Skylodge Adventure Suites, μια σειρά από διάφανες κάψουλες γαντζωμένες σε κατακόρυφο βράχο, 365 μέτρα πάνω από την Ιερή Κοιλάδα του Περού.
- Η πρόσβαση στο ξενοδοχείο απαιτεί μια εξαντλητική δίωρη ανάβαση σε σιδερένια σκαλοπάτια και προεξοχές στον βράχο. Ο αραιός αέρας σε υψόμετρο 3.200 μέτρων και ο φόβος του κενού δοκιμάζουν τις αντοχές των επισκεπτών.
- Με την άφιξη στην τραπεζαρία, οι επισκέπτες απολαμβάνουν περουβιανό δείπνο τεσσάρων πιάτων. Παρακολουθούν τη δύση του ηλίου και την εμφάνιση του Γαλαξία μέσα από τα διάφανα τοιχώματα της κάψουλας, αιωρούμενοι πάνω από την κοιλάδα.
- Η διανυκτέρευση στις ιδιωτικές κάψουλες προσφέρει πανοραμική θέα, αλλά οι ανέσεις είναι βασικές, με οικολογική τουαλέτα. Οι επισκέπτες κοιμούνται νιώθοντας ότι βρίσκονται ανάμεσα στα αστέρια, σύμφωνα με τις πεποιθήσεις των Ίνκας για τον Γαλαξία.
- Το πρωί, η κατάβαση γίνεται με μια σειρά από έξι εναέρια συρματόσχοινα. Οι επισκέπτες, έχοντας πλέον αποκτήσει σιγουριά, διασχίζουν με ταχύτητα την κοιλάδα και επιστρέφουν στο έδαφος σε λιγότερο από μία ώρα.
Οι λεπτές ατσάλινες πλεξίδες κάτω από τις μπότες της είχαν πάχος μόλις ενός εκατοστού. Τα πόδια της έτρεμαν, τα χέρια της έσφιγγαν το συρματόσχοινο ασφαλείας στο ύψος των ματιών, και κάτω της έχασκαν διακόσια μέτρα κενού. Η Αμερικανίδα δημοσιογράφος Τζίνα Τρούμαν πέρασε τον κρίκο ασφαλείας στο επόμενο κομμάτι μετάλλου και έκανε ένα ακόμη βήμα πάνω από την άβυσσο. «Απ' ό,τι φαίνεται, φοβάμαι τα ύψη», φώναξε στον σύζυγό της, που ακολουθούσε λίγο πιο πίσω στην ίδια επισφαλή γέφυρα.
Οι απότομοι γρανιτένιοι βράχοι της Ιερής Κοιλάδας του Περού κατέβαιναν κάθετα ως τα θολά πράσινα νερά του ποταμού Ουρουμπάμπα. Η Τρούμαν διέσχισε με αδέξια βήματα το κενό των είκοσι μέτρων, επαναλαμβάνοντας στον εαυτό της μια μοναδική εντολή: μην κοιτάξεις κάτω. Στην απέναντι πλευρά την περίμενε μια μεταλλική σκάλα, και ο οδηγός της ομάδας, Εφρέν Λόπεθ, τη διαβεβαίωσε ότι απέμεναν μόνο μερικές εκατοντάδες μέτρα ανάβασης.
Ταξίδι για γερά νεύρα
Όλα αυτά ήταν απλώς η διαδικασία της άφιξης στο ξενοδοχείο. Ο προορισμός λεγόταν Skylodge Adventure Suites: μια σειρά από διάφανες κάψουλες γαντζωμένες σε κατακόρυφο βράχο, 365 μέτρα πάνω από τον πυθμένα της Ιερής Κοιλάδας. Η πρόσβαση γίνεται μέσα από ένα προσεκτικά σχεδιασμένο δίκτυο από σκάλες, συρματόσχοινα, σιδερένια στηρίγματα και σκαλοπάτια. Η Τρούμαν, ο σύζυγός της και τέσσερις ακόμη επισκέπτες είχαν έρθει για να περάσουν μια νύχτα κρεμασμένοι πάνω από τις περουβιανές Άνδεις.
Η Ιερή Κοιλάδα, κάποτε η αγροτική καρδιά της αυτοκρατορίας των Ίνκας, προσελκύει ταξιδιώτες με τα ερείπιά της, τα παραδοσιακά χωριά και το εντυπωσιακό ορεινό τοπίο. Το μικρό χωριό Πατσάρ, όπου βρίσκεται το Skylodge, απέχει μόλις δέκα χιλιόμετρα από την πολυσύχναστη πόλη Ογιανταϊτάμπο, όμως οι εύφορες πεδιάδες του και οι χιονισμένες κορυφές γύρω του μοιάζουν να ανήκουν σε άλλον κόσμο.
Το συγκρότημα απέχει περίπου ενενήντα λεπτά από το Κούσκο. Οι επισκέπτες ανεβαίνουν με συνοδεία οδηγού σε μια σιδηρά οδό αναρρίχησης δύο ωρών και κατεβαίνουν με εναέρια συρματόσχοινα. Υπάρχει επιλογή για μισή μέρα με γεύμα ή για μία διανυκτέρευση. Η νύχτα, μαζί με τη μεταφορά από το Κούσκο, την ξενάγηση, την ανάβαση και την κατάβαση, κοστίζει 1.640 περουβιανά σολ, περίπου 480 δολάρια, ανά άτομο.
Η ξηρή περίοδος, από τον Απρίλιο έως τον Οκτώβριο, είναι η ιδανική για παρατήρηση των άστρων. Για όσους θέλουν κάτι πιο ήπιο, η ίδια εταιρεία διαθέτει το Starlodge Adventure Suites, χαμηλότερα στην πλαγιά. Εκεί φτάνει κανείς με σύντομο περπάτημα και βρίσκει ντους, κανονικές τουαλέτες και υπαίθρια θερμαινόμενη μπανιέρα για βραδινά μπάνια κάτω από τα αστέρια.
Ο Λόπεθ οδηγούσε την ομάδα σταθερά προς τα πάνω, σε στενές προεξοχές σκαμμένες στον γρανίτη. Σε μια μικρή εξέδρα που χωρούσε μετά βίας τρία άτομα, η Τρούμαν έσφιξε τη ζώνη ασφαλείας της και κοίταξε την κοιλάδα. Ο Ουρουμπάμπα έστριβε ανάμεσα σε καλλιεργημένα χωράφια, πλαισιωμένος από κοφτερές κορυφές. Ζαλισμένη ακόμη, τόλμησε να σηκώσει το βλέμμα προς τις κάψουλες ψηλά, ώσπου ένας άλλος αναρριχητής που προσπαθούσε να χωρέσει στην εξέδρα την έσπρωξε να συνεχίσει.
Σιγά σιγά βρήκε τον ρυθμό της, κουμπώνοντας και ξεκουμπώνοντας τους κρίκους σε κάθε βήμα. Ο αραιός αέρας όμως, καθώς η ομάδα ξεπερνούσε τα 3.200 μέτρα υψόμετρο, της έκοβε την ανάσα. Δύο ώρες μετά την αφετηρία, όταν σκαρφάλωσε στη μεταλλική πλατφόρμα έξω από την κάψουλα της τραπεζαρίας, ήταν εξαντλημένη. Ακόμη κι εκεί, όσοι φοβούνται τα ύψη δεν έβρισκαν ανάπαυλα, αφού οι κάψουλες έμοιαζαν να αιωρούνται στο κενό. Μόνο όταν μπήκε μέσα και έβγαλε τη ζώνη μπόρεσε επιτέλους να σωριαστεί σε μια καρέκλα και να πάρει ανάσα.
Δύο ώρες αναρρίχηση για ένα κρεβάτι με θέα στον Γαλαξία
Με ένα τσαγερό στο τραπέζι, οι έξι επισκέπτες παρακολουθούσαν μέσα από τα διάφανα τοιχώματα τον ήλιο να δύει πάνω από την κοιλάδα, ενώ ο Λόπεθ ετοίμαζε ένα περουβιανό δείπνο τεσσάρων πιάτων: σούπα κολοκύθας, κοτόπουλο με κρεμώδη σάλτσα, πατάτες των Άνδεων και ένα πλούσιο γλυκό κακάο με φρέσκο φρούτο του πάθους. Έξω ο ροζ ουρανός σκοτείνιαζε και φανέρωνε τα πρώτα αστέρια και τη θολή λωρίδα του Γαλαξία. Η Τρούμαν ήπιε μονορούφι το υπόλοιπο κρασί της μόλις θυμήθηκε ότι για να φτάσει στο υπνοδωμάτιο χρειαζόταν άλλη μία αναρρίχηση.
Ο Λόπεθ τους έδεσε ξανά στα συρματόσχοινα για το σύντομο ανέβασμα ως τις ιδιωτικές κάψουλες, με σιδερένιες λαβές και πατήματα καρφωμένα στον γρανίτη. «Μείνετε ξύπνιοι ως αργά για να δείτε τον Γαλαξία στο καλύτερό του», τους θύμισε. Στο εσωτερικό της κάψουλας, όπου μπαίνει κανείς από μια καταπακτή στην οροφή, υπήρχαν ένα διπλό και δύο μονά κρεβάτια και έξι παράθυρα με θέα στην κοιλάδα. Το μπάνιο ήταν πολύ λιγότερο πολυτελές: μια οικολογική «ξηρή» τουαλέτα πίσω από μια χοντρή κουρτίνα, χωρίς ντους.
Η θερμοκρασία έπεσε γρήγορα και η Τρούμαν κουλουριάστηκε κάτω από βαριές κουβέρτες, ακούγοντας τους ήχους του πολιτισμού να ανεβαίνουν από τον δρόμο: μια μακρινή κόρνα, μια σειρήνα, τον αέρα να χτυπά τα τοιχώματα. Νωρίτερα ο Λόπεθ τους είχε μιλήσει για τη σημασία του νυχτερινού ουρανού στον πολιτισμό των Ίνκας.
«Οι Ίνκας έβλεπαν τον Ουρουμπάμπα, που κυλά από κάτω μας, ως τον επίγειο καθρέφτη του Γαλαξία, και κάθε ζωντανό ον είχε το ουράνιο αντίστοιχό του σε αυτόν τον γραφικό γαλαξία», είχε εξηγήσει. Ξαπλωμένη ψηλά, η δημοσιογράφος κοίταζε τον Γαλαξία ενώ ο επίγειος δίδυμός του φιδοσερνόταν στην κοιλάδα, και ένιωθε πως αποκοιμιόταν ανάμεσα στα αστέρια και όχι κάτω από αυτά.
Λίγο πριν από τις έξι το πρωί, χρυσό φως πλημμύρισε την κάψουλα. Μετά το πρωινό ακολούθησε η τελευταία περιπέτεια: κατάβαση με έξι εναέρια συρματόσχοινα, μήκους από 150 έως 700 μέτρα. Η Τρούμαν, πια με σιγουριά, σφύριξε ανάμεσα σε πορτοκαλιές γρανιτένιες κορυφές προς τον Λόπεθ που περίμενε στο βάθος. Λίγο πριν από το τέρμα κάθε γραμμής έγερνε δεξιά, για να αποφύγει το απότομο τράνταγμα του αυτόματου φρένου, και προσγειωνόταν απαλά στην επόμενη εξέδρα. Ζιγκ ζαγκ, από πλατφόρμα σε πλατφόρμα, σε λιγότερο από μία ώρα πατούσε ξανά σε στέρεο έδαφος.