Όλοι γνωρίζουμε κάποιον που βλέπει κάθε συζήτηση ως ευκαιρία για να μιλάει ατελείωτα και, σύμφωνα με τους ειδικούς, ενδέχεται να πρόκειται για ναρκισσιστή.
Απλώς, καλό είναι να θυμόμαστε ότι μερικές φορές αυτός ο άνθρωπος ίσως να είμαστε εμείς...
Ο ναρκισσισμός στη διάρκεια της συζήτησης
Είναι, πράγματι, παράδοξο να παρακολουθείς έναν άνθρωπο ο οποίος, κάτω από τον μανδύα μιας υποτιθέμενης αμφίδρομης ανταλλαγής απόψεων, επιλέγει να μιλάει ασταμάτητα για τον ίδιο τον εαυτό του.
Θα ρωτήσεις κανείς «Εννοείς ότι δεν πρέπει να μιλάς για τον εαυτό σου σε μια συζήτηση;» και η ενσυναίσθηση δίνει την απάντηση: «Φυσικά και πρέπει, αλλά όχι αποκλειστικά και όχι συνεχώς». Ο ναρκισσισμός στη συζήτηση μετατοπίζει συνεχώς το επίκεντρο της συζήτησης στο άτομο.
«Κι αν το κάνω αυτό, αν μιλάω πολύ για εμένα, σημαίνει ότι είμαι ναρκισσιστής;»
Όχι απαραίτητα, καθώς οι ναρκισσιστές που μιλάνε πολύ ενεργούν συχνά από ανασφάλεια ή έλλειψη κοινωνικών δεξιοτήτων. Η δρ. Σου Βάρμα, επίκουρη καθηγήτρια Κλινικής Ψυχιατρικής στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, επισημαίνει:
«Δεν αποτελεί απαραίτητα σημάδι ότι είναι εγωκεντρικοί, αν και μπορεί να φαίνεται έτσι. Δυσκολεύονται να αφήσουν τα φώτα της δημοσιότητας να φύγουν από πάνω τους, όμως το αποτέλεσμα είναι ο συνομιλητής τους να τους βρίσκει εξαντλητικούς, εγωκεντρικούς ή και αδιάφορους».
Στρατηγικές για μια ισορροπημένη συζήτηση -Όχι στο «boomerasking»
Η τακτική τού «μπούμερ-άσκινγκ», το να κάνεις δηλαδή μια ερώτηση μόνο και μόνο ώστε να την παρουσιάσεις ως έναν τρόπο να μιλήσεις για τον εαυτό σου, μοιάζει έξυπνη, αλλά στην πραγματικότητα γίνεται αντιληπτό ότι η πρόθεση είναι αδιαφανής και ανειλικρινής. Αντί για αυτό, δοκίμασε να δείξεις πραγματικό ενδιαφέρον για τον συνομιλητή σου και άκουσε ενεργά. Παρατήρησε τον τρόπο με τον οποίο ο άλλος σου μιλάει, τις εκφράσεις και τα συναισθήματά του. Μια συζήτηση που δεν είναι μονόλογος αλλά διάλογος ενσυναίσθησης προσφέρει αμοιβαία συναισθηματική ανταλλαγή και λειτουργεί θεραπευτικά προς τη σχέση.