Όπως το πλέξιμο, χόμπι που κάποτε θεωρούταν «γεροντίστικο» και βιώνει μια αναγέννηση, έτσι και η κατασκευή κουκλόσπιτων κερδίζει μια νέα γενιά θαυμαστών.
- Η κατασκευή κουκλόσπιτων αναβιώνει ως χόμπι για ενήλικες, κερδίζοντας δημοτικότητα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και την ποπ κουλτούρα. Η παγκόσμια αγορά αναμένεται να διπλασιαστεί, καθώς βίντεο με μικρογραφίες συγκεντρώνουν χιλιάδες προβολές σε TikTok και Instagram.
- Ιστορικά, τα κουκλόσπιτα ξεκίνησαν τον 16ο αιώνα ως πολυτελή σύμβολα κοινωνικής θέσης για εύπορες γυναίκες στην Ευρώπη. Μετατράπηκαν σε παιδικά παιχνίδια μόλις μετά τη Βιομηχανική Επανάσταση και κυρίως μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.
- Στη σύγχρονη εποχή, το χόμπι προσφέρει μια απτή απόδραση από την ψηφιακή ζωή και μια φαντασίωση οικιακής κυριαρχίας. Το κόστος ποικίλλει, από προσιτές αναπαλαιώσεις έως πολυτελείς δημιουργίες που κοστίζουν δεκάδες χιλιάδες δολάρια.
- Πολλοί ενήλικες ανακαλύπτουν τις μικρογραφίες ως μορφή αυτοφροντίδας και ψυχοθεραπείας, εκπληρώνοντας παιδικά όνειρα ή δημιουργώντας έναν ιδανικό κόσμο. Influencers μοιράζονται τις δημιουργίες τους, εμπνέοντας χιλιάδες άλλους να ασχοληθούν με το χόμπι.
Στα εργαστήρια της βρετανικής Kensington Dollhouse Company, η καθημερινότητα μοιάζει με πολυτελές ατελιέ διακόσμησης, μόνο που όλα είναι σμικρυμένα στην κλίμακα του ενός προς δώδεκα. Ταπετσαρίες σχεδιασμένες αποκλειστικά κατά παραγγελία στολίζουν μικροσκοπικά υπνοδωμάτια, μοκέτες απλώνονται σε σκάλες μεγέθους παιχνιδιού και έπιπλα εμπνευσμένα από αγγλικές αντίκες τοποθετούνται με σχολαστική προσοχή σε σαλόνια που θα ζήλευε κάθε μουσειακή συλλογή.
Πίσω από αυτόν τον μικρόκοσμο βρίσκονται η Ρεμπέκα και η Λούσι Κλέιτον, μητέρα και κόρη, που εποπτεύουν κάθε δημιούργημα με την ακρίβεια συντηρητή έργων τέχνης. Η δουλειά τους δεν έχει καμία σχέση με τα ξύλινα κιτ συναρμολόγησης ή τα Barbie Dreamhouse που σημάδεψαν την παιδική ηλικία εκατομμυρίων ανθρώπων. Και αυτό δεν είναι τυχαίο, αφού, όπως εξηγεί η Λούσι μιλώντας στο βρετανικό ELLE, «δεν φτιάχνουμε σπίτια για παιδιά». Το τελευταίο διάστημα μάλιστα, η εταιρεία δέχεται πληθώρα παραγγελιών από ιδιώτες συλλέκτες σε όλο τον κόσμο, στη συντριπτική τους πλειοψηφία ενήλικες.
Κερδίζει μια εντελώς νέα γενιά θαυμαστών
Οι πελάτες της Kensington Dollhouse Company δεν είναι καθόλου μόνοι στο πάθος τους. Όπως το πλέξιμο, χόμπι που κάποτε θεωρούταν... «συνταξιοδοτικό» και σήμερα βιώνει μια ξαφνική αναγέννηση, έτσι και η κατασκευή κουκλόσπιτων κερδίζει μια εντελώς νέα γενιά θαυμαστών. Σε τραπεζαρίες αλλά και σε αλγορίθμους κοινωνικών δικτύων, αυξάνεται σταθερά το ενδιαφέρον για τη δημιουργία μικρόκοσμων κλίμακας ένα προς δώδεκα, με έπιπλα, υφάσματα και ταπετσαρίες φτιαγμένα αποκλειστικά για την περίσταση, διακοσμημένα με την ίδια λεπτομέρεια που κάποιος θα επιφύλασσε για το πραγματικό του σπίτι.
Το TikTok και το Instagram είναι κατάμεστα από βίντεο
Τα κουκλόσπιτα βέβαια δεν είναι καινούρια εφεύρεση, ωστόσο τον τελευταίο καιρό αυτά τα μικροσκοπικά σπίτια, πολλά από τα οποία διαθέτουν πολυελαίους, ποτήρια κοκτέιλ και σκόρπια βιβλία που δίνουν την εντύπωση πως ο ένοικος μόλις βγήκε να παραλάβει την αλληλογραφία, φαίνεται να εμφανίζονται παντού. Το TikTok και το Instagram είναι κυριολεκτικά κατάμεστα από βίντεο ανθρώπων που ανακαλύπτουν το χόμπι για πρώτη φορά ή επιστρέφουν σε ένα παλιό παιχνίδι της παιδικής τους ηλικίας.
Ακόμη και η δημοφιλής ιστοσελίδα Homeworthy, γνωστή για τις βιντεοπεριηγήσεις της σε πολυτελείς κατοικίες κανονικού μεγέθους, έχει αρχίσει να παρουσιάζει και ξεναγήσεις σε κουκλόσπιτα, οι οποίες συγκεντρώνουν δεκάδες χιλιάδες προβολές. Η αγορά, εξάλλου, ανθεί: η παγκόσμια αξία της αναμένεται να υπερδιπλασιαστεί, από 1,2 δισεκατομμύρια δολάρια το 2025 σε 2,5 δισεκατομμύρια έως το 2034.
Η νέα αυτή έξαρση δεν περιορίζεται στο διαδίκτυο, αφού έχει αρχίσει να επηρεάζει και την ποπ κουλτούρα. Η σκηνοθέτις Έμεραλντ Φένελ συμπεριέλαβε ένα κουκλόσπιτο στην ταινία της «Wuthering Heights», μια πιστή αναπαράσταση του Thrushcross Grange σε κλίμακα ένα προς δώδεκα, παρότι κανένα κουκλόσπιτο δεν αναφέρεται στο μυθιστόρημα του 1847. Η μικρογραφία εμφανίστηκε εμφατικά στην ξενάγηση του περιοδικού Architectural Digest στα γυρίσματα της ταινίας, με την πρωταγωνίστρια Μάργκο Ρόμπι και τη σκηνογράφο Σούζι Ντέιβις να παρουσιάζουν τα τέλεια κλιμακωμένα δωμάτια εποχής.
Οι μικρογραφίες έχουν τη στιγμή τους και στη μικρή οθόνη: ένα κουκλόσπιτο βρισκόταν στο επίκεντρο του μπεστ σέλερ μυθιστορήματος της Τζέσι Μπάρτον «The Miniaturist», που μεταφέρθηκε αργότερα σε τηλεοπτική σειρά τριών επεισοδίων με πρωταγωνίστρια την Άνια Τέιλορ Τζόι, ενώ η Ελίζαμπεθ Μπανκς ενσάρκωσε τη δεκαπεντάποντη ηρωίδα της σειράς του Peacock «The Miniature Wife».
Ακόμη και ξενοδόχοι έχουν μπει στο παιχνίδι
Ακόμη και ξενοδόχοι έχουν μπει στο παιχνίδι. Στο πολυσυζητημένο ξενοδοχείο The Six Bells Countryside Inn της γνωστής προσωπικότητας Ώντρεϊ Γκέλμαν, οργανώνονται σαββατοκύριακα αφιερωμένα στις μικρογραφίες, όπου επισκέπτες από παντού μαθαίνουν από ειδικούς πώς να τοποθετούν ηλεκτρικό φωτισμό σε κουκλόσπιτα ή πώς να φτιάχνουν μικροσκοπικές συνθέσεις με τυριά και αλλαντικά.
Η ίδια η Γκέλμαν, που ασχολείται με τον κόσμο των μικρογραφιών από παιδί, όταν έφτιαχνε κουκλόσπιτα μαζί με τον παππού της, χρησιμοποίησε ένα κουκλόσπιτο για να σχεδιάσει το ίδιο της το ξενοδοχείο, πειραματιζόμενη με διαφορετικές διατάξεις επίπλων, χρωματικές παλέτες και υφάσματα προτού δεσμευτεί σε μια τελική επιλογή. «Οι στιγμές που είμαι πιο δημιουργική είναι όταν έρχομαι σε επαφή με το παιδικό μου θαύμα, γι' αυτό η χρήση μικρογραφιών μού δίνει πάντα νέες ιδέες», λέει η ίδια. Τελικά παρήγγειλε μια πιστή μικρογραφία του ίδιου του ξενοδοχείου της, η οποία βρίσκεται πλέον εκτεθειμένη εκεί. «Τα παιδιά το λατρεύουν και οι ενήλικες κάνουν αμέτρητες ερωτήσεις», προσθέτει.
Αν και οι περισσότεροι θεωρούν τα κουκλόσπιτα παιδικό παιχνίδι, η ιστορία τους ξεκίνησε ως κάτι πολύ πιο «ενήλικο». Το χόμπι εμφανίστηκε τον 16ο αιώνα στην Ολλανδία και σε άλλες βορειοευρωπαϊκές χώρες, όπου τα κουκλόσπιτα, γνωστά τότε ως «σπίτια-ντουλάπια», κατασκευάζονταν μέσα σε ερμάρια αντί να αποτελούν αυτόνομες κατασκευές. Αντί να αποτελούν σύμβολο παιδικότητας, ήταν πολυτελή αποκτήματα εύπορων γυναικών, οι οποίες χρησιμοποιούσαν αυτές τις λεπτομερώς αποδοσμένες μικρογραφίες εσωτερικών χώρων για να δηλώσουν κοινωνική θέση, γούστο και οικιακά ιδεώδη.
Παραδείγματα που σώζονται από τη Χρυσή Εποχή της Ολλανδίας, όπως το κουκλόσπιτο της Πετρονέλα Ντυνουά στο Ράικσμουζεουμ του Άμστερνταμ, αποτελούν συναρπαστικά παράθυρα σε αυτές τις πρώιμες μικρογραφίες αλλά και πολύτιμα ντοκουμέντα για την κουλτούρα εσωτερικής διακόσμησης της εποχής. Το τριώροφο κουκλόσπιτο της Ντυνουά, κατασκευασμένο το 1676, αποτυπώνει με ακρίβεια το τι θα μπορούσε να περιέχει ένα εύπορο σπίτι εκείνης της εποχής, με ζωγραφισμένες οροφές, πορσελάνες Ντελφτ και κρεβάτι-θάλαμο περιτριγυρισμένο από ταπισερί.
Κόστιζαν συχνά όσο κανονικά σπίτια
Τέτοιου είδους περίτεχνα κουκλόσπιτα-έργα τέχνης κόστιζαν συχνά όσο κανονικά σπίτια. Ένα από αυτά, που στεγάζεται σήμερα στο Κεντρικό Μουσείο της Ουτρέχτης, φέρεται να κόστισε πάνω από 20.000 φιορίνια, ποσό που αντιστοιχεί σε πάνω από 11.000 σημερινά δολάρια. Αμέτρητες παραλλαγές έχουν εμπνευστεί από αυτά τα αριστουργήματα, όπως μια μικρογραφία του σπιτιού του Ρέμπραντ που εκτέθηκε στην έκθεση τέχνης TEFAF στην Ολλανδία φέτος την άνοιξη, διακοσμημένη πλουσιοπάροχα με πάνω από 100 αντίκες ασημικά.
Τα μικροσκοπικά αυτά σπίτια παρέμειναν αποκλειστικό προνόμιο ενηλίκων μέχρι τον 19ο αιώνα, όταν η βιομηχανοποίηση τα μετέτρεψε σε αντικείμενα του παιδικού δωματίου για τα παιδιά των εύπορων οικογενειών. Μόλις όμως μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, με την αύξηση της παραγωγής φθηνότερων υλικών όπως το πλαστικό και το λαμαρινένιο έλασμα, τα κουκλόσπιτα εκδημοκρατίστηκαν περαιτέρω ως παιχνίδια, γινόμενα αναπόσπαστο κομμάτι της παιδικής ηλικίας κάθε κοριτσιού.
Σήμερα, η κατασκευή κουκλόσπιτων ως χόμπι ή μορφή τέχνης επιστρέφει και πάλι στον κόσμο των ενηλίκων. Καθώς όλο και περισσότεροι αναζητούν απτές, αισθητικά ελκυστικές εναλλακτικές απέναντι σε μια ζωή διαρκώς συνδεδεμένη με το διαδίκτυο, η κατασκευή κουκλόσπιτων προσφέρει κάτι σαν ανάπαυλα, μια απόδραση, μια εξιδανικευμένη εκδοχή του κόσμου, ή τουλάχιστον κάποιων εσωτερικών του χώρων.
Σε μια εποχή όπου η απόκτηση σπιτιού, και η δυνατότητα να το γεμίσει κανείς με όμορφα πράγματα, μοιάζει όλο και πιο απρόσιτη, ιδίως για τις γενιές millennials και Gen Z, τα κουκλόσπιτα λειτουργούν σαν φαντασίωση οικιακής κυριαρχίας, αλλά σε διαχειρίσιμη κλίμακα. Ίσως κανείς να μην μπορεί να γκρεμίσει ένα απέραντο αγροτόσπιτο μέχρι τον σκελετό του και να το ξαναχτίσει κομμάτι κομμάτι, όμως το να προσθέτεις ένα τετραγωνικό πόδι πολυτελούς ταπετσαρίας εδώ και μερικά εκατοστά κομψού δαπέδου εκεί είναι οικονομικά πολύ πιο εφικτό.
Για ορισμένους σύγχρονους λάτρεις των κουκλόσπιτων, όπως και για τις πρώτες Ολλανδές μικρογραφίστριες, το βαθύ πορτοφόλι παραμένει προϋπόθεση. Η Kensington Dollhouse Company αναλαμβάνει τακτικά έργα που κοστίζουν από 6.000 έως 100.000 λίρες, δηλαδή περίπου από 8.000 έως 134.000 δολάρια. «Οι πελάτες μας γνωρίζουν πως αυτά είναι κειμήλια, πράγματα φτιαγμένα για να τα θαυμάζουν γενιές ολόκληρες, και σε έναν κόσμο κατακλυσμένο από περιεχόμενο τεχνητής νοημοσύνης, αυτό αποτελεί μια εξαιρετικά ελκυστική και ρομαντική ιδέα», λέει η συνιδιοκτήτρια Λούσι Κλέιτον.
Πέρα από τα έργα κατά παραγγελία για ιδιώτες πελάτες, η εταιρεία έχει συνεργαστεί με εμπορικά σήματα όπως η Meri Meri και η CeCe Jewelry, ενώ η δουλειά της έχει εκτεθεί στα Harrods του Λονδίνου και στην έκθεση τέχνης Homo Faber στη Βενετία. Ένα βίντεο με ένα από τα δημιουργήματα των Κλέιτον μοιράστηκε το 2023 στο Instagram από το περιοδικό House & Garden και συγκέντρωσε πάνω από 20.000 «μου αρέσει», ενώ το βιβλίο τους, με εκατό από τις μικρογραφίες τους, βρίσκεται ήδη στην τέταρτη ανατύπωσή του. Πρόσφατα, η εταιρεία ξεκίνησε να προσφέρει και μια πιο προσιτή υπηρεσία, την αναπαλαίωση παλιών κουκλόσπιτων αντί της κατασκευής νέων από το μηδέν.
Πέρα από τον περιορισμένο κόσμο των παραγγελιών υψηλού κόστους, μεγάλο μέρος της απόλαυσης αυτού του χόμπι βρίσκεται στο ίδιο το κυνήγι υλικού. Στο Tiny Doll House, ένα εμβληματικό κατάστημα κουκλόσπιτων στη Νέα Υόρκη, μικρογραφίστες από όλο τον κόσμο έρχονται να ψάξουν στον θησαυρό αντικειμένων του καταστήματος, από μικροσκοπικές κασέτες VHS του Blockbuster μέχρι υφάσματα τοίχου για μικρά δωμάτια, με τιμές που ξεκινούν από 2 δολάρια και φτάνουν μέχρι τα χιλιάδες.
«Οι άνθρωποι βρίσκουν παρηγοριά στα κουκλόσπιτα»
Ο Λέσλι Έντελμαν διατηρεί το κατάστημα στο Upper East Side εδώ και 35 χρόνια και έχει παρατηρήσει τα τελευταία χρόνια την πελατεία του να στρέφεται όλο και περισσότερο προς ανθρώπους στα τέλη της δεκαετίας των είκοσι ή στις αρχές της τριακοστής, πολλοί από τους οποίους έχουν δει το κατάστημά του να εμφανίζεται σε βίντεο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. «Σε αυτόν τον χαοτικό κόσμο που ζούμε σήμερα, οι άνθρωποι βρίσκουν παρηγοριά στα κουκλόσπιτα και τις μικρογραφίες», λέει ο Έντελμαν. «Μπορούν να δημιουργήσουν έναν κόσμο στον οποίο θέλουν να ζήσουν, σε αντίθεση με την πραγματικότητα που τους περιβάλλει».
Αυτόν τον φανταστικό κόσμο έχουν αγκαλιάσει και influencers με τεράστιο κοινό, που ασχολήθηκαν με το χόμπι και το τεκμηρίωσαν διαδικτυακά. Η Κάιλι Κάτιτς, 31 ετών, με 1,4 εκατομμύρια ακολούθους στο Instagram και 1,7 εκατομμύρια στο TikTok, ξεκίνησε να φτιάχνει ένα κουκλόσπιτο ενώ ταυτόχρονα ανακαίνιζε το σπίτι της στη Γιούτα. Άρχισε να δημοσιεύει φωτογραφίες και βίντεο και από τα δύο έργα, και η ανταπόκριση στο κουκλόσπιτο ήταν άμεση. «Έχω λάβει αμέτρητα μηνύματα από γυναίκες που μου λένε ότι έβγαλαν το παιδικό τους κουκλόσπιτο από την αποθήκη ή βρήκαν ένα σε παζάρι αφού είδαν τα βίντεό μου», λέει η ίδια. Η κατασκευή του κουκλόσπιτου φαίνεται πως άγγιξε το κοινό της πολύ περισσότερο από την ανακαίνιση του σπιτιού της, έκτασης 6.000 τετραγωνικών ποδιών.
«Ως παιδί, τα κουκλόσπιτα μού φαίνονταν τόσο ακριβά, σχεδόν απρόσιτα», λέει η Ελίζαμπεθ Μπλουμ, εικαστικός και γραφίστρια, η οποία αγόρασε το πρώτο της κουκλόσπιτο στα 33 της. «Ήταν έξω από τις οικονομικές μου δυνατότητες, τουλάχιστον τα ξύλινα». Πρόσφατα, η Μπλουμ βρήκε ένα κουκλόσπιτο στο Facebook Marketplace για 25 δολάρια και αποφάσισε να μετατρέψει την κουρασμένη αλλά αγαπημένη κατασκευή σε ένα γαλλικό εξοχικό, προσθέτοντας ταπετσαρίες και υφάσματα από τη δική της σειρά σχεδίων.
Αν και το κουκλόσπιτο προοριζόταν τεχνικά για την ανιψιά της, συνειδητοποίησε πως ήταν στην πραγματικότητα ένα δώρο και για τον εαυτό της. «Νομίζω πως γι' αυτό οι ενήλικες κρατούν κουκλόσπιτα», λέει η Μπλουμ. «Είναι ένας τρόπος να δώσεις στον μικρό εαυτό σου κάτι που κάποτε ήθελε».
«Μεγαλώνοντας, ζήλευα όποιον είχε κουκλόσπιτο», λέει η Μαίρη Κάραν, ιδιοκτήτρια της James River Linen, μιας εταιρείας ρούχων από ανακυκλωμένα και βίντατζ υφάσματα με έδρα το Ρίτσμοντ. Η Κάραν, που ως παιδί ήταν παθιασμένη με την αρχιτεκτονική, γοητεύτηκε από το διάσημο κουκλόσπιτο της Βασίλισσας Μαίρης. Κατασκευασμένο για τη βασίλισσα στις αρχές της δεκαετίας του 1920, όταν εκείνη ήταν ήδη στα πενήντα της, το κουκλόσπιτο, ένα από τα μεγαλύτερα και πιο γνωστά στον κόσμο, περιλαμβάνει πάνω από 1.500 χειροποίητα αντικείμενα, ανάμεσά τους ένα πιάνο ουρά, ένα καρουζέλ και μπουκάλια σαμπάνιας.
Η εντύπωση αυτή έμεινε ανεξίτηλη στην Κάραν, όμως μόνο αφού απέκτησε κόρη και έγινε προσωρινά μητέρα χωρίς εργασία, αγόρασε το δικό της κουκλόσπιτο, δουλεύοντάς το κάθε φορά που η κόρη της κοιμόταν. Σήμερα, στα σαράντα της, σκέφτεται να φτιάξει ένα μικρότερο κουκλόσπιτο αποκλειστικά για τον εαυτό της.
Η κατασκευή κουκλόσπιτου ως ενήλικη ήταν επίσης ένας τρόπος σύνδεσης με την παιδική ηλικία για την Πέιτζ Μινίαρ, έμπορο αντικών και δημιουργό περιεχομένου lifestyle. Η Μινίαρ, στα πενήντα της, δεν είχε αγγίξει κουκλόσπιτο από τότε που ήταν μικρό κορίτσι, μέχρι που έπεσε πάνω σε ένα σε πλειστηριασμό κτημάτων και κατάλαβε αμέσως πως έπρεπε να το αποκτήσει. Δούλεψε πάνω του με το ίδιο πάθος με το οποίο είχε αναλάβει την ανακαίνιση του δικού της σπιτιού στα προάστια της Ατλάντα, βάφοντας το σαλόνι του κουκλόσπιτου στην ίδια απόχρωση γαλάζιου με το δικό της σαλόνι, επιλέγοντας με προσοχή ταπετσαρίες, δάπεδα, παράθυρα και αξεσουάρ ώστε να πετύχει μια αισθητική που περιγράφει η ίδια ως «παλιά χρήματα».
Στόλισε το κουκλόσπιτο με πίνακες πλοίων, δοχεία με κοχύλια, πορσελάνινα σκυλάκια Staffordshire, πιάτα σε στιλ σινουαζερί και βάζα τζίντζερ, προσθέτοντας μικρές αφηγηματικές λεπτομέρειες, όπως ένα ποτήρι μαρτίνι ξεχασμένο σε ένα κομοδίνο ή ένα ασημένιο σετ τσαγιού έτοιμο πάνω σε ένα τραπεζάκι σαλονιού. Προμηθεύτηκε έπιπλα, διακοσμητικά και αξεσουάρ από εξειδικευμένα ηλεκτρονικά καταστήματα, καθώς και αυτοπροσώπως από μαγαζιά στη Τζόρτζια και το Tiny Doll House. Η Μινίαρ τεκμηριώνει τη δουλειά της στο Instagram, όπου δέχεται καθημερινά ερωτήματα από γυναίκες που θέλουν να το αγοράσουν. Προς το παρόν, δεν είναι προς πώληση.
«Μια δημιουργική διέξοδος για να αδειάσω το μυαλό μου»
Αν και η αρχική γοητεία μπορεί να βρίσκεται στην ευχαρίστηση να γεμίζεις αυτά τα σπιτάκια με όμορφες μικρογραφίες, πολλοί από τους νέους λάτρεις των κουκλόσπιτων ανακαλύπτουν πως η ουσία δεν βρίσκεται στη διακόσμηση αλλά στο ίδιο το χόμπι ως μια μορφή αυτοφροντίδας. Η Λόρα Ρίτσι, σχεδιάστρια εκδηλώσεων και γάμων 40 ετών, ασχολήθηκε με τα κουκλόσπιτα ύστερα από πρόταση της ψυχοθεραπεύτριάς της να βρει ένα χόμπι άσχετο με τη δουλειά της.
Ξεκίνησε να δημιουργεί μια ακριβή αναπαράσταση του πραγματικού της σπιτιού, αναζητώντας μικρογραφίες των σύγχρονων επίπλων της, ακόμη και ένα πιστό αντίγραφο του διάσημου χαλιού σκάλας με μοτίβο τσιτάχ που έχει στο σπίτι της. «Ήταν σαν εικαστική θεραπεία για μένα», λέει, «μια δημιουργική διέξοδος για να αδειάσω το μυαλό μου».
Για τη Νάταλι Ρούσντι, τραγουδίστρια, η κατασκευή ενός κουκλόσπιτου ήταν τρόπος να περνά την ώρα της ενώ ήταν καθηλωμένη στο σπίτι λόγω επιπλοκών στη δεύτερη εγκυμοσύνη της. Ανέλαβε το εγχείρημα να χτίσει ένα τριώροφο σπίτι γεωργιανού ρυθμού πάνω στο τραπέζι της κουζίνας της στο Λονδίνο. «Δεν είμαι σίγουρη ότι ήταν και πολύ ξεκούραστο», λέει, «αλλά μου άρεσε πολύ που το έκανα».
Αν και τα κουκλόσπιτα ίσως αποτελούν παροδική τάση για πολλούς, για κάποιους αυτοί οι μικρόκοσμοι κλίμακας ένα προς δώδεκα δεν είναι απλώς ένα φευγαλέο ενδιαφέρον. Η ντοκιμαντερίστρια Μάρο Τσερμαγιέφ έχει μικρογραφίες στη ζωή της από την παιδική της ηλικία, ωστόσο μόνο πρόσφατα, έναν χειμώνα που πέρασε στο σπίτι της στο Μέιν, επέστρεψε σοβαρά στην ενασχόληση με τα κουκλόσπιτα, πλέον στα εξήντα της.
Κάθε ένα από τα πρόσφατα έργα της, ανάμεσά τους ένα γαλλικό πύργος, ένα κυνηγετικό καταφύγιο και ένα παραδοσιακό σπίτι-ντουλάπι, είναι πιο περίτεχνο από το προηγούμενο. Αναζητά υλικά για τις μικρογραφίες της παντού όπου ταξιδεύει, σε αγροτικά παζάρια, εκθέσεις αντικών στις ΗΠΑ και τη Βρετανία, στο Tiny Doll House, αλλά και σε ιστοσελίδες όπως το eBay, το 1stDibs και το Ruby Lane, γεμίζοντας τα εσωτερικά με εξαιρετικά ρεαλιστικές λεπτομέρειες.
Στους τοίχους των κουκλόσπιτών της υπάρχουν αναπαραστάσεις πινάκων του Ντα Βίντσι και του Ενγκρ, ένα πορτρέτο αποικιακής εποχής και κεφάλια ελαφιού, ενώ στο πάτωμα έχει στρώσει δέρματα βοδιού, περσικά και πλεκτά χαλιά. «Θα το χαρακτήριζα εμμονή», λέει, σημειώνοντας πως κάποια μέρα σχεδιάζει να γυρίσει μια μικρού μήκους ταινία για τον κόσμο των μικρογραφιών.
Είναι εύκολο να νιώσει κανείς εμμονή. Γιατί, τουλάχιστον στη μικρογραφία, είναι δυνατόν να τα έχεις όλα: το σπίτι, την ταπετσαρία, τη ζωή μέσα σε αυτό. Αυτά τα μικρά σπιτάκια προσφέρουν το κλειδί για κάτι που συχνά διαφεύγει στην πραγματική κλίμακα, τη δυνατότητα να σχεδιάσεις μια ζωή, αντικείμενο-αντικείμενο, δωμάτιο-δωμάτιο, ακριβώς όπως θα το ήθελες.