Βλέποντας τη γειτονιά του να γίνεται αγνώριστη, ο δημοσιογράφος αναρωτιέται τι σημαίνουν αυτές οι κατατάξεις για όσους ζουν στους προορισμούς αυτούς.
- Η Τζόνγκνο 3-γκα αποτελούσε καταφύγιο για τους απόκληρους της Σεούλ, ένα μέρος ταπεινό και χωρίς επιτήδευση. Ήταν μια γειτονιά που φιλοξενούσε τους φτωχότερους κατοίκους, καλλιτέχνες και περιθωριοποιημένες ομάδες, μακριά από τα τουριστικά πρότυπα.
- Την ημέρα, οι σκηνές φαγητού του δρόμου εξυπηρετούσαν ηλικιωμένους θαμώνες, ενώ τη νύχτα η περιοχή μεταμορφωνόταν σε ασφαλές καταφύγιο για τη ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα, με δεκάδες γκέι μπαρ να λειτουργούν με διακριτικότητα.
- Μετά την πανδημία, η γειτονιά έγινε δημοφιλής προορισμός, με αποτέλεσμα οι ουρές αναμονής και η κουλτούρα του Instagram να εκτοπίσουν τους παλιούς κατοίκους. Οι γκέι θαμώνες, οι ηλικιωμένοι και οι εργαζόμενες του σεξ εξαφανίστηκαν.
- Σήμερα η περιοχή έχει χάσει την ταυτότητά της, γεμάτη τουριστικά καταστήματα, ενώ τα ενοίκια εκτοξεύτηκαν. Ο δημοσιογράφος που την ανέδειξε νιώθει ένοχος που συνέβαλε στην αλλοίωση της αυθεντικότητάς της.
Το 2021 το Time Out ζήτησε από τον δημοσιογράφο Ραφαέλ Ρασίντ να προτείνει μια γειτονιά της Σεούλ για την ετήσια λίστα του με τις πιο cool γειτονιές του πλανήτη. Δεν το σκέφτηκε πολύ. Πρότεινε εκείνη όπου ζούσε, την Τζόνγκνο 3-γκα, στο παλιό κέντρο της πόλης. Η γειτονιά τότε βρέθηκε τρίτη. Φέτος, τον Σεπτέμβριο, η ίδια περιοχή ανακηρύχθηκε η πιο cool γειτονιά του κόσμου. Ο Ρασίντ θα έπρεπε να χαίρεται. Αντ' αυτού, όπως γράφει στον Guardian, είναι συντετριμμένος.
Υμνούν την ίδια ιδέα του «κουλ»
Όλες αυτές οι λίστες, υποστηρίζει, υμνούν την ίδια ιδέα του «cool»: ακριβές γκαλερί, εστιατόρια υψηλής γαστρονομίας και μέρη φτιαγμένα για ένα περιορισμένο κοινό που διαβάζει περιοδικά lifestyle. Τέτοια μέρη έχουν οι περισσότερες πόλεις. Όταν εκείνος εγκαταστάθηκε στην Τζόνγκνο 3-γκα, διάλεξε κάτι εντελώς αντίθετο: ταπεινό, ωμό, χωρίς καμία επιτήδευση.
Η σχέση του με τη γειτονιά ξεκίνησε 20 χρόνια πριν, όταν μόλις είχε τελειώσει το σχολείο. Τότε η Νότια Κορέα δεν ήταν καθόλου «cool». Οι φίλοι του τον αποθάρρυναν να ταξιδέψει. Εκείνος θυμάται με νοσταλγία ότι ήταν από τους λίγους τουρίστες. Αγγλικοί κατάλογοι δεν υπήρχαν, αλλά τα εστιατόρια σε υποδέχονταν ζεστά.
Οι βιτρίνες ήταν σκουριασμένες αλλά γεμάτες χειροτεχνία, και τα μισογκρεμισμένα σοκάκια που δεν οδηγούσαν πουθενά έμοιαζαν φιλόξενα. Υπήρχαν άντρες που μεθούσαν με μπουκάλια σότζου και πού και πού πιάνονταν στα χέρια, τίποτα όμως που να νιώθεις απειλητικό. Ένιωσε σαν στο σπίτι του και τελικά το έκανε σπίτι του.
Καταφύγιο για τους απόκληρους
Η Τζόνγκνο 3-γκα ήταν καταφύγιο για τους απόκληρους: ανθρώπους χωρίς να έχουν πού να πάνε, κάποιους από τους φτωχότερους της Σεούλ, κατοίκους των μικροσκοπικών δωματίων της πόλης, ανθρώπους με αναπηρία. Στο πάρκο Τάπγκολ ηλικιωμένες γυναίκες πουλούσαν σεξουαλικές υπηρεσίες σε ηλικιωμένους άντρες μπροστά στα μάτια όλων. Έξω από το πάρκο συνταξιούχοι έπαιζαν τζάνγκι, το κορεατικό σκάκι, στο πεζοδρόμιο. Γύρω τους ζούσαν μουσικοί και καλλιτέχνες. Χωρούσαν όλοι.
Για χρόνια οι ποτζανγκμάτσα, οι σκηνές με φαγητό δρόμου που σερβίρουν από τηγανητό καλαμάρι ως τηγανίτα με κίμτσι, φιλοξενούσαν μεγαλύτερους σε ηλικία θαμώνες που έπιναν μέχρι νωρίς το βράδυ. Κάπου γύρω στις εννιά γινόταν μια άτυπη αλλαγή βάρδιας: τη σκυτάλη έπαιρνε η γκέι σκηνή.
Η Νότια Κορέα είναι κοινωνικά συντηρητική και η ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα αντιμετωπίζεται ακόμη με καχυποψία. Τα Σαββατοκύριακα όμως εκατοντάδες άντρες κάθε ηλικίας ξεσπούσαν στον δρόμο ή σε κάποιο από τα περισσότερα από 100 γκέι μπαρ και καραόκε της περιοχής. Εκεί μπορούσαν να είναι ο εαυτός τους χωρίς τον φόβο να αποκαλυφθούν, να παρενοχληθούν ή να κριθούν.
Τίποτα από αυτά δεν ήταν cool, και ακριβώς αυτό ήταν το νόημα, γράφει ο Ρασίντ. Σε μια κουλτούρα εθισμένη στην κατανάλωση και στις φαινομενικότητες, οι άνθρωποι μπορούσαν να κοιτάζουν τη δουλειά τους σε ένα ασφαλές λιμάνι.
Όλα άλλαξαν μετά την πανδημία
Όλα άλλαξαν μετά την πανδημία. Τα μπάρμπεκιου του δρόμου και οι ποτζανγκμάτσα είναι ακόμη εκεί, μόνο που τώρα έχουν ουρές, κάποιες και μίας ώρας. Ο κόσμος περιμένει για μια θέση, βγάζει τη φωτογραφία του για το Instagram, και η γειτονιά που έκρυβε ανθρώπους έγινε τόπος για να σε δουν.
Με τα πλήθη ήρθε ο εκτοπισμός. Οι γκέι θαμώνες δεν κατακλύζουν πια τους δρόμους τα βράδια. Οι ηλικιωμένοι πότες έχουν σχεδόν χαθεί. Οι εργαζόμενες στο σεξ έχουν διωχθεί. Οι σκακιέρες έξω από το Τάπγκολ μαζεύτηκαν. Τα ενοίκια εκτοξεύτηκαν.
Σήμερα η περιοχή είναι γεμάτη κιτς τουριστικά μαγαζιά, ηλεκτρονικά παιχνίδια και αυτόματα φωτογραφικά κουβούκλια. Στους γύρω δρόμους ο ένας φούρνος διαδέχεται τον άλλον και το ένα καφέ το επόμενο. Οι μικροί έμποροι φεύγουν ένας ένας και στη θέση τους ανοίγει άλλο ένα ζαχαροπλαστείο. Είναι πια δύσκολο να βρεις τα λιτά μαγαζάκια με ρύζι και σούπα που τάιζαν τη γειτονιά για δεκαετίες.
Ο κάποτε ταπεινός και αδιάφορος τόπος είναι σήμερα προσεκτικά «στημένος» και, κατά τον Ρασίντ, δεν μοιάζει πια πολύ κορεατικός. Οι ντόπιοι παραπονιούνται για την απώλεια ταυτότητας και τον «εξευγενισμό», αλλά εμφανίζονται φιλικοί μπροστά στα κύματα Κορεατών και ξένων επισκεπτών.
Ο ίδιος δεν κατηγορεί τους τουρίστες. Τους είπαν, λέει, ότι ο τόπος αξίζει και αγοράζουν ακριβώς αυτό που τους πούλησαν. Η κορεατική κουλτούρα δεν ήταν ποτέ πιο δημοφιλής. Από τους BTS ως το Squid Game, όλος ο κόσμος κοιτάζει προς τη Νότια Κορέα και έρχεται, και τα πάντα προσαρμόζονται στα τουριστικά δολάρια.
Ο Ρασίντ, πάντως, νιώθει μέρος του προβλήματος. Ανέδειξε ένα μέρος που αγαπούσε ακριβώς επειδή το προσπερνούσαν όλοι, και πιστεύει ότι βοήθησε να γεννηθεί ένα τέρας. Βλέποντας τη γειτονιά να γίνεται σχεδόν αγνώριστη, αναρωτιέται τι σημαίνουν αυτές οι κατατάξεις για όσους ζουν στους προορισμούς που αναδεικνύουν. «Νιώθω ένοχος που την αποκάλεσα cool», γράφει. «Αν μπορούσα, θα έπαιρνα πίσω τη λέξη».