρχει κάποιος που τα καταφέρνει καλύτερα από εμάς», λέει ο Ισπανός παιδοψυχολόγος.
«Η ενοχή, αντί να μας βοηθά, μας εξαντλεί, μας εμποδίζει να απολαύσουμε την ανατροφή των παιδιών μας και μας απομακρύνει από κάτι πολύ σημαντικό: να εμπιστευόμαστε περισσότερο τον εαυτό μας. Γι’ αυτό, ένας από τους στόχους του βιβλίου είναι να ανακουφίσει αυτό το βάρος, να καταλάβουμε ότι όταν αμφισβητούμε τον εαυτό μας είναι επειδή είμαστε καλοί γονείς», παρατηρεί.
«Τα παιδιά μας δεν χρειάζονται τέλειους γονείς, αλλά πραγματικά, ανθρώπινα πρότυπα, που να διασκεδάζουν μαζί τους, να κάνουν λάθη και να μαθαίνουν δίπλα τους», συμπληρώνει ο Ντε Χάρο.
Δεν αρκεί οι μπαμπάδες να «βοηθάνε»
Στο βιβλίο του εντάσσει και τους διακριτούς ρόλους του πατέρα και της μητέρας.
«Πιστεύω ότι είναι οι μητέρες που συνήθως βιώνουν μεγαλύτερο αίσθημα ενοχής, επειδή είναι αυτές που εξακολουθούν να υφίστανται τη μεγαλύτερη κοινωνική και προσωπική πίεση όσον αφορά την ανατροφή των παιδιών, αν και μερικές φορές αυτή η πίεση είναι αυτοεπιβαλλόμενη», σημειώνει.
«Από αυτή την άποψη, εμείς οι πατέρες έχουμε ακόμα πολύ δρόμο να διανύσουμε. Ακόμα ακούω πολλούς πατέρες να λένε: ''Εγώ βοηθάω''. Με αυτόν τον τόσο διακριτικό τρόπο υπονοείται ότι η ευθύνη δεν είναι δική μας, αλλά του άλλου. Η ανατροφή των παιδιών δεν απαιτεί βοηθούς, αλλά μια ομάδα», επισημαίνει.