Μια δημοσιογράφος περιγράφει την εμπειρία της, η οποία απέχει πολύ από τις ειδυλλιακές εικόνες που υπόσχονταν οι φωτογραφίες του καταλύματος.
- Βρετανικό ζευγάρι φτάνει σε ξενοδοχείο στην Κέρκυρα για διακοπές τένις, αλλά αντικρίζει ένα εργοτάξιο. Η πισίνα είναι άδεια και γεμάτη μπάζα, αναγκάζοντάς τους να διαπραγματευτούν για ένα καλύτερο δωμάτιο μακριά από τον θόρυβο.
- Η πρώτη προπόνηση τένις κυλά εξαιρετικά, αναπτερώνοντας τις ελπίδες τους. Ωστόσο, την επόμενη μέρα ο προπονητής αρρωσταίνει και εξαφανίζεται, ενώ ο καπνός από φωτιά στο εργοτάξιο καθιστά την ατμόσφαιρα αποπνικτική, ακυρώνοντας τα αθλητικά σχέδια.
- Σε μια προσπάθεια να σώσουν το ταξίδι, σχεδιάζουν εναλλακτικές εκδρομές. Το καραβάκι για ένα κοντινό νησί δεν λειτουργεί εκτός σεζόν και μια φημισμένη παραδοσιακή ταβέρνα που ήθελαν να επισκεφτούν είναι επίσης κλειστή για την περίοδο.
- Η μόνη επιτυχημένη δραστηριότητα αποδεικνύεται ένα μάθημα γιόγκα. Τελικά, η ανακάλυψη του κοκτέιλ kumquat spritz σε μια πλατεία της Κέρκυρας είναι αυτή που τους χαρίζει την αίσθηση των διακοπών, σώζοντας την ταξιδιωτική τους εμπειρία.
Αυτό που ξεκίνησε ως μια οικονομική απόδραση για τένις στην Κέρκυρα εξελίχθηκε σε μια αλληλουχία απρόσμενων απογοητεύσεων, εργοταξίων, ακυρώσεων και κλειστών επιχειρήσεων, χαρίζοντας τελικά σε ένα βρετανικό ζευγάρι μια από εκείνες τις διακοπές που δεν ξεχνά κανείς – όχι επειδή ήταν ιδανικές, αλλά επειδή σχεδόν τίποτα δεν πήγε σύμφωνα με το σχέδιο. Η δημοσιογράφος Ρέιτσελ Ντίξον περιγράφει στον Guardian την εμπειρία της, η οποία απέχει πολύ από τις ειδυλλιακές εικόνες που υπόσχονταν οι φωτογραφίες του καταλύματος και οι ταξιδιωτικοί οδηγοί.
Η ιδέα γεννήθηκε όταν η ίδια και ο σύντροφός της αποφάσισαν να ασχοληθούν πιο σοβαρά με το τένις. Εδώ και περίπου δύο χρόνια παρακολουθούσαν ομαδικά μαθήματα σε ένα πάρκο της γειτονιάς τους στη Βρετανία, με αρκετές προπονήσεις να ακυρώνονται λόγω βροχής. Έτσι άρχισαν να ονειρεύονται ένα ταξίδι σε κάποιο ηλιόλουστο μέρος, όπου θα μπορούσαν να συνδυάσουν καθημερινή προπόνηση με πισίνα, καλό φαγητό και χαλάρωση.
Η πραγματικότητα αποδείχθηκε εντελώς διαφορετική
Η πρώτη αναζήτηση, όμως, προσγείωσε απότομα τις προσδοκίες τους. Τα οργανωμένα πακέτα διακοπών για τένις αποδείχθηκαν υπερβολικά ακριβά, καθώς απευθύνονταν κυρίως σε πολυτελή θέρετρα. Αντί να εγκαταλείψουν το σχέδιό τους, αποφάσισαν να οργανώσουν μόνοι τους το ταξίδι. Έτσι κατέληξαν σε ένα οικονομικό ξενοδοχείο διαμερισμάτων στην Κέρκυρα, το οποίο στις φωτογραφίες έδειχνε απλό αλλά περιποιημένο. Διέθετε ευρύχωρα δωμάτια, όμορφο κήπο, πισίνα και, κυρίως, γήπεδο τένις. Επιπλέον, η τιμή του τον Μάρτιο ήταν εξαιρετικά χαμηλή. Η πραγματικότητα αποδείχθηκε εντελώς διαφορετική.
Με το που έφτασαν, αντί για έναν ήσυχο χώρο διακοπών, βρέθηκαν στη μέση ενός εργοταξίου. Περίπου είκοσι εργάτες χειρίζονταν εκσκαφείς, γκρέμιζαν τοίχους, έβαφαν κτίρια και πραγματοποιούσαν εργασίες διαμόρφωσης του περιβάλλοντος χώρου. Η πισίνα που στις φωτογραφίες έμοιαζε έτοιμη να υποδεχθεί λουόμενους ήταν άδεια από νερό και γεμάτη μπάζα, ενώ οι δύο τους ήταν ουσιαστικά οι μοναδικοί φιλοξενούμενοι του συγκροτήματος.
Μετά από μια δύσκολη συζήτηση στη ρεσεψιόν και μια αποτυχημένη προσπάθεια να βρουν άλλο διαθέσιμο κατάλυμα στην περιοχή, πήραν την απόφαση να μείνουν και να προσπαθήσουν να σώσουν ό,τι μπορούσε να σωθεί από τις διακοπές τους. Το πρώτο διαμέρισμα που τους έδειξαν βρισκόταν ακριβώς δίπλα στα έργα και διέθετε δύο μονά κρεβάτια. «Μόλις είδαν το έξαλλο ύφος μου, μας μετέφεραν σε ένα δωμάτιο με διπλό κρεβάτι, στην πιο απομακρυσμένη πλευρά του συγκροτήματος», θυμάται η Ντίξον. Η νέα βεράντα έβλεπε σε μια μικρή λιμνούλα και, αν και ο θόρυβος συνεχιζόταν, τουλάχιστον ήταν κάπως πιο υποφερτός.
«Δεν τον ξαναείδαμε ποτέ»
Υπήρχε ακόμη ένας λόγος για αισιοδοξία. Ο προπονητής τένις που είχαν κλείσει θα έφθανε για το πρώτο μάθημα. Η πρώτη προπόνηση κύλησε εξαιρετικά και το ζευγάρι ένιωσε πως, επιτέλους, το ταξίδι άρχιζε να αποκτά νόημα. Το πρόγραμμα προέβλεπε ένα ιδιαίτερο μάθημα καθημερινά επί τέσσερις ημέρες, σε συνδυασμό με αρκετές ώρες προσωπικής προπόνησης. Το ίδιο βράδυ δείπνησαν στην πόλη της Κέρκυρας, παρακολούθησαν ζωντανή μουσική και επέστρεψαν στο ξενοδοχείο πεπεισμένοι ότι τα δύσκολα είχαν περάσει.
Έκαναν λάθος.
Το επόμενο πρωί ξύπνησαν από μια έντονη, αποπνικτική μυρωδιά. Οι εργάτες είχαν ανάψει φωτιά για να κάψουν υλικά από τις εργασίες και ο καπνός είχε καλύψει ολόκληρη την περιοχή. Σαν να μην έφτανε αυτό, ο προπονητής τους ενημέρωσε ότι δεν θα μπορούσε να έρθει, καθώς είχε εμφανίσει υψηλό πυρετό. «Μου είπε πως θα επέστρεφε την επόμενη ημέρα», γράφει η Ντίξον. «Δεν τον ξαναείδαμε ποτέ».
Αποφασισμένοι να μη χάσουν εντελώς την ευκαιρία για προπόνηση, συνέχισαν μόνοι τους. Αναγκάστηκαν όμως να χρησιμοποιήσουν τον εξοπλισμό του ξενοδοχείου, με ρακέτες που είχαν σπασμένες χορδές και μπαλάκια που σχεδόν δεν αναπηδούσαν. Λίγο αργότερα άρχισε να βρέχει και η προσπάθεια εγκαταλείφθηκε οριστικά.
Με το πρόγραμμα του τένις να έχει ουσιαστικά καταρρεύσει, προσπάθησαν να μετατρέψουν το ταξίδι σε μια πιο κλασική ανοιξιάτικη απόδραση. Η Ντίξον είχε σχεδιάσει μια ημερήσια εκδρομή με καραβάκι σε ένα μικρό καταπράσινο νησί, όπου θα περπατούσαν, θα έκαναν πικνίκ και ίσως μια πρώτη βουτιά στη θάλασσα. Όταν όμως έφτασαν στην αποβάθρα, δεν υπήρχε τίποτα. Τα εκδοτήρια ήταν κλειστά και σφραγισμένα, ενώ κανένα σκάφος δεν εκτελούσε δρομολόγια τον Μάρτιο. «Περπατούσα πάνω-κάτω κοιτάζοντας τον ορίζοντα, μήπως εμφανιστεί κάποιο ανύπαρκτο καραβάκι, μέχρι που ο σύντροφός μου με προσγείωσε στην πραγματικότητα», περιγράφει.
Η επόμενη ιδέα ήταν ένα γεύμα σε μια φημισμένη οικογενειακή ταβέρνα που είχε ανακαλύψει μέσα από ταξιδιωκές προτάσεις. Σύμφωνα με τις περιγραφές, η γιαγιά της οικογένειας ρωτούσε κάθε επισκέπτη τι του αρέσει και τι όχι και στη συνέχεια ετοίμαζε έναν εξατομικευμένο μεζέ. Και αυτό το σχέδιο, όμως, ναυάγησε. Το εστιατόριο παρέμενε κλειστό εκτός τουριστικής περιόδου και έτσι το ζευγάρι κατέληξε να τρώει σουβλάκια.
Η μοναδική δραστηριότητα που εξελίχθηκε ακριβώς όπως την είχαν φανταστεί ήταν η γιόγκα. Ένα μικρό στούντιο κοντά στο ξενοδοχείο λειτουργούσε κανονικά και η ιδιοκτήτριά του αποδείχθηκε ιδιαίτερα φιλόξενη. Αν και το μάθημα γινόταν στα ελληνικά, κατάφεραν να το παρακολουθήσουν χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία και ήταν ίσως η πρώτη στιγμή που ένιωσαν ότι οι διακοπές τους αποκτούσαν ξανά έναν χαλαρό ρυθμό.
Τελικά, εκείνο που έσωσε την εικόνα του ταξιδιού δεν ήταν ούτε το τένις ούτε το ξενοδοχείο, αλλά μια τοπική γεύση. Καθισμένοι σε μια ηλιόλουστη πλατεία της Κέρκυρας, δοκίμασαν για πρώτη φορά το περίφημο κουμ κουάτ, το εσπεριδοειδές που έχει συνδεθεί όσο κανένα άλλο με το νησί. Το κοκτέιλ kumquat spritz, με το χαρακτηριστικό έντονο πορτοκαλί χρώμα του, έγινε η ευχάριστη έκπληξη των διακοπών τους. «Επιτέλους έμοιαζε με διακοπές», γράφει η Ντίξον. «Όχι ακριβώς με διακοπές για τένις, αλλά με διακοπές, έστω κι έτσι».