Μια νεαρή Ισπανίδα εξηγεί τους λόγους που την οδήγησαν να παραιτηθεί από την εργασία της, περιγράφοντας το πλαίσιο αλλά και τα θέλω των νέων που μπαίνουν για πρώτη φορά στην αγορά εργασίας.
- Μία 23χρονη, η Πάουλα, παραιτήθηκε από τη δουλειά της μετά την πρώτη ημέρα και εξήγησε την απόφασή της στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ανοίγοντας μια ευρύτερη συζήτηση για τις εργασιακές προσδοκίες και τις συνθήκες για τους νέους.
- Μετά από μακρά αναζήτηση εργασίας, η πραγματικότητα της θέσης δεν ταίριαζε με τις προσδοκίες της. Βρέθηκε αντιμέτωπη με το δίλημμα αν θα έπρεπε να παραμείνει σε μια δουλειά που δεν της άρεσε ή να παραιτηθεί.
- Κύριος παράγοντας στην απόφασή της ήταν το απαιτητικό ωράριο. Η σύμβαση προέβλεπε εργασία 40 ωρών την εβδομάδα, από Δευτέρα έως Σάββατο, κάτι που η ίδια δεν ήταν διατεθειμένη να αποδεχτεί σε ένα περιβάλλον που δεν την ικανοποιούσε.
- Η ίδια παραδέχεται ότι μπόρεσε να παραιτηθεί επειδή δεν είχε οικονομικές υποχρεώσεις που να την αναγκάζουν να παραμείνει. Για πολλούς νέους, η εγκατάλειψη μιας δουλειάς δεν αποτελεί επιλογή, καθώς χρειάζονται το εισόδημα για να ζήσουν.
Το να βρεις δουλειά δεν σημαίνει πάντα ότι βρήκες μια θέση στην οποία θέλεις να μείνεις. Για πολλούς νέους, η πρώτη επαγγελματική ευκαιρία έρχεται μετά από μήνες αναζήτησης, συνεντεύξεων και βιογραφικών. Η πραγματικότητα της θέσης όμως μπορεί να απέχει πολύ από αυτό που περίμεναν.
Το ωράριο, οι συνθήκες εργασίας ή τα ίδια τα καθήκοντα μπορεί να κάνουν μια δουλειά που έμοιαζε καλή ευκαιρία να πάψει να είναι, μόλις ξεκινήσει η πρώτη μέρα. Σε αυτές τις περιπτώσεις γεννιέται ένα δίλημμα: αξίζει να συνεχίσεις σε μια θέση που δεν σε πείθει ή είναι καλύτερα να συνεχίσεις να ψάχνεις;
Αυτό ακριβώς αναρωτήθηκε η Πάουλα, μια 23χρονη Ισπανίδα, που αποφάσισε να μην επιστρέψει στη δουλειά της αφού ολοκλήρωσε την πρώτη της μέρα στη νέα της δουλειά. Εξήγησε μέσα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης τους λόγους της απόφασής της. Η απόφαση αυτή άνοιξε μια συζήτηση για το αν μπορεί κανείς να ξεκινήσει από το μηδέν όταν μια δουλειά δεν ανταποκρίνεται στις προσδοκίες του.
«Κορίτσια, άντεξα μία μέρα στη δουλειά»
«Κορίτσια, άντεξα μία μέρα στη δουλειά. Άντεξα μία μέρα στη δουλειά με δική μου θέληση. Εμένα δεν με έδιωξε κανείς από πουθενά», λέει η νεαρή γυναίκα στην αρχή της αφήγησής της.
Η ιστορία της αποτυπώνει μια κατάσταση που μπορεί να είναι ιδιαίτερα δύσκολη για όποιον ψάχνει δουλειά καιρό. Μετά από εβδομάδες ή μήνες με βιογραφικά, συνεντεύξεις και αναμονή για μια ευκαιρία, μια θετική απάντηση μπορεί να φέρει ανακούφιση.
Το πρόβλημα εμφανίζεται όταν η πραγματικότητα της θέσης δεν ταιριάζει με τις προσδοκίες. Τότε γεννιέται το ερώτημα αν αξίζει να δεχτείς συνθήκες που δεν σε πείθουν.
«Σας ορκίζομαι ότι ένιωσα ένα μείγμα συναισθημάτων. Ψάχνεις τόσο καιρό δουλειά, επιτέλους την έχεις, και όταν σου τη δίνουν βλέπεις ότι δεν σου αρέσει και λες... "τι κάνω;"», αφηγείται.
Από εκεί και πέρα προέκυψε μια απόφαση που πολλοί εργαζόμενοι μπορεί να χρειαστεί να πάρουν κάποια στιγμή, ιδίως όσοι βρίσκονται ακόμη στην αρχή της επαγγελματικής τους πορείας. Θα συνεχίσουν σε μια θέση που τους προκαλεί απέχθεια ή θα γυρίσουν στο σημείο εκκίνησης για να αναζητήσουν άλλη ευκαιρία;
Η Πάουλα λέει ότι επέλεξε το δεύτερο και ότι δεν θεωρεί πως το να ξεκινάς από την αρχή είναι απαραίτητα αποτυχία. «Μένω εδώ να περνάω άσχημα ή ξεκινάω πάλι από το μηδέν; Αγάπη μου, είμαι το χαρακτηριστικό παράδειγμα ότι ξεκινάω από το μηδέν όσες φορές χρειαστεί», δηλώνει.
Η διαφορά είναι ότι εκείνη μπορούσε να επιτρέψει στον εαυτό της αυτή την απόφαση. Σύμφωνα με τη δική της αφήγηση, δεν υπήρχε καμία υποχρέωση που να την αναγκάζει να μείνει στη θέση.
Δεν έχουν όλοι οι εργαζόμενοι αυτή τη δυνατότητα. Για πολλούς ανθρώπους, η εγκατάλειψη μιας δουλειάς δεν είναι απλή επιλογή. Χρειάζονται το εισόδημα για να πληρώσουν ενοίκιο ή στεγαστικό, να συνεισφέρουν στον οικογενειακό προϋπολογισμό ή να καλύψουν τα καθημερινά τους έξοδα.
Γι' αυτό, η περίπτωση της Πάουλα αποτελεί προσωπική επιλογή. Δεν είναι μια κατάσταση που μπορεί να γενικευτεί αυτόματα στο σύνολο των νέων.
Τι δεν είναι διατεθειμένοι να δεχτούν οι νέοι
Κατά την πρώτη της μέρα, η Πάουλα άρχισε να μαθαίνει πιο συγκεκριμένα πώς θα ήταν η καθημερινότητά της στην εταιρεία. Οι εξηγήσεις για τα καθήκοντα και τη λειτουργία της θέσης την έκαναν να αναρωτηθεί αν πραγματικά ήθελε να αφιερώσει ένα τόσο μεγάλο μέρος του χρόνου της σε αυτή τη δουλειά.
Ένα από τα στοιχεία που βάρυναν περισσότερο στην απόφασή της ήταν το ωράριο. Όπως εξηγεί, επρόκειτο για μια δουλειά 40 ωρών την εβδομάδα, από Δευτέρα έως Σάββατο.
Για εκείνη, η αποδοχή αυτού του προγράμματος σήμαινε ότι θα περνούσε ένα μεγάλο μέρος της εβδομάδας της σε ένα μέρος όπου είχε ήδη διαπιστώσει ότι δεν ένιωθε άνετα.
«Θα πρέπει να μείνω εδώ, σε μια θέση από Δευτέρα έως Σάββατο με σύμβαση 40 ωρών, σε ένα μέρος που δεν μου αρέσει;», αναρωτιέται στην αφήγησή της.
Το ζήτημα που θέτει, επιπλέον, ξεπερνά ένα συγκεκριμένο ωράριο. Η δουλειά καταλαμβάνει σημαντικό μέρος της ενήλικης ζωής. Όταν κάποιος εργάζεται με πλήρες ωράριο, μπορεί να περνά οκτώ ώρες την ημέρα στη θέση του για το μεγαλύτερο μέρος της εβδομάδας.
Σε αυτό προστίθεται ο χρόνος για τη μετακίνηση, την προετοιμασία και την επιστροφή στο σπίτι. Έτσι, οι συνθήκες μιας δουλειάς καταλήγουν να επηρεάζουν και την οργάνωση της υπόλοιπης καθημερινής ζωής.
Για κάποιον που βρίσκεται ακόμη στην αρχή της καριέρας του, αυτή η πραγματικότητα μπορεί να προκαλέσει σύγκρουση ανάμεσα σε δύο ανάγκες.
Από τη μία πλευρά, είναι σημαντικό να αποκτήσει εμπειρία και να αρχίσει να χτίζει βιογραφικό. Από την άλλη, χρειάζεται να βρει μια δουλειά με συνθήκες που μπορεί να αντέξει και που του επιτρέπουν να έχει ζωή έξω από τη δουλειά.
Η Πάουλα αναγνωρίζει επίσης ότι η επαγγελματική της πορεία είναι ακόμη σύντομη. «Είμαι 23 χρονών, έχω δουλέψει ελάχιστα ακόμα», εξηγεί.
Ακριβώς λόγω της ηλικίας της, θεωρεί ότι έχει περιθώριο να συνεχίσει να ψάχνει και να δοκιμάσει άλλες επιλογές. Δεν θέλει να δεχτεί να μείνει σε μια θέση όπου δεν βλέπει τον εαυτό της μακροπρόθεσμα.
Τα σχόλια κάτω από το βίντεο, ωστόσο, δεν συμφωνούν με την Πάουλα. «Δεν είναι ότι δεν έχεις υποχρέωση, είναι ότι δεν έχεις ανάγκη», γράφει ένας χρήστης.