Το Γουίτιερ της Αλάσκας είναι ένας απομονωμένος οικισμός, όπου σχεδόν ολόκληρος ο πληθυσμός του ζει σε ένα πρώην στρατιωτικό κτίριο 14 ορόφων.
- Στο Γουίτιερ, σχεδόν όλοι οι κάτοικοι ζουν στους Πύργους Begich. Το συγκρότημα αυτό στεγάζει όλες τις βασικές υπηρεσίες, όπως ταχυδρομείο, παντοπωλείο, ιατρείο και αστυνομικό τμήμα, δημιουργώντας μια αυτάρκη κοινότητα κάτω από μία στέγη.
- Η καθημερινότητα των κατοίκων προσαρμόζεται στις σκληρές καιρικές συνθήκες με ανέμους άνω των 100 χλμ/ώρα. Για τον λόγο αυτό, τα παιδιά πηγαίνουν στο σχολείο μέσω μιας υπόγειας σήραγγας που συνδέει το κτίριο κατοικιών.
- Η σημερινή μορφή της πόλης είναι αποτέλεσμα της στρατιωτικής της ιστορίας. Δημιουργήθηκε ως βάση στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και τα κτίρια του Ψυχρού Πολέμου μετατράπηκαν σε κατοικίες μετά την αποχώρηση του στρατού το 1969.
- Η πρόσβαση στην πόλη, που γινόταν μόνο δια θαλάσσης, άλλαξε το 2000 με τη διάνοιξη μιας οδικής σήραγγας. Η σήραγγα λειτουργεί με εναλλασσόμενη κυκλοφορία και κλείνει τη νύχτα, αποκόπτοντας την πόλη οδικά.
Η «πόλη κάτω από μία στέγη»
Στην άκρη του Passage Canal, περίπου 100 χλιόμετρα από το Άνκορατζ, βρίσκεται το Γουίτιερ, μια πόλη με μόλις 272 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2020. Η ιδιαιτερότητά της είναι ότι σχεδόν όλοι ζουν στους Begich Towers, ένα συγκρότημα κατοικιών που κατασκευάστηκε το 1957 και διαθέτει 150 διαμερίσματα σε τρεις ενωμένους πύργους, λειτουργώντας ως μια μικρή, αυτάρκης κοινότητα. Στο ίδιο συγκρότημα στεγάζονται το ταχυδρομείο, παντοπωλείο, πλυντήρια αυτοεξυπηρέτησης, αστυνομικό τμήμα, εκκλησία, αίθουσα συνεδριάσεων, τα δημοτικά γραφεία και ξενώνες τύπου bed & breakfast.
Το Begich Towers δεν διαθέτει πλήρες νοσοκομείο, αλλά στεγάζει στον 3ο όροφο μια μικρή ιατρική κλινική (Whittier Clinic) με ελάχιστο μόνιμο προσωπικό, η οποία προσφέρει πρωτοβάθμια φροντίδα και πρώτες βοήθειες για ήπια περιστατικά. Για σοβαρά επείγοντα περιστατικά, χειρουργικές επεμβάσεις ή εξειδικευμένες εξετάσεις, οι κάτοικοι πρέπει να μεταφερθούν σε μεγάλα νοσοκομεία στο Άνκορεϊτζ, το οποίο απέχει περίπου 100 χιλιόμετρα και η πρόσβαση γίνεται οδικώς μέσω του τούνελ ή με ελικόπτερο σε περιπτώσεις ακραίας ανάγκης. Αυτό ισχύει;
Καθημερινότητα μέσα στο κτίριο
Οι κάτοικοι καλύπτουν σχεδόν όλες τις ανάγκες τους χωρίς να βγουν έξω, κάτι κρίσιμο σε μια περιοχή με πέντε μέτρα βροχής και χιονιού τον χρόνο και ανέμους που ξεπερνούν τα 100 χλμ./ώρα. Τα παιδιά πηγαίνουν στο σχολείο μέσω υπόγειας σήραγγας που συνδέει το κτίριο με το διπλανό κτίσμα, εξασφαλίζοντας ασφαλή πρόσβαση στις πιο δύσκολες καιρικές ημέρες.
Από στρατιωτική βάση σε μοναδική κοινότητα
Η μορφή της πόλης οφείλεται στη στρατιωτική της ιστορία. Στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο δημιουργήθηκε λιμάνι και βάση, ενώ στον Ψυχρό Πόλεμο κατασκευάστηκαν δύο μεγάλα κτίρια για το προσωπικό. Μετά την αποχώρηση του στρατού στα τέλη της δεκαετίας του 1950, το Γουίτιερ ανακηρύχθηκε πόλη το 1969 και οι Begich Towers μετατράπηκαν σε κατοικίες, αποκτώντας τη σημερινή τους ταυτότητα.
Η σήραγγα που το συνδέει με τον κόσμο
Μέχρι το 2000 η πρόσβαση γινόταν μόνο με πλοίο, τρένο ή αεροπλάνο. Τότε άνοιξε η οδική σήραγγα μήκους περίπου τεσσάρων χιλιομέτρων, η οποία διαθέτει μία λωρίδα για αυτοκίνητα και τρένα και λειτουργεί με εναλλασσόμενο πρόγραμμα. Τη νύχτα κλείνει εντελώς, αποκόπτοντας προσωρινά την πόλη από το οδικό δίκτυο.
Ζωή σε μια δεμένη κοινότητα
Η κοινή διαβίωση δημιουργεί στενούς δεσμούς και μια αίσθηση ασφάλειας. Κάτοικοι από θερμότερες περιοχές έχουν μετακομίσει εκεί για τον αργό ρυθμό ζωής και το εντυπωσιακό φυσικό περιβάλλον. Το Γουίτιερ αποτελεί πύλη προς το Prince William Sound, όπου οι επισκέπτες συναντούν φάλαινες, θαλάσσιες ενυδρίδες, αγριοκάτσικα και παγετώνες, ενώ αποτελεί δημοφιλή σταθμό για κρουαζιερόπλοια και δραστηριότητες όπως ψάρεμα και καγιάκ.
Η πιο παράξενη μικρή πόλη της Αμερικής
Το Γουίτιερ παραμένει μια από τις πιο ασυνήθιστες πόλεις των ΗΠΑ: ένας οικισμός που ζει κάτω από μία στέγη, με σχολείο προσβάσιμο μέσω σήραγγας και έναν δρόμο που κλείνει κάθε βράδυ. Πίσω από την ιδιορρυθμία του βρίσκεται μια φιλόξενη κοινότητα που έχει μάθει να ζει αρμονικά με το σκληρό κλίμα και την άγρια ομορφιά της Αλάσκας.