Η 33χρονη αθλήτρια έγινε ο πρώτος άνθρωπος που κολύμπησε ολόκληρη την ακτογραμμή της Καλιφόρνιας, μια διαδρομή περίπου 1.450 χιλιομέτρων.
- Πλησιάζοντας τον τερματισμό, η Μπριντ αντιμετώπισε την εκτεταμένη ρύπανση από τον ποταμό Τιχουάνα. Αναγκάστηκε να αλλάξει τη διαδρομή της, κολυμπώντας μακριά από την ακτή και λαμβάνοντας προληπτικά αντιβιοτικά για την προστασία της υγείας της.
- Η μεγαλύτερη απρόβλεπτη δυσκολία ήταν το ιστορικής έντασης Ελ Νίνιο, το οποίο ανάγκασε σε καθημερινή προσαρμογή στις καιρικές συνθήκες. Η ίδια τονίζει πως η φετινή χρονιά λειτουργεί ως προειδοποίηση για την προστασία των θαλασσών.
- Το πιο ασυνήθιστο φαινόμενο ήταν η αντιστροφή του παράκτιου ρεύματος, που την ανάγκασε σε ορισμένα σημεία να κολυμπά από τον νότο προς τον βορρά. Αυτό διπλασίαζε τον χρόνο της στο νερό, απαιτώντας συνεχή στρατηγικό σχεδιασμό.
- Κατά τη διάρκεια του εγχειρήματος είχε πολυάριθμες συναντήσεις με τη θαλάσσια ζωή, όπως εκατοντάδες φάλαινες και δελφίνια, ενώ οι καρχαρίες δεν αποτέλεσαν σημαντικό πρόβλημα. Ολοκλήρωσε τον διάπλου με σκοπό να εμπνεύσει τον κόσμο.
Με ένα στεφάνι από λουλούδια στο κεφάλι και την αλμύρα τριών μηνών πάνω στο δέρμα της, η Κάθριν Μπριντ πάτησε την άμμο της παραλίας του Κορονάδο τη Δευτέρα 19 Οκτωβρίου και έγραψε ιστορία.
Η 33χρονη αθλήτρια υπεραντοχής από το Μιλ Βάλεϊ έγινε ο πρώτος άνθρωπος που κολύμπησε ολόκληρη την ακτογραμμή της Καλιφόρνιας, μια διαδρομή περίπου 900 μιλίων, δηλαδή γύρω στα 1.450 χιλιόμετρα. Για να τα καταφέρει, έμενε στο νερό πέντε έως οκτώ ώρες κάθε μέρα. Στην πορεία βρέθηκε αντιμέτωπη με έναν αντίπαλο που δεν είχε υπολογίσει: το ιστορικής έντασης Ελ Νίνιο της φετινής χρονιάς.
Η 33χρονη που νίκησε τον ωκεανό
Η Μπριντ ξεκίνησε τον Ιούλιο από τα σύνορα με το Όρεγκον και, κολυμπώντας προς τον νότο, είδε τον Ειρηνικό να μεταμορφώνεται μπροστά στα μάτια της. Δύο μέρες πριν από τον τελετουργικό τερματισμό της, μίλησε στο SFGATE για όσα είδε κάτω και πάνω από την επιφάνεια και για το πώς το κλιματικό φαινόμενο έκανε το εγχείρημα πολύ πιο δύσκολο.
Η τελευταία της μέρα πριν από τη συνέντευξη την έφερε από το Πόιντ Λόμα στο Μίσιον Μπέι, μια απόσταση περίπου 13 χιλιομέτρων. Εκείνο που της έμεινε δεν ήταν η κούραση αλλά τα σκουπίδια. Επιστρέφοντας στο λιμάνι του Σαν Ντιέγκο, η ομάδα της συνάντησε περισσότερα απορρίμματα απ' όσα είχε δει σε όλο το ταξίδι, κυρίως πλαστικές σακούλες.
Το τελευταίο σκέλος ως τα σύνορα με το Μεξικό είχε δικές του ιδιαιτερότητες. «Ο ποταμός Τιχουάνα είναι μια κρίση παγκόσμια, εθνική και καλιφορνέζικη», είπε. Ακατέργαστα λύματα χύνονται από το ποτάμι στη θάλασσα και η ζώνη ρύπανσης απλώνεται περίπου 2,4 χιλιόμετρα από την ακτή.
Γι' αυτό η Μπριντ σχεδίασε να τερματίσει περίπου 5 χιλιόμετρα ανοιχτά, περνώντας τα σύνορα στη θάλασσα, μακριά από βλέμματα. Η στρατηγική της ήταν διπλή: να αποφύγει τη μολυσμένη ζώνη και να πάρει προληπτικά αντιβιοτικά, με οδηγία της ιατρικής της ομάδας. «Δόξα τω Θεώ που είναι στο τέλος», σχολίασε.
Κοντά στη γραμμή του τερματισμού έλεγε ότι νιώθει εξαιρετικά σωματικά και συναισθηματικά, με το σώμα της να αντέχει. Ψυχολογικά όμως ήταν έτοιμη να τελειώσει και να γυρίσει σπίτι, ενώ παραδέχθηκε ότι την αγχώνει λίγο η δημοσιότητα που θα ακολουθούσε.
Το μεγάλο θέμα, ωστόσο, ήταν το Ελ Νίνιο. «Θέλω να τονίσω πόσο δύσκολο ήταν αυτό μέσα σε ένα υπερ-Ελ Νίνιο», είπε. Είχε επιλέξει τη χρονιά ήδη από το 2023, χωρίς καμία κρυστάλλινη σφαίρα να την προειδοποιήσει. «Μας ανάγκασε να συνεργαζόμαστε με τη Μητέρα Φύση κάθε μέρα» εξήγησε, προσθέτοντας ότι η φετινή χρονιά λειτουργεί για όλους ως καμπανάκι κινδύνου και καλώντας τον κόσμο να ασχοληθεί με την προστασία των θαλασσών στη δική του γειτονιά.
Τα σημάδια ήταν παντού. Το νερό ήταν πιο ζεστό από το συνηθισμένο ήδη από το Σαν Φρανσίσκο. Οι τυφώνες και οι τροπικές καταιγίδες στον Ειρηνικό πύκνωσαν, η ομάδα βρέθηκε μέσα στον τυφώνα Ρέιτσελ και δέχθηκε φουσκοθαλασσιά από άλλες καταιγίδες. Τα μεγάλα κύματα από τα δυτικά και τα νότια δυσκόλευαν συχνά ακόμη και το αγκυροβόλημα του σκάφους.
Κόντρα στο ρεύμα
Το πιο παράξενο όμως ήταν το ρεύμα. Η Μπριντ ένιωθε ότι κυλούσε προς τα βόρεια, ενώ εκείνη προσπαθούσε να κατέβει νότια. Σε συνδυασμό με τις καταιγίδες, αυτό την ανάγκασε σε ορισμένα τμήματα να κολυμπήσει ανάποδα, από νότο προς βορρά. «Αυτό διπλασιάζει τον χρόνο μας στον ωκεανό, διπλασιάζει τον χρόνο μετακίνησης» είπε, εξηγώντας ότι κάθε μέρα έπρεπε να σχεδιάζεται στρατηγικά.
Ο Τζος Γουίλις, ανώτερος ερευνητής στο Εργαστήριο Αεριώθησης (JPL) της NASA, έδωσε μια πιθανή εξήγηση. Το μεγάλο Ρρύμα της Καλιφόρνιας, που κινείται ανοιχτά από βορρά προς νότο, δεν έχει επηρεαστεί. Κοντά στην ακτή όμως υπάρχει ένας μικρός παράκτιος πίδακας που τα περισσότερα καλοκαίρια κινείται επίσης νότια, τροφοδοτούμενος από τους ανέμους και την ανάβλυση ψυχρών νερών. «Σε χρονιά Ελ Νίνιο, αυτοί οι άνεμοι τείνουν να αντιστρέφονται και ο παράκτιος πίδακας μπορεί να σταματήσει ή να αλλάξει κατεύθυνση», έγραψε. «Αυτό πιθανότατα βίωνε η Κάθριν».
Η θαλάσσια ζωή είχε επίσης τις εκπλήξεις της. Η Μπριντ είδε πολλά σαλάχια μάντα, τροπικό είδος, ακόμη και τόσο βόρεια όσο το Μαλιμπού. Υπήρχαν τόνοι και μαρλίν, αλλά και πολλά θαλάσσια λιοντάρια στο Μοντερέι προσβεβλημένα από δομοϊκό οξύ. Οι φάλαινες μετρήθηκαν σε εκατοντάδες: μία πέρασε από κάτω της στην κομητεία Χάμπολντ, δελφίνια κολύμπησαν δίπλα της στο Μεντοσίνο και ρινοδέλφινα έπαιζαν μαζί της για δέκα λεπτά στη Σάντα Μπάρμπαρα.
«Ήταν μάλλον η πιο συναρπαστική εμπειρία της ζωής μου»
Κοντά στο Μόρο Μπέι, μια μητέρα φάλαινα φυσητήρας με το μικρό της πέρασαν σε απόσταση πέντε έως έξι μέτρων. «Ήταν μάλλον η πιο συναρπαστική εμπειρία της ζωής μου», είπε. Η ομάδα έβλεπε 10 έως 20 φάλαινες την ημέρα, ώσπου ξαφνικά, στην περιοχή της Σάντα Μπάρμπαρα, χάθηκαν εντελώς, ίσως εξαιτίας των θερμότερων νερών.
Οι καρχαρίες, παραδόξως, ήταν το λιγότερο δραματικό κεφάλαιο. Η Μπριντ κολυμπούσε πολύ κοντά στο σκάφος και, μόλις το πλήρωμα έβλεπε πτερύγιο, φώναζε «Κατ, καρχαρίας». Εκείνη έβγαινε από το νερό μέσα σε πέντε δευτερόλεπτα. Αν το πτερύγιο εμφανιζόταν ξανά, αποφάσιζαν αν θα συνεχίσουν. Μόνο μία φορά έκριναν ότι η μέρα έπρεπε να τελειώσει εκεί.
Στην παραλία του Κορονάδο την περίμεναν θαυμαστές, η αδελφή της και ο μικρός ανιψιός της, Λίο. Το επόμενο βήμα της είναι ένας γάμος στην Κεντρική Αμερική και λίγες διακοπές. Μετά θέλει να αφοσιωθεί στο επαγγελματικό της μέλλον, αξιοποιώντας την ιστορία αυτού της προσπάθειας για να εμπνεύσει όχι μόνο την προστασία των ωκεανών, αλλά και περισσότερους ανθρώπους να κυνηγήσουν μεγάλους στόχους και να ξεπεράσουν τα όριά τους.