Τριάντα οκτώ διαγωνιζόμενοι έπιασαν αξίνες και φτυάρια το περασμένο Σάββατο για να λάβουν μέρος σε έναν ασυνήθιστο διαγωνισμό σκαψίματος τάφων.
- Η Ουγγρική Ένωση Διαχειριστών Νεκροταφείων διοργάνωσε διαγωνισμό σκαψίματος τάφων για να αναδείξει τις δεξιότητες του επαγγέλματος, τον σωματικό μόχθο που απαιτεί και για να αμβλύνει τα κοινωνικά ταμπού που περιβάλλουν τον θάνατο.
- Οι ομάδες διαγωνίστηκαν στο σκάψιμο τάφων συγκεκριμένων διαστάσεων, βάθους 1,6 μέτρων, χρησιμοποιώντας μόνο παραδοσιακά εργαλεία. Η κρίση βασίστηκε στην ταχύτητα εκτέλεσης και στην αισθητική αρτιότητα του τελικού αποτελέσματος, χωρίς μηχανική βοήθεια.
- Νικητές αναδείχθηκαν οι Ρόμπερτ Νάγκι και Λάσλο Κιτς, οι οποίοι ολοκλήρωσαν το έργο τους σε 1 ώρα και 21 λεπτά. Ο Νάγκι επισήμανε πως σε μια πραγματική κηδεία, η προσοχή στις διαστάσεις είναι απαραίτητη.
- Η διοργάνωση επιδιώκει την ευρύτερη επαγγελματική αναγνώριση για τους εργαζόμενους στα νεκροταφεία και επιχειρεί να αλλάξει την αφήγηση γύρω από τον θάνατο, προβάλλοντας ένα επάγγελμα που απαιτεί σεβασμό, τεχνική και δύναμη.
Στην Ουγγαρία, ο θάνατος έγινε για μία ημέρα αντικείμενο επίδειξης δεξιοτεχνίας. Στο δημόσιο νεκροταφείο της πόλης Νιέργκεσουιφαλού, στα βόρεια της χώρας, τριάντα οκτώ διαγωνιζόμενοι έπιασαν αξίνες και φτυάρια το περασμένο Σάββατο για να λάβουν μέρος σε έναν ασυνήθιστο διαγωνισμό σκαψίματος τάφων. Δεκαεννέα δίδυμες ομάδες αγωνίστηκαν να ανοίξουν τάφους με ακρίβεια χιλιοστού, κάτω από τον καυτό ήλιο και πάνω σε στεγνό, σκληρό από το καλοκαίρι χώμα που δεν διευκόλυνε καθόλου το έργο τους.
Το πρωτότυπο πρωτάθλημα που σπάει τα ταμπού
Τη διοργάνωση επιμελήθηκε η Ουγγρική Ένωση Συντηρητών και Διαχειριστών Νεκροταφείων, με στόχο να αναδείξει το επάγγελμα του νεκροθάφτη και τις δεξιότητες που απαιτεί, αλλά και να αμβλύνει τα ταμπού που περιβάλλουν οτιδήποτε σχετίζεται με τον θάνατο. Όπως τόνισαν οι διοργανωτές, πρόκειται για ένα επάγγελμα που συχνά παραμένει στο περιθώριο της κοινωνικής αναγνώρισης, παρά τον σωματικό μόχθο και την επαγγελματική ευσυνειδησία που απαιτεί.
Οι κανόνες του διαγωνισμού
Οι κανόνες του διαγωνισμού ήταν αυστηροί όσο και ρεαλιστικοί. Οι ομάδες έπρεπε να σκάψουν τάφους βάθους 1,6 μέτρων, μήκους 2 μέτρων και πλάτους 0,8 μέτρων, χρησιμοποιώντας αποκλειστικά παραδοσιακά εργαλεία, φτυάρια, τσάπες και αξίνες, χωρίς καμία μηχανική βοήθεια.
Η κρίση βασίστηκε σε δύο άξονες, την ταχύτητα εκτέλεσης και την αισθητική του αποτελέσματος, καθώς ένας καλοφτιαγμένος τάφος, σύμφωνα με τους επαγγελματίες του χώρου, δεν είναι απλώς μια τρύπα στο έδαφος αλλά έργο που απαιτεί τεχνική και προσοχή στη λεπτομέρεια.
Νικητές αναδείχθηκαν ο Ρόμπερτ Νάγκι και ο συμπαίκτης του Λάσλο Κιτς, οι οποίοι ολοκλήρωσαν το έργο τους σε 1 ώρα και 21 λεπτά, κερδίζοντας το χρηματικό έπαθλο των 200.000 ουγγρικών φιορινίων, περίπου 600 ευρώ, το οποίο μοιράστηκαν μεταξύ τους.
Μιλώντας μετά τη νίκη του, ο Νάγκι εξήγησε τη φιλοσοφία πίσω από τη δουλειά του λέγοντας πως εδώ το βασικό στοιχείο είναι η ταχύτητα και όχι η ομορφιά. Πρόσθεσε ωστόσο πως όταν πρόκειται για πραγματική κηδεία, η προσοχή στις ακριβείς διαστάσεις και η φροντισμένη κατασκευή του τάφου είναι απαραίτητες, καθώς το αποτέλεσμα πρέπει να είναι, όπως είπε ο ίδιος, όμορφα σκαλισμένο.
Η εικόνα ανθρώπων να αγωνίζονται με το χρονόμετρο πάνω από ανοιχτούς τάφους μπορεί εκ πρώτης όψεως να παραπέμπει σε σκηνή κωμωδίας, όμως όσοι παρακολούθησαν τον διαγωνισμό διαπίστωσαν πως επρόκειτο για κάτι εντελώς σοβαρό. Οι συμμετέχοντες φανέρωναν στα πρόσωπά τους την ένταση και τον κόπο μιας δουλειάς που απαιτεί σωματική αντοχή, ακρίβεια και υπομονή, στοιχεία που σπάνια συνδέει κανείς με το επάγγελμα αυτό όταν το σκέφτεται από απόσταση.
Η διοργάνωση στο Νιέργκεσουιφαλού δεν αποσκοπεί μόνο στην ψυχαγωγία των θεατών ή στην ανάδειξη μιας πρωτότυπης αθλητικής δραστηριότητας. Πίσω από το σκηνικό κρύβεται μια ευρύτερη προσπάθεια επαγγελματικής αναγνώρισης για όσους ασχολούνται με τη φροντίδα νεκροταφείων, ένα επάγγελμα που παραμένει εν πολλοίς αόρατο, καθώς η κοινωνία προτιμά συνήθως να μην το σκέφτεται.
«Μέσα από διαγωνισμούς σαν κι αυτόν, οι εργαζόμενοι στον χώρο επιχειρούν να αλλάξουν την αφήγηση γύρω από τον θάνατο και να παρουσιάσουν το επάγγελμά τους ως αυτό που πραγματικά είναι, μια δουλειά που απαιτεί σεβασμό, τεχνική κατάρτιση και σωματική δύναμη». σημειώνει το ρεπορτάζ του ΑΡ.
Το γεγονός πραγματοποιείται σε δημόσιο νεκροταφείο, με θεατές να παρακολουθούν από κοντά την εξέλιξη της κάθε ομάδας, ενώ η ατμόσφαιρα, παρά το ασυνήθιστο θέμα, παρέμεινε επαγγελματική και συγκεντρωμένη. Οι διοργανωτές θεωρούν πως τέτοιες πρωτοβουλίες συμβάλλουν στην αποδοχή του θανάτου ως φυσικού κομματιού της ζωής, αντί να παραμένει θέμα αποσιωπημένο ή περιθωριοποιημένο.