Την καθιέρωση υποχρεωτικής συμμετοχής του αδειούχου φαρμακοποιού, με ποσοστό τουλάχιστον 51% στα λειτουργούντα ιδιωτικά φαρμακεία, εξακολουθεί να ζητεί ο Φαρμακευτικός Σύλλογος Αττικής (ΦΣΑ) και επαναφέρει στο προσκήνιο τη συζήτηση για το ιδιοκτησιακό καθεστώς των φαρμακείων, καθώς και τον ρόλο του επιστημονικά υπεύθυνου φαρμακοποιού.
Ο ΦΣΑ υποστηρίζει ότι η πλειοψηφική συμμετοχή του φαρμακοποιού αποτελεί βασική προϋπόθεση για τη διασφάλιση της ποιότητας της φαρμακευτικής φροντίδας και της προστασίας της δημόσιας υγείας.
Στο επίκεντρο της κριτικής του Συλλόγου βρίσκεται η πρόσφατη νομοθετική ρύθμιση του άρθρου 33 του ν. 5302/2026. Όπως επισημαίνει ο ΦΣΑ, η συγκεκριμένη διάταξη αναγνώρισε το αίτημα του κλάδου, χωρίς ωστόσο –κατά την εκτίμησή του– να προχωρήσει στην κατοχύρωση της πλειοψηφικής συμμετοχής του επιστημονικά υπεύθυνου φαρμακοποιού στο φαρμακείο.
Ο Σύλλογος κάνει, μάλιστα, ιδιαίτερη αναφορά στο μοντέλο που εφαρμόζεται σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, όπως η Γαλλία και η Γερμανία, υποστηρίζοντας ότι εκεί η ιδιοκτησιακή σχέση του φαρμακείου συνδέεται στενότερα με την ιδιότητα του φαρμακοποιού.
Η κριτική στην εγκύκλιο του υπουργείου Υγείας
Ιδιαίτερη αιχμή του ΦΣΑ αποτελεί, παράλληλα, η πρόσφατη διευκρινιστική εγκύκλιος του υπουργείου Υγείας και οι εξαιρέσεις που προβλέπει.
Ο Φαρμακευτικός Σύλλογος Αττικής υποστηρίζει ότι οι εξαιρέσεις αυτές περιορίζουν στην πράξη την εφαρμογή της νομοθετικής ρύθμισης και, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει, «ουσιαστικά αναιρούν το πνεύμα της εν λόγω διάταξης».
Μάλιστα, θέτει ευθέως ζήτημα οικονομικών συμφερόντων, διερωτώμενος “ποια οικονομικά συμφέροντα εξυπηρετούνται;”.
Πρόκειται για μία διατύπωση που αποτυπώνει την ένταση της αντιπαράθεσης γύρω από το νέο πλαίσιο λειτουργίας των ιδιωτικών φαρμακείων, με τον ΦΣΑ να προειδοποιεί ότι η υφιστάμενη κατάσταση μπορεί να οδηγήσει σε σημαντικές διαφοροποιήσεις ως προς το ποιος έχει την πραγματική ιδιοκτησιακή ισχύ μέσα σε ένα φαρμακείο.
«Φαρμακεία δύο ταχυτήτων»
Σύμφωνα με τον ΦΣΑ, το αποτέλεσμα της σημερινής ρύθμισης είναι να παραμένουν φαρμακεία στα οποία ο επιστήμονας-φαρμακοποιός διαθέτει ιδιαίτερα μικρό ποσοστό ιδιοκτησίας.
Ο Σύλλογος εκτιμά ότι μια τέτοια εξέλιξη δημιουργεί συνθήκες στις οποίες η οικονομική ισχύς μπορεί να αποκτήσει μεγαλύτερο βάρος στη λειτουργία της επιχείρησης, εκφράζοντας παράλληλα φόβους για “αθέμιτο ανταγωνισμό” και δημιουργία “φαρμακείων δύο ταχυτήτων”.
Η θέση του ΦΣΑ είναι ότι ο επιστημονικά υπεύθυνος φαρμακοποιός δεν θα πρέπει να έχει απλώς έναν τυπικό ρόλο στη λειτουργία του φαρμακείου, αλλά να διαθέτει και την αντίστοιχη ιδιοκτησιακή και αποφασιστική συμμετοχή.
Το ζήτημα, επομένως, δεν αφορά μόνο το ποιος έχει την πλειοψηφία των μετοχών ή των εταιρικών μεριδίων ενός φαρμακείου. Συνδέεται, σύμφωνα με τον ΦΣΑ, με το κατά πόσο η επιστημονική κρίση του φαρμακοποιού μπορεί να ασκείται με ανεξαρτησία όταν ο ίδιος διαθέτει περιορισμένη ιδιοκτησιακή συμμετοχή.
Ο ΦΣΑ δηλώνει ότι θα συνεχίσει να διεκδικεί ελάχιστη συμμετοχή 51% του αδειούχου φαρμακοποιού, με βασικό επιχείρημα ότι η φαρμακευτική φροντίδα αποτελεί λειτουργία που σχετίζεται άμεσα με την προστασία της δημόσιας υγείας.
Η πλήρης ανακοίνωση του ΦΣΑ έχει ως εξής:
“Ο Φαρμακευτικός Σύλλογος Αττικής εμμένει στη θέση του ότι στα λειτουργούντα ιδιωτικά φαρμακεία διεκδικούμε να είναι υποχρεωτική η συμμετοχή του αδειούχου φαρμακοποιού με ποσοστό τουλάχιστον 51%, με στόχο την παροχή υψηλής ποιότητας φαρμακευτικής φροντίδας στους πολίτες και τη διασφάλιση της δημόσιας υγείας.
Η πρόσφατη νομοθετική ρύθμιση (άρθρου 33 του ν.5302/2026) αναγνώρισε το αίτημα του κλάδου κάνοντας όμως την ελάχιστη νομοθετική παρέμβαση, χωρίς να διασφαλίζεται ότι ο επιστημονικά υπεύθυνος φαρμακοποιός θα έχει το πλειοψηφικό μερίδιο στο φαρμακείο, όπως γίνεται σε πολλές Ευρωπαϊκές χώρες (π.χ. Γαλλία, Γερμανία κ.λ.π.), προκειμένου να προστατευτεί η Δημόσια Υγεία.
Η πρόσφατη δε διευκρινιστική εγκύκλιος του Υπουργείου Υγείας με τις προβλεπόμενες εξαιρέσεις— ουσιαστικά αναιρεί το πνεύμα της εν λόγω διάταξης. Διερωτόμαστε ποια οικονομικά συμφέροντα εξυπηρετούνται;
Το αποτέλεσμα είναι να αφήνονται πολλά φαρμακεία με τον επιστήμονα-φαρμακοποιό να κατέχει ιδιαίτερα μικρό ποσοστό ιδιοκτησίας, παραδίδοντας την Δημόσια Υγεία στα χέρια ισχυρών οικονομικών συμφερόντων δημιουργώντας συγχρόνως αθέμιτο ανταγωνισμό και φαρμακεία δύο ταχυτήτων”.