Η ομάδα ειδικών έχει κατέβει πλαγιές σε δεκάδες χιονοδρομικά σε όλο τον πλανήτη, από τις βουνοπλαγιές του Καναδά ως τις χαράδρες της Ελβετίας.
- Το γαλλικό Λε Αρκ προτείνεται για το εγγυημένο χιόνι και τα 425 χλμ. πιστών στην ευρύτερη περιοχή του, με νέους αναβατήρες να βελτιώνουν την εμπειρία, ενώ το Τιν ξεχωρίζει για τη μεγάλη σεζόν του χάρη στον παγετώνα Γκραντ Μοτ.
- Στον Καναδά, το Μπανφ εντυπωσιάζει με το τοπίο των Βραχωδών Ορέων και το ξακουστό πουδρένιο χιόνι του, προσφέροντας πρόσβαση σε τρία μεγάλα χιονοδρομικά, όπως το Λέικ Λούιζ, με ένα μόνο εισιτήριο.
- Το ελβετικό Βερμπιέ αποτελεί πόλο έλξης για επαγγελματίες, διαθέτοντας 412 χλμ. πιστών και απαιτητικές διαδρομές εκτός πίστας, ενώ το Σανκτ Άντον στην Αυστρία συνδυάζει αλπική γοητεία με έντονη νυχτερινή διασκέδαση.
- Για οικογένειες, το αυστριακό Σερφάους-Φις-Λάντις διακρίνεται για τις παροχές του, ενώ το Χακούμπα της Ιαπωνίας προσφέρει μια μοναδική πολιτισμική εμπειρία συνδυάζοντας άφθονο χιόνι με ιαματικά λουτρά, ναούς και τοπική γαστρονομία.
Δεν υπάρχουν δύο χιονοδρόμοι που να ορίζουν με τον ίδιο τρόπο την τέλεια ισορροπία ανάμεσα σε πλαγιά, χιόνι και τοπίο. Άλλος αναζητά φρέσκο, αφράτο χιόνι ως το γόνατο κι άλλος καλοστρωμένες πίστες. Άλλος θέλει ένα γραφικό χωριό για περίπατο κι άλλος κατάλυμα δίπλα στην πίστα. Για άλλον η διασκέδαση μετά το σκι σημαίνει χορό ως αργά, για άλλον ένα ζεστό υδρομασάζ.
Η ομάδα ειδικών της βρετανικής Telegraph έχει κατέβει πλαγιές σε εκατοντάδες χιονοδρομικά σε όλο τον πλανήτη, από τις ανέγγιχτες βουνοπλαγιές του Καναδά και τα χιονισμένα πεδία της Ιαπωνίας ως τις πιο απότομες χαράδρες της Ελβετίας και τους Δολομίτες. Τώρα κλήθηκε να ξεχωρίσει τα μέρη όπου επιστρέφει ξανά και ξανά.
Οι ειδικοί του σκι διαλέγουν τα καλύτερα θέρετρα
Ο Αλφ Άλντερσον ετοιμάζεται για τη 13η χειμερινή περίοδό του στο Λε Αρκ της Γαλλίας και παραδέχεται ότι δεν έχει εξαντλήσει ακόμη όσα προσφέρει. Δεν είναι το πιο λαμπερό θέρετρο, έχει όμως ό,τι θα ζητούσε ένας φανατικός χιονοδρόμος: σίγουρο χιόνι, υψομετρική διαφορά από τα 3.200 ως τα 1.200 μέτρα, πίστες για κάθε επίπεδο, εντυπωσιακές διαδρομές εκτός πίστας και εύκολη πρόσβαση με αεροπλάνο, τρένο ή αυτοκίνητο. Μαζί με την ευρύτερη περιοχή Paradiski φτάνει τα 425 χιλιόμετρα πιστών. Η πρότασή του είναι η θρυλική Εγκίγ Ρουζ, μία από τις μακρύτερες μαύρες και κόκκινες διαδρομές στον κόσμο. Κατεβαίνει 7 χιλιόμετρα από τα 3.225 μέτρα ως το Βιλαροζέ, και φέτος ένας καινούργιος εναέριος αναβατήρας σε ανεβάζει ξανά στο βουνό.
Για τον Πάτρικ Θορν, το Μπανφ στον Καναδά εντυπωσιάζει πριν καν φτάσεις, καθώς το τείχος των Βραχωδών Ορέων υψώνεται όλο και πιο επιβλητικό στον δρόμο προς τα δυτικά. Με ένα μόνο εισιτήριο ο χιονοδρόμος έχει πρόσβαση σε τρία χιονοδρομικά, ανάμεσά τους το Σανσάιν Βίλατζ και το Λέικ Λούιζ, από τα μεγαλύτερα της χώρας.
Το ελαφρύ χιόνι του είναι ξακουστό, και το κρύο, για το οποίο κάποτε το κατηγορούσαν, γίνεται μεγάλο πλεονέκτημα σε έναν κόσμο που θερμαίνεται. Επί τέσσερις δεκαετίες το Λέικ Λούιζ φιλοξενούσε τους αγώνες κατάβασης που άνοιγαν τη σεζόν του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Η Λίντσεϊ Βον μέτρησε εκεί 18 νίκες, και το 2018 η μαύρη πίστα 7 μετονομάστηκε προς τιμήν της.
Η Γκαμπριέλα λε Μπρετόν θεωρεί το Βερμπιέ το κατεξοχήν θέρετρο των χιονοδρόμων, κάτι που φαίνεται από τους πολλούς επαγγελματίες που ζουν εκεί. Διαθέτει 412 χιλιόμετρα πιστών, κυρίως με βόρειο προσανατολισμό, που ανεβαίνουν ως τα 3.330 μέτρα, και μερικές από τις πιο απαιτητικές διαδρομές εκτός πίστας στην Ευρώπη, στο Μον Ζελέ, στο Τορτέν και στο Βαλόν ντ'Αρμπί.
Η νυχτερινή ζωή είναι εξίσου θρυλική, με παλιά στέκια όπως το Μον Φορ που αντιστέκονται στην «κουρσεβελοποίηση» του θερέτρου. Τις μέρες με πολύ κόσμο ή χιονόπτωση, προτείνει τον εναέριο αναβατήρα για το ήσυχο, δασωμένο Μπρουζόν.
Οι παράδεισοι του σκι που λατρεύουν οι πιο έμπειροι σκιέρ
Στο Σανκτ Άντον, την καρδιά της μεγαλύτερης χιονοδρομικής περιοχής της Αυστρίας, ο Ματ Ρέι βρίσκει τον ιδανικό συνδυασμό: 1.507 μέτρα υψομετρικής διαφοράς, αλπική γοητεία, διασκέδαση μετά το σκι από τις καλύτερες στον κόσμο και 200 χιλιόμετρα διαδρομών εκτός πίστας. Δεν είναι για αρχάριους, και γι' αυτό ακριβώς το λατρεύει. Η συμβουλή του είναι να πάει κανείς την Πρωτοχρονιά, για σίγουρο χιόνι και τα καλύτερα δωρεάν πυροτεχνήματα στις Άλπεις.
Η Λέσλι Γουόιτ έχει χάσει την καρδιά της στην Άλτα Μπάντια, κάτω από τις κοραλλένιες κορυφές των Δολομιτών. Εκεί βρίσκει έξι χωριά του Νοτίου Τιρόλου, 130 χιλιόμετρα πιστών, πάνω από 50 αναβατήρες, σύνδεση πλέον και με την Κορτίνα, άψογα περιποιημένες πλαγιές και 400 ορειβατικά καταφύγια για φαγητό στο βουνό. Όσοι νοσταλγούν το αυστριακό γλέντι μετά το σκι βρίσκουν διέξοδο στο Λ'Μουρίν της Κορβάρα.
Ο Ματ Χάμπτον ορκίζεται ότι το Τιν είναι καλύτερο από το Βαλ ντ'Ιζέρ. Χάρη στον παγετώνα της Γκραντ Μοτ, η περίοδος κρατά από τα τέλη Νοεμβρίου ως τα τέλη Απριλίου. Οι πίστες είναι του ίδιου επιπέδου με του γείτονα και οι τιμές λίγο φθηνότερες. Η ιδανική μέρα κατά τον ίδιο: κολατσιό στο ύπαιθρο δίπλα στον τρυπημένο βράχο Εγκίγ Περσέ, το «Μάτι της Βελόνας», και μια μεγάλη κατάβαση στη μπλε πίστα Κορνίς.
Για τις οικογένειες, η Κάτια Γκάσκελ ξεχωρίζει το αυστριακό Σερφάους-Φις-Λάντις. Έχει ντουλάπια για τον εξοπλισμό των παιδιών μέσα στις σχολές, παιδότοπους στις πίστες, νυχτερινές διαδρομές με έλκηθρο και τις δύο αγαπημένες φιγούρες του θερέτρου, τον Μούρμλι και την Μπέρτα, αλλά και 2.000 ώρες ηλιοφάνειας τον χρόνο. Τις Πέμπτες στο Φις ανοίγει η νυχτερινή διαδρομή έλκηθρου των Μαγισσών, μήκους τεσσάρων χιλιομέτρων.
Η Κέιτι Μπάμπερ βάζει πρώτο το Χακούμπα της Ιαπωνίας. Πέφτουν κατά μέσο όρο 13 μέτρα χιονιού τον χρόνο, οι άγριες πλαγιές εκτός πίστας είναι απέραντες και σχεδόν έρημες, και υπάρχουν δέκα χιονοδρομικά στο νησί Χονσού. Κερδίζει όμως και με τον πολιτισμό του: ιαματικά λουτρά, ναοί, κάστρα, οι πίθηκοι του χιονιού, ζεστά πιάτα με ζυμαρικά ράμεν και, ναι, το τηγανητό κοτόπουλο των μίνι μάρκετ 7-Eleven. Συμβουλεύει να μάθει κανείς μερικές ιαπωνικές λέξεις.
Ο Ντόμινικ Μπλις προτιμά το Άσπεν Μάουντεν στο Κολοράντο, το παλαιότερο, λιγότερο πολυσύχναστο και ίσως πιο απότομο από τα τέσσερα βουνά της περιοχής. Έχει 76 πίστες, καμία για αρχάριους, και 8,9 μέτρα χιονιού τον χρόνο. Πίσω από την υπεροπτική εικόνα της, η άλλοτε πόλη των ορυχείων αργύρου κρατά ζωντανές τις ρίζες της στην αντικουλτούρα.
Μέσα στα δάση κρύβονται περίπου 150 αυτοσχέδια προσκυνητάρια αφιερωμένα σε μουσικούς και τοπικούς θρύλους, μια παράδοση από τη δεκαετία του ‘70 που, όπως λέγεται, ξεκίνησε με τον Έλβις Πρίσλεϊ, τον Μπομπ Μάρλεϊ και τον Τζέρι Γκαρσία.
Ο Ντέιβ Γουότς επιμένει ότι τίποτα δεν συγκρίνεται με το Τσερμάτ της Ελβετίας. Οι πίστες του φτάνουν ως τα 3.820 μέτρα και συνδέονται με την ιταλική Τσερβίνια. Έχει το Ματερχόρν στο φόντο, παραδοσιακές ταβέρνες του βουνού και ένα χωριό χωρίς αυτοκίνητα, όπου φτάνεις μόνο με οδοντωτό.
Είναι ακριβό, όμως κατά τον ίδιο κάθε χιονοδρόμος πρέπει να το ζήσει έστω μία φορά στη ζωή του. Το μυστικό του είναι η κόκκινη πίστα από την κορυφή του αναβατήρα Γκαντ-Χόταλι, νωρίς το πρωί: πάνω από 1.050 μέτρα κατάβασης, τρεις φορές, πριν φτάσουν τα πλήθη.