Οι πρωινές συνήθειες των αιωνόβιων προσφέρουν πολύτιμα μαθήματα ζωής, μακριά από τις τεχνολογικές εξελίξεις της σύγχρονης εποχής.
- Η κατανάλωση νερού το πρωί, πριν από οποιαδήποτε άλλη τροφή, αποτελεί βασική συνήθεια μακροζωίας. Η πρακτική αυτή ενεργοποιεί τον μεταβολισμό και το πεπτικό σύστημα, θέτοντας τον οργανισμό σε λειτουργία για την υπόλοιπη ημέρα.
- Αμέσως μετά την πρωινή ενυδάτωση, ο 103χρονος καλλιτέχνης ακολουθεί ένα λιτό πρωινό. Η διατροφή του περιλαμβάνει καφέ με γάλα και κάτι ελαφρύ, όπως κρουασάν ή σαλάτα, δίνοντας πάντα έμφαση στην κατανάλωση με μέτρο.
- Ο Joan Vaello αποδίδει τη μακροζωία και την ευεξία του στην αποχή από το αλκοόλ και το κάπνισμα. Ο ίδιος δηλώνει ευτυχισμένος, συνεχίζοντας αυτή την τακτική ζωής ακόμη και μετά τα 100 του χρόνια.
- Σημαντικό ρόλο στη ζωή και το έργο του έπαιξε η κοινότητα των Ρομά. Του προσέφεραν στήριξη μετά την απώλεια της οικογένειάς του και τον βοήθησαν καλλιτεχνικά, με τον ίδιο να εκφράζει βαθιά ευγνωμοσύνη.
Ο 103χρονος καλλιτέχνης Joan Vaello, γνωστός και ως «el Pintao», αποκάλυψε στο «Cultura Inquieta» τα μυστικά της μακροζωίας του.
«Σηκώνομαι στις επτά το πρωί κάθε μέρα. Το πρώτο πράγμα που κάνω είναι να κοιτάξω τι καιρό κάνει και πάντα, πάντα πριν φάω οτιδήποτε, πίνω ένα ποτήρι νερό», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Μικρές συνήθειες που κάνει ένας αιωνόβιος
Η συγκεκριμένη τακτική, που συστήνεται από πολλούς ειδικούς, ενεργοποιεί το πεπτικό σύστημα, ενισχύει τον μεταβολισμό, αφυπνίζει τη γνωστική λειτουργία και θέτει σε λειτουργία τα νεφρά, παρόλο που καταρρίπτει τον μύθο ότι αποτοξινώνει ή συμβάλλει στο αδυνάτισμα.
Δείτε το βίντεο
Λίγο μετά το νερό, ο Vaello περνά στο πρωινό του: «Πίνω έναν καφέ με γάλα και τρώω ένα κρουασάν, ή μια μικρή σαλάτα ή ένα γλυκάκι, αλλά πάντα με μέτρο».
«Δεν ήπια και δεν κάπνισα ποτέ»
Ο ζωγράφος συμπλήρωσε με έμφαση: «Δεν ήπια και δεν κάπνισα ποτέ. Δεν ξέρω αν οφείλεται σε αυτό, αλλά ορίστε, είμαι χαρούμενος και συνεχίζω να το κάνω αυτό στα 100 και κάτι μου χρόνια».
Παράλληλα, εξέφρασε την ευγνωμοσύνη του για την επίδραση που είχαν οι Ρομά της γειτονιάς του στο έργο και τη ζωή του.
«Δεν είχα κανέναν δάσκαλο. Εκείνοι με έμαθαν, τους ήμουν ευγνώμων και όταν πέθανε όλη μου η οικογένεια με βοήθησαν. Για να μην είμαι μόνος και με κακή διάθεση, με υποδέχτηκαν σαν να ήμουν συγγενής τους», κατέληξε.