Η 25χρονη Paige Seifert γνώριζε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά όταν είδε αίμα στα κόπρανά της κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού με φίλους τον Αύγουστο του 2024.
Αποφάσισε να επισκεφθεί γιατρό, αν τα συμπτώματα δεν υποχωρούσαν μέσα σε μία εβδομάδα, και όταν η κατάσταση παρέμεινε ίδια έκλεισε ραντεβού χωρίς καθυστέρηση.
Κατά την εξέταση, ο γιατρός ρώτησε για οικογενειακό ιστορικό γαστρεντερικών προβλημάτων. Όταν η Seifert απάντησε αρνητικά, η διάγνωση ήταν αιμορροΐδες, με την προοπτική ότι τα συμπτώματα θα υποχωρούσαν με ανάλογη θεραπεία μέσα σε μία εβδομάδα. Ωστόσο, η κατάσταση δεν άλλαξε.
Ένα μήνα αργότερα, κατά τον προγραμματισμένο γενικό έλεγχο, τα συμπτώματα παρέμεναν. Η Seifert ενημερώθηκε ότι θα παραπεμφθεί σε γαστρεντερολόγο για θεραπεία, με τη διαβεβαίωση ότι «είναι απλώς αιμορροΐδες και δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας».
Όταν τελικά επισκέφθηκε τον ειδικό τον Δεκέμβριο του 2024, τα συμπτώματα ήταν ίδια. Τα αποτελέσματα της κολονοσκόπησης τον Ιανουάριο του 2025 άλλαξαν εντελώς τη διάγνωση: «Μετά την κολονοσκόπηση, ο γιατρός μού ανακοίνωσε ότι βρέθηκε καρκίνος, χωρίς καν να χρειαστεί βιοψία», εξομολογείται η Seifert στο People.
Μία εβδομάδα αργότερα, η επίσημη διάγνωση ήταν καρκίνος παχέος εντέρου σταδίου 3. Η θεραπεία περιελάμβανε 12 κύκλους χημειοθεραπείας και αφαίρεση τμήματος του εντέρου (κολοεκτομή). Τον Φεβρουάριο του 2025 ξεκίνησε η χημειοθεραπεία, με ενδιάμεση χειρουργική επέμβαση και προσωρινή ειλεοστομία, ενώ συνέχισε τους υπόλοιπους κύκλους μετά την αποκατάσταση.
H καθοριστική στάση της οικογένειας της 25χρονης
Η Seifert αναφέρει ότι η στήριξη της οικογένειάς της υπήρξε καθοριστική. Η μητέρα της ταξίδεψε από το Τέξας για να τη συνοδεύσει σε κολονοσκόπηση, ενώ ο πατέρας και οι φίλοι της ήταν παρόντες στις πρώτες συνεδρίες χημειοθεραπείας. Παράλληλα, η μητέρα της διαγνώστηκε με καρκίνο του μαστού, γεγονός που τις συνέδεσε ακόμη περισσότερο:
«Αυτό ήταν επίσης ένα εξαιρετικό σύστημα στήριξης, γιατί η μητέρα μου είναι ήδη τόσο υποστηρικτική, και ταυτόχρονα μπορούσε να νιώσει τον πόνο μου, κάτι που μισώ γιατί δεν θα έπρεπε να το περνάει κι εκείνη. Αλλά το να μπορείς να μιλήσεις με κάποιον που ξέρει ακριβώς πώς είναι η χημειοθεραπεία και το βιώνει μαζί σου είναι πραγματικά υπέροχο», λέει. «Είναι δύσκολο να βρεις αυτή την κοινότητα στο κέντρο καρκίνου, γιατί πιθανώς είμαι το νεότερο άτομο εκεί κατά δύο δεκαετίες».
Η σωματική δραστηριότητα, ειδικά το σκι, κράτησε τη Seifert «θετική και χαρούμενη» καθ’ όλη τη διάρκεια της θεραπείας. Μετά από 10 μήνες, η θεραπεία ολοκληρώθηκε, τον Νοέμβριο του 2025, αλλά μία εβδομάδα αργότερα εντοπίστηκε -τυχαία- θρόμβωση 5 εκ. κοντά στην καρδιά και πνευμονική εμβολή, που απαιτούσε άμεση χειρουργική αντιμετώπιση.
Σήμερα, η Seifert δηλώνει ότι «νιώθει υπέροχα», με πλήρη εκτίμηση της ζωής παρά τις παρενέργειες της χημειοθεραπείας, όπως η νευροπάθεια στα άκρα που περιορίζει την αίσθηση στα χέρια και τα πόδια.
Μετά την ανάρτηση ενός βίντεο για την πορεία της στο διαδίκτυο δημιούργησε μια κοινότητα με άτομα που αντιμετωπίζουν, ή έχουν αντιμετωπίσει καρκίνο, ενώ σε συνεργασία με φίλους δημιούργησε και ένα μικρό ντοκιμαντέρ για την εμπειρία της.
Η Seifert εξηγεί ότι η εμπειρία της έχει αλλάξει την οπτική της για τη ζωή: «Έχω μεγαλύτερη εκτίμηση για κάθε μέρα και προσπαθώ να αξιοποιώ κάθε ευκαιρία», λέει. Παρά τις δυσκολίες, δηλώνει αποφασισμένη να συνεχίσει να ζει πλήρως και να αξιοποιεί κάθε στιγμή.