O Λου Σάλας κατάφερε να ολοκληρώσει αυτό που θεωρείται το μεγαλύτερο εμπορικό παζλ στον κόσμο: μια γιγαντιαία σύνθεση 60.000 κομματιών.
- Ο Λου Σάλας, 70 ετών, ανέλαβε την πρόκληση να ολοκληρώσει το μεγαλύτερο εμπορικό παζλ του κόσμου, «What a Wonderful World». Το αρχικό εμπόδιο ήταν η εύρεση κατάλληλου χώρου για το γιγαντιαίο παζλ 60.000 κομματιών, μετατρέποντας το σπίτι του σε εργαστήριο.
- Η οκτάχρονη εγγονή του Σάλας, «παιδί-θαύμα των παζλ», συνέδραμε στην επίπονη συναρμολόγηση, καθιστώντας το οικογενειακή ιεροτελεστία. Ωστόσο, η εύρεση ενός χαμένου κομματιού προκάλεσε πανικό, που λύθηκε με την αποστολή του από την εταιρεία Dowdle.
- Το τελικό στήσιμο του παζλ, μήκους εννέα μέτρων, απαιτούσε την κατασκευή ειδικού τραπεζιού στο γκαράζ. Ο Σάλας, για να έχει πρόσβαση στο κέντρο, κρεμάστηκε από την οροφή με υποστήριξη, ολοκληρώνοντας τη συναρμολόγηση σε εννέα ώρες.
- Ο Σάλας δεν θεωρεί το έργο προσωπικό τρόπαιο, προσφέροντάς το δωρεάν σε όποιον επιθυμεί να το επανασυναρμολογήσει, συνοψίζοντας τη φιλοσοφία του για τα αναλογικά χόμπι. Η ολοκλήρωση του παζλ τού προκάλεσε «γλυκόπικρα» συναισθήματα.
Χρειάστηκαν τέσσερα χρόνια, περισσότερες από 800 ώρες δουλειάς, μια κρίση πανικού εξαιτίας ενός χαμένου κομματιού και μια αυτοσχέδια κατασκευή που θύμιζε περισσότερο τεχνικό έργο παρά χόμπι συνταξιούχου. Όμως, ο Λου Σάλας από το Κολοράντο Σπρινγκς κατάφερε τελικά να ολοκληρώσει αυτό που θεωρείται το μεγαλύτερο εμπορικό παζλ στον κόσμο: μια γιγαντιαία σύνθεση 60.000 κομματιών, που απλώνεται σε ολόκληρο χάρτη της Γης.
Για τον 70χρονο παππού από το Κολοράντο, η ολοκλήρωση του παζλ ήταν ένα πολυετές σχέδιο ζωής που μετατράπηκε σε οικογενειακή υπόθεση, δοκιμασία αντοχής και, τελικά, μικρό τοπικό θρύλο.
Παζλ σε 60 ξεχωριστά κουτιά των 1.000 κομματιών!
Το παζλ με τίτλο «What a Wonderful World» κατασκευάζεται από την εταιρεία Dowdle και χωρίζεται σε 60 ξεχωριστά κουτιά των 1.000 κομματιών. Όταν ενώνονται όλα μαζί, δημιουργούν μια τεράστια εικονογραφημένη απεικόνιση του παγκόσμιου χάρτη. Το μέγεθός του είναι τόσο μεγάλο ώστε καλύπτει σχεδόν ολόκληρο γκαράζ τριών αυτοκινήτων.
Ο Σάλας λέει ότι το πιο δύσκολο στάδιο δεν ήταν καν η συναρμολόγηση, αλλά το να βρει πού ακριβώς θα μπορούσε να τοποθετήσει το έργο. «Μου πήρε χρόνια μόνο για να καταλάβω πού θα χωρούσε», δήλωσε στο αμερικανικό δίκτυο KRDO. Και όταν τελικά αποφάσισε να ξεκινήσει, το σπίτι του άρχισε σταδιακά να μετατρέπεται σε κάτι ανάμεσα σε εργαστήριο παζλ και αποθήκη χαρτογραφίας.
Ο ίδιος συναρμολογούσε κάθε ενότητα των 1.000 κομματιών ξεχωριστά μέσα στο ειδικό δωμάτιο που χρησιμοποιούσε αποκλειστικά για παζλ. Όταν ολοκλήρωνε ένα κομμάτι, το αποθήκευε πάνω σε χοντρά πλαστικά φύλλα ώστε να μπορέσει αργότερα να ενώσει όλες τις επιμέρους συνθέσεις. Σε αυτή τη διαδικασία είχε και μια πολύτιμη βοηθό: την οκτάχρονη εγγονή του, την οποία αποκαλεί χαριτολογώντας «παιδί-θαύμα των παζλ».
Η μικρή συμμετείχε συχνά στη συναρμολόγηση, ψάχνοντας χρώματα, σχήματα και γωνίες δίπλα στον παππού της, μετατρέποντας το εγχείρημα σε οικογενειακή ιεροτελεστία. «Με βοηθούσε συνέχεια», λέει ο Σάλας. «Έχει φοβερό μάτι για τα κομμάτια».
Κάποια στιγμή, όμως, το έργο έμοιαζε καταδικασμένο να μείνει για πάντα ημιτελές. Κατά τη διάρκεια της συναρμολόγησης της 17ης ενότητας, ο Σάλας ανακάλυψε ότι έλειπε ένα κομμάτι. Ένα μόνο κομμάτι, αρκετό όμως για να σταματήσει ολόκληρο το σχέδιο.
Η αντίδρασή του ήταν σχεδόν... τραγική. «Δεν κοιμήθηκα καθόλου εκείνο το βράδυ», παραδέχθηκε. Για όσους ασχολούνται σοβαρά με τα παζλ, η απουσία ενός κομματιού μπορεί να μοιάζει με προσωπική ήττα. Στην περίπτωση του Σάλας, ύστερα από εκατοντάδες ώρες δουλειάς, η ιδέα ότι το μεγαλύτερο παζλ του κόσμου θα έμενε ανολοκλήρωτο εξαιτίας ενός μικρού χαμένου τεμαχίου ήταν σχεδόν εφιαλτική.
«Το μεγαλύτερο παζλ ήταν το ίδιο το τελικό στήσιμο»
Τελικά, η Dowdle συμφώνησε να του αποστείλει το κομμάτι που έλειπε και το πρότζεκτ μπόρεσε να συνεχιστεί. Αλλά ακόμη και τότε, η πραγματική πρόκληση βρισκόταν μπροστά του.
«Το μεγαλύτερο παζλ ήταν το ίδιο το τελικό στήσιμο», λέει σήμερα γελώντας.
Για να καταφέρει να ενώσει και τις 60 επιμέρους ενότητες, η οικογένεια και οι φίλοι του κατασκεύασαν ένα τεράστιο τραπέζι από φελιζόλ μέσα στο γκαράζ του σπιτιού του. Η κατασκευή είχε μήκος σχεδόν εννέα μέτρα και πλάτος περίπου δυόμισι μέτρα, διαστάσεις απαραίτητες ώστε να μπορέσει να απλωθεί ολόκληρος ο χάρτης.
Ακόμη κι έτσι, όμως, υπήρχε πρόβλημα πρόσβασης στο κέντρο της σύνθεσης. Η λύση που βρήκε ο Σάλας ήταν σχεδόν κινηματογραφική: κρεμάστηκε από την οροφή του γκαράζ με ειδική υποστήριξη ώστε να μπορεί να μετακινείται πάνω από το παζλ χωρίς να το καταστρέψει. Κάπως έτσι, αιωρούμενος κυριολεκτικά πάνω από τον παγκόσμιο χάρτη, άρχισε να ενώνει ένα-ένα τα κομμάτια.
Η τελική διαδικασία κράτησε περίπου εννέα ώρες. Όταν ολοκληρώθηκε, το αποτέλεσμα κάλυπτε σχεδόν κάθε διαθέσιμο εκατοστό του γκαράζ.
Παρά το μέγεθος της προσπάθειας, ο Σάλας δεν αντιμετωπίζει το έργο σαν προσωπικό τρόπαιο. Αντιθέτως, δηλώνει διατεθειμένος να το χαρίσει δωρεάν σε όποιον θέλει να το αποκτήσει και να επιχειρήσει να το συναρμολογήσει ξανά, αρκεί να κάνει το ίδιο όταν τελειώσει.
«Δεν μπορείς να βάλεις τιμή σε κάτι τέτοιο», λέει. «Αν μπορέσει να το χαρεί κι άλλος άνθρωπος, αυτό μου αρκεί».
Όταν ρωτήθηκε πώς αισθάνθηκε μόλις τοποθέτησε και το τελευταίο κομμάτι, απάντησε με μία λέξη: «Γλυκόπικρα». Για τέσσερα χρόνια, το μεγαλύτερο παζλ του κόσμου ήταν μέρος της καθημερινότητάς του. Όταν ολοκληρώθηκε, μαζί με την ικανοποίηση ήρθε και το κενό που αφήνει κάθε μεγάλο σχέδιο όταν τελειώνει.