Η κοινότητα των therians, ανθρώπων που αισθάνονται ότι ταυτίζονται με ένα ή περισσότερα ζώα, γίνεται πιο ορατή μέσα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
- Η Σολ, αυτοπροσδιοριζόμενη ως polytherian, ταυτίζεται με τέσσερα ζώα και βιώνει σύντομες «αλλαγές» (shifts) σε φυσικά περιβάλλοντα, όπου υιοθετεί ζωικές κινήσεις διατηρώντας την ανθρώπινη επίγνωσή της, θεωρώντας την εμπειρία ευχάριστη και όχι τρομακτική.
- Η μητέρα της, Σουζάν, αντέδρασε με κατανόηση, καθώς είχε ήδη παρατηρήσει τις σχετικές συμπεριφορές της κόρης της. Επέλεξε να ακούσει την εμπειρία της χωρίς να την απορρίψει, αναγνωρίζοντας την ανάγκη της για αυτοπροσδιορισμό.
- Η κοινότητα των therians κερδίζει ορατότητα μέσω των social media, προκαλώντας ανησυχίες σε γονείς. Διακρίνεται από τους furries, καθώς η ταύτιση με το ζώο αποτελεί μια εσωτερική, βιωμένη αίσθηση του εαυτού και όχι υποκριτική.
- Η Σολ εκφράζει την ταυτότητά της ιδιωτικά, με μάσκες και ουρές, χωρίς να νιώθει την ανάγκη να το κρύβει ή να το εξηγεί σε όλους. Η μητέρα της υποστηρίζει την πορεία της προς την αυτοανακάλυψη.
Η Σολ ήταν μόλις 11 ετών όταν άρχισε να αντιλαμβάνεται ότι κάτι μέσα της την έφερνε πιο κοντά στον κόσμο των ζώων. Πρώτα ήρθε η γάτα. Ένιωθε την ανάγκη να ζυμώνει με τα χέρια της μια κουβέρτα, όπως κάνουν οι γάτες με τις πατούσες τους, και να κινείται στα τέσσερα μέσα στο σπίτι. Στη συνέχεια, άρχισε να αναγνωρίζει στον εαυτό της συμπεριφορές που της θύμιζαν σκύλο. Έψαξε, διάβασε για διαφορετικές ράτσες και κατέληξε ότι ένα γκόλντεν ριτρίβερ την αντιπροσώπευε καλύτερα: ένας ενεργητικός, παιχνιδιάρης σκύλος και με αγάπη για το κολύμπι. Σήμερα, η ίδια αναγνωρίζει στον εαυτό της - όπως εξομολογείται στην Boston Newspaper - τέσσερις διαφορετικές ζωικές ταυτότητες: μιας γάτας ράτσας calico, ενός γκόλντεν ριτρίβερ, μιας φώκιας και ενός κόκκινου σκίουρου.
«Ταυτίζεται με ζώο, αντί με τον άνθρωπο»
Η Σολ δεν ισχυρίζεται ότι είναι βιολογικά ζώο. Περιγράφει, ωστόσο, μια βαθύτερη αίσθηση ταυτότητας, την οποία δυσκολευόταν αρχικά να εξηγήσει. «Ένας therian ταυτίζεται με εκείνο το ζώο, αντί με τον άνθρωπο», λέει, χρησιμοποιώντας έναν όρο που έμαθε αναζητώντας απαντήσεις στο διαδίκτυο. Επειδή συνδέεται με περισσότερα από ένα ζώα, αυτοπροσδιορίζεται ως polytherian.
Οι στιγμές κατά τις οποίες αισθάνεται εντονότερα αυτή τη σύνδεση δεν εμφανίζονται κατά παραγγελία. Συχνά συμβαίνουν όταν βρίσκεται έξω, σε ένα περιβάλλον που θα μπορούσε να αποτελεί φυσικό βιότοπο του ζώου με το οποίο ταυτίζεται.
«Αν ήμουν, για παράδειγμα, αρκτική αλεπού και βρισκόμουν στο χιόνι, θα ήταν πολύ πιθανότερο να βιώσω αυτή την αλλαγή απ' ό,τι αν ήμουν σε ένα πολυσύχναστο εμπορικό κέντρο», εξηγεί. Οι εμπειρίες αυτές, τις οποίες οι therians αποκαλούν «shifts», διαρκούν από 30 δευτερόλεπτα έως δύο λεπτά. Ακόμη και τότε, η Σολ εξακολουθεί να έχει επίγνωση ότι είναι άνθρωπος.
Όταν συμβαίνει, αφήνεται σε αυτό που αισθάνεται. Κουνά το κεφάλι της, σηκώνει το χέρι σαν να ήταν πατούσα και πέφτει στα τέσσερα, εξερευνώντας το έδαφος. Μπορεί να παρατηρήσει ένα έντομο ή ένα φύλλο στο γρασίδι και να ασχοληθεί μαζί του για λίγο.
«Είμαι πολύ περίεργη», λέει. Δεν περιγράφει την εμπειρία ως κάτι που την τρομάζει ή την εξαντλεί. Αντίθετα, τη θεωρεί ευχάριστη. Κατά τα άλλα, η ζωή της δεν διαφέρει από εκείνη των συνομηλίκων της: πηγαίνει στο σχολείο, συναντά φίλους και ασχολείται με την τέχνη.
Είχε παρατηρήσει την κόρη της να κινείται στα τέσσερα
Η μητέρα της, Σουζάν, της οποίας το όνομα έχει αλλάξει για την προστασία της ιδιωτικότητάς της, δεν έπεσε εντελώς από τα σύννεφα όταν άκουσε την αποκάλυψη. Είχε ήδη παρατηρήσει την κόρη της να κινείται στα τέσσερα μέσα στο σπίτι, ενώ η μικρή έφτιαχνε μάσκες ζώων και ζητούσε να αγοράσει ουρές από το διαδίκτυο. Σε μια βόλτα, η Σολ τής είπε απλώς: «Μαμά, θέλω μόνο να ξέρεις ότι είμαι therian».
Για έναν γονιό, η στιγμή αυτή θέτει ένα δύσκολο ερώτημα: πρόκειται για μια παροδική φάση ή για κάτι που το παιδί βιώνει ως ουσιαστικό κομμάτι του εαυτού του; Η Σουζάν επέλεξε να ακούσει την κόρη της χωρίς να επιχειρήσει να ακυρώσει την εμπειρία της. Αυτό, ωστόσο, δεν σημαίνει ότι γνωρίζει τι θα ακολουθήσει ή πώς θα εξελιχθεί αυτή η ταυτότητα καθώς το παιδί μεγαλώνει.
Η Σολ δεν είναι η μόνη. Η κοινότητα των therians, ανθρώπων που αισθάνονται ότι ταυτίζονται εσωτερικά με ένα ή περισσότερα ζώα, γίνεται περισσότερο ορατή μέσα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Στο TikTok, η σχετική ετικέτα #therian έχει χρησιμοποιηθεί σε περισσότερες από 1,9 εκατομμύρια αναρτήσεις. Παιδιά και έφηβοι δημοσιεύουν βίντεο στα οποία φορούν μάσκες και ουρές ή εξασκούνται στα quadrobics, δηλαδή στην κίνηση, το τρέξιμο και τα άλματα στα τέσσερα άκρα.
Η διάκριση από τους furries είναι σημαντική για τη Σολ. Οι τελευταίοι δημιουργούν και υποδύονται ανθρωπόμορφους ζωικούς χαρακτήρες, συχνά μέσα από κοστούμια, σχέδια και μάσκες. Οι therians, αντίθετα, δεν θεωρούν ότι παίζουν έναν ρόλο. Η ταύτιση με το ζώο αποτελεί, όπως την περιγράφουν, μια βιωμένη αίσθηση του εαυτού τους.
Η εξάπλωση αυτών των κοινοτήτων προκαλεί αντιδράσεις
Η εξάπλωση αυτών των κοινοτήτων έχει προκαλέσει αντιδράσεις, παρανοήσεις και φόβους, ιδιαίτερα μεταξύ των γονέων. Κάποιοι ανησυχούν για την έκθεση των παιδιών σε αγνώστους στο διαδίκτυο, άλλοι φοβούνται ότι ενθαρρύνεται μια φαντασίωση που μπορεί να τα απομακρύνει από την πραγματικότητα.
Οι ειδικοί που μιλούν στο σχετικό ρεπορτάζ επισημαίνουν, ωστόσο, ότι η εξερεύνηση της ταυτότητας αποτελεί συνηθισμένο μέρος της εφηβείας και ότι η ουσιαστική ανησυχία προκύπτει όταν μια συμπεριφορά παρεμβαίνει στην καθημερινή λειτουργικότητα του παιδιού.
Για τη Σολ, η μάσκα και η ουρά δεν αποτελούν απαραίτητα μέσα με τα οποία θέλει να εμφανίζεται παντού. Τα χρησιμοποιεί μόνη της ή μαζί με στενούς φίλους, ενώ μερικές φορές φτιάχνει μάσκες μέσω βιντεοκλήσης με μια φίλη της που ανήκει στην ίδια κοινότητα. «Μου αρέσει να φοράω ουρά και μάσκα, επειδή με βοηθούν να αισθάνομαι συνδεδεμένη με τον therian εαυτό μου», λέει.
Δεν αισθάνεται ότι πρέπει να το κρύψει, αλλά ούτε θεωρεί αναγκαίο να το εξηγεί σε όλους. «Δεν φοβάμαι να το πω σε κανέναν, γιατί δεν μου φαίνεται παράξενο. Αλλά δεν χρειάζεται να το λέω και σε όλους. Είναι ένα κομμάτι μου, όχι τόσο σημαντικό όσο άλλα πράγματα», σημειώνει.
Η μητέρα της προσπαθεί να κρατήσει αυτή την ισορροπία: να αποδεχθεί την κόρη της χωρίς να παραιτηθεί από την ευθύνη να την προστατεύει. Δεν γνωρίζει πώς θα βλέπει η Σολ τον εαυτό της σε δέκα ή είκοσι χρόνια. Γνωρίζει, όμως, ότι προς το παρόν η κόρη της είναι χαρούμενη, δημιουργική και έχει βρει ανθρώπους με τους οποίους αισθάνεται ότι ανήκει κάπου.
«Η Σολ ακολουθεί τον δικό της ρυθμό», λέει. «Νομίζω ότι αυτό είναι μέρος της προσπάθειάς της να ανακαλύψει ποια είναι και πώς ταιριάζει στον κόσμο. Και η δική μου αντίδραση είναι: προχώρα, κορίτσι μου».
Για τη μητέρα της, ίσως δεν είναι απαραίτητο να κατανοήσει κάθε πλευρά αυτής της εμπειρίας. Προς το παρόν, αρκεί να ακούει την κόρη της και να της αφήνει χώρο να μεγαλώσει. Γιατί, όπως συμβαίνει με κάθε παιδί που αναζητά τη θέση του στον κόσμο, το ζητούμενο δεν είναι να έχει ήδη όλες τις απαντήσεις. Είναι να μπορεί να θέτει τα ερωτήματά του χωρίς να φοβάται ότι θα απορριφθεί.