Ο Ρίτσαρντ Παρκς έχει καταρρίψει τέσσερα παγκόσμια ρεκόρ Guinness, από τη μεγαλύτερη συνολική απόσταση σκι στην Ανταρκτική μέχρι την ταχύτερη ανδρική ολοκλήρωση του Grand Slam. Τώρα ετοιμάζεται για το επόμενο.
Ο Richard Parks ξέρει καλά τι σημαίνει να φτάνεις στο χείλος και να αποφασίζεις να συνεχίσεις. Πολύ πριν πατήσει σε κορυφές ή πόλους, η πιο δύσκολη ανάβαση της ζωής του ήρθε το 2009, όταν, στα 31 του, μια σοβαρή κάκωση και μια χειρουργική επέμβαση έβαλαν οριστικό τέλος στην καριέρα του στο επαγγελματικό ράγκμπι.
«Ο χειρουργός μου είπε ότι δεν θα ξαναπαίξω ποτέ. Ήταν σαν να έπεσα από γκρεμό», θυμάται. Για έναν άνθρωπο που μεγάλωσε μέσα στο άθλημα, σε μια χώρα όπου το ράγκμπι είναι σχεδόν εθνική ταυτότητα, η απώλεια δεν ήταν μόνο σωματική. Ήταν υπαρξιακή. «Ήμουν ο Richard Parks, ο παίκτης. Αν δεν ήμουν αυτό, τότε ποιος ήμουν;»
«Ο ορίζοντας είναι μόνο το όριο της όρασής μας»
Ακολούθησαν εβδομάδες κατάθλιψης, μέχρι που μια φράση χαραγμένη στο σώμα του -«ο ορίζοντας είναι μόνο το όριο της όρασής μας»- και ένα βιβλίο για τις πολικές εξερευνήσεις άναψαν ξανά τη σπίθα. Ο Parks έθεσε στον εαυτό του έναν νέο, σχεδόν παράλογο στόχο: να κατακτήσει τις επτά υψηλότερες κορυφές του κόσμου. «Δεν ήθελα κάτι εύκολο. Χρειαζόμουν πρόκληση γνωστική, συναισθηματική, σωματική. Ήταν τρόπος να βγω από το σκοτάδι».
Μόλις δύο χρόνια αργότερα, το 2011, είχε ήδη γράψει ιστορία, ολοκληρώνοντας το λεγόμενο Explorer’s Grand Slam: και τις επτά κορυφές και τους δύο πόλους μέσα στο ίδιο ημερολογιακό έτος - σε λιγότερο από επτά μήνες. Το 2014 έγινε ο πρώτος άνθρωπος που έφτασε μόνος, χωρίς υποστήριξη, με σκι στον Νότιο Πόλο, διανύοντας περίπου 1.200 χιλιόμετρα σε 29 ημέρες.
Συνολικά, έχει καταρρίψει τέσσερα παγκόσμια ρεκόρ Guinness, από τη μεγαλύτερη συνολική απόσταση σκι στην Ανταρκτική μέχρι την ταχύτερη ανδρική ολοκλήρωση του Grand Slam. Για τον ίδιο, όμως, οι αριθμοί δεν είναι το ζητούμενο. Κάθε αποστολή του περιλαμβάνει και μια «κληρονομιά»: συνεργασίες με φοιτητές για ανάπτυξη εξοπλισμού, συγκέντρωση πόρων για φιλανθρωπικούς σκοπούς, διάχυση γνώσης.
Αυτή τη φιλοσοφία μεταφέρει και στη νέα τηλεοπτική του περιπέτεια. Στη σειρά «Pole to Pole» του National Geographic, που προβάλλεται διεθνώς, υποδέχεται στην Ανταρκτική τον Will Smith, οδηγώντας τον -κυριολεκτικά- πάνω σε σκι μέσα σε ένα από τα πιο αφιλόξενα τοπία του πλανήτη. Θερμοκρασίες έως -30°C, υψόμετρο κοντά στα 3.000 μέτρα, έλκηθρα φορτωμένα με εξοπλισμό και καιρός που αλλάζει χωρίς προειδοποίηση.
«Η φύση αποφασίζει τι γίνεται, όχι ο σκηνοθέτης», λέει. «Κάθε παράθυρο καιρού, ακόμα κι αν ήταν μέσα στη νύχτα -με 24ωρο φως-, έπρεπε να το αρπάξουμε. Σχεδόν όλα έγιναν σε μία λήψη».
Η Ανταρκτική κρατά το μεγαλύτερο ποσοστό γλυκού νερού στον κόσμο, αλλά είναι ταυτόχρονα η μεγαλύτερη έρημος: λιγότερες βροχοπτώσεις και από τη Σαχάρα. Το χιόνι συχνά συμπεριφέρεται σαν άμμος και το τράβηγμα ενός φορτωμένου έλκηθρου μοιάζει με μεταφορά βάρους μέσα σε λάσπη.
Ο Smith επέμεινε να ζήσει την εμπειρία αυθεντικά: σχεδόν δύο εβδομάδες πάνω στον πάγο και μια ανάβαση σε παγωμένο τοίχο 90 μέτρων μέσα σε «βιβλική» ανεμοθύελλα. «Ό,τι κι αν του βάλαμε, μεγάλωνε», λέει ο Parks. «Έβλεπες τον ορίζοντά του να μετακινείται. Είναι μικρογραφία τού τι μπορεί να σημαίνει η περιπέτεια για όλους μας». Σήμερα, ο Smith συγκαταλέγεται στους ελάχιστους ανθρώπους που έχουν φτάσει στον Νότιο Πόλο με σκι.
Οι αποστολές είναι μια μορφή θεραπείας
Για τον Parks, οι αποστολές είναι μια μορφή θεραπείας. «Έπρεπε να πάρω ξανά τον έλεγχο της ζωής μου. Αυτό ξεκίνησε ως προσωπικό ταξίδι και έγινε ολόκληρο κεφάλαιο ύπαρξης». Αναγνωρίζει τον ρόλο των γονιών του -μιας μητέρας βρετανο-τζαμαϊκανής καταγωγής και ενός Ουαλού πατέρα- στο να μάθει από μικρός να βγαίνει από τη λεγόμενη «ζώνη άνεσής» του. «Δεν ήταν αθλητές. Αλλά τους έβλεπα να ρισκάρουν στη ζωή και στη δουλειά. Αυτό με σημάδεψε».
Το επόμενο μεγάλο σχέδιό του είναι ήδη σε εξέλιξη. Το 2027 σκοπεύει να αναπαραστήσει τη διαδρομή του Matthew Henson προς τον Βόρειο Πόλο το 1909, ξεκινώντας από το νησί Ellesmere. Η αποστολή θα αποτελέσει τη βάση για το ντοκιμαντέρ «Whiteout». Όπως και πριν, το ενδιαφέρον του δεν περιορίζεται στον προορισμό. «Είναι σημαντικό οι άνθρωποι να μπορούν να δουν τον εαυτό τους μέσα στην περιπέτεια. Έτσι αρχίζουν να νοιάζονται για μέρη που ίσως δεν αγγίξουν ποτέ».
Κοιτώντας πίσω, ο Parks μιλά με ειλικρίνεια για τη χειρότερη -και τελικά καθοριστική- περίοδο της ζωής του. «Νόμιζα ότι το τέλος του ράγκμπι ήταν το τέλος μου. Δεν θα το ευχόμουν σε κανέναν. Αλλά ίσως ήταν από τα καλύτερα πράγματα που μου συνέβησαν. Συχνά λέω ότι τα βουνά μού έσωσαν τη ζωή. Και το εννοώ».
- Όλες οι ειδήσεις
- Διοικητής μονάδας της Πολεμικής Αεροπορίας στο Καβούρι ο στρατιωτικός που συνελήφθη -Ομολόγησε κατασκοπεία υπέρ Κίνας
- Συνέντευξη Μητσοτάκη στο Foreign Policy: Η Ελλάδα γίνεται συν-αρχιτέκτονας της νέας ευρωπαϊκής ενεργειακής ασφάλειας
- Συνεργασία iefimerida.gr - GPO