Ο Άντερσον Τέιλορ τιμήθηκε πρόσφατα με το Ρεκόρ Γκίνες ως ο νεότερος επιμελητής μουσείου παγκοσμίως, ο πρώτος που κατέκτησε ποτέ αυτόν τον τίτλο.
- Το πάθος του Άντερσον Τέιλορ για την παλαιοντολογία ξεκίνησε σε ηλικία τριών ετών, όταν ανακάλυψε τυχαία ένα απολίθωμα στην αυλή του. Στα χρόνια που ακολούθησαν, εμπνευσμένος και από ένα ταξίδι, συγκέντρωσε μια σημαντική συλλογή ευρημάτων.
- Σε ηλικία επτά ετών άρχισε να σχεδιάζει το μουσείο του για να στεγάσει τη συλλογή του. Εξασφάλισε χρηματοδότηση μέσω δημοτικής επιχορήγησης και μιας καμπάνιας crowdfunding, επιτρέποντας στην οικογένειά του να αγοράσει το κατάλληλο κτίριο.
- Το μουσείο διαθέτει πλέον δεκατρείς εκθέσεις με περίπου 1.000 αντικείμενα, όπως απολιθώματα, ορυκτά και ταριχευμένα ζώα. Δημοφιλές έκθεμα είναι το «τέρας του Τάλι», το επίσημο απολίθωμα-σύμβολο της πολιτείας του Ιλινόι.
- Ο νεαρός επιμελητής πραγματοποιεί τακτικά παρουσιάσεις σε τοπικά σχολεία, εμπνέοντας την κοινότητα και άλλους νέους. Το εγχείρημά του έχει εξελιχθεί σε σημείο αναφοράς για την πόλη, προσελκύοντας εκατοντάδες επισκέπτες και δωρεές.
Δεν είναι σπάνιο ένα εννιάχρονο παιδί να αγαπά τους δεινόσαυρους, είναι όμως εξαιρετικά ασυνήθιστο κάποιος τόσο μικρός σε ηλικία να έχει ανοίξει το δικό του μουσείο αφιερωμένο στα απολιθώματα και τη φυσική ιστορία.
Ο Άντερσον Τέιλορ, σήμερα 11 ετών, τιμήθηκε πρόσφατα με το Παγκόσμιο Ρεκόρ Γκίνες ως ο νεότερος άνδρας επιμελητής μουσείου παγκοσμίως, ο πρώτος που κατέκτησε ποτέ αυτόν τον τίτλο. Το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας του Κέιμπριτζ, στην ομώνυμη μικρή πόλη του Ιλινόι, άνοιξε τις πύλες του στις 10 Αυγούστου 2024, όταν ο ίδιος ήταν μόλις 9 ετών και 340 ημερών.
Η ιδέα του μουσείου τον απασχολούσε εδώ και χρόνια
Η ιδέα του μουσείου τον απασχολούσε εδώ και χρόνια. «Όταν ήμουν περίπου 3 ετών, παρακολουθούσα μια εκπομπή για δεινόσαυρους και αποφάσισα ότι ήθελα να πάω να βρω απολιθώματα», λέει στο Smithsonian. «Έτσι βγήκα έξω, στο πάρκινγκ του σπιτιού μας». Σε μια αξιοσημείωτη σύμπτωση, βρήκε πράγματι ένα απολίθωμα στην αυλή του, γεγονός που πυροδότησε το πάθος του για την παλαιοντολογία.
Στα χρόνια που ακολούθησαν συγκέντρωσε περισσότερα απολιθώματα, άλλα από την περιοχή του Κέιμπριτζ και άλλα από οικογενειακό ταξίδι στη Σκωτία, όπου βρήκε έμπνευση σε ένα μικρό μουσείο παρόμοιο με το δικό του. Στο σχολείο του, μαζί με φίλους του, έσκαβε συχνά στο ασβεστολιθικό χαλίκι της αυλής αναζητώντας θησαυρούς.
Στα 7 του χρόνια, ο Τέιλορ άρχισε να σχεδιάζει το μουσείο του ως χώρο για να φυλάσσει τη συλλογή του και να διδάσκει σε άλλους για τον φυσικό κόσμο. Μια επιχορήγηση από τον δήμο, η οποία δόθηκε μετά από πολλές παρουσιάσεις εκ μέρους του, βοήθησε να χρηματοδοτηθεί το εγχείρημα, ενώ μια καμπάνια crowdfunding επέτρεψε στον ίδιο και την οικογένειά του να αγοράσουν το κτίριο.
«Μπορεί τελικά να επεκτείνουμε το κτίριό μας προς τα έξω και να χτίσουμε ένα ολόκληρο νέο τμήμα», λέει ο Τέιλορ. «Τα σχέδια αλλάζουν συνέχεια, οπότε αν αλλάξουν, θα βρούμε νέο τρόπο».
Το μουσείο, στο κέντρο του Κέιμπριτζ, αποτελεί πλέον σταθερό σημείο αναφοράς για την πόλη. Μέλη της κοινότητας έχουν προσφέρει στήριξη, μεταξύ άλλων με δωρεές αντικειμένων, ενώ ο χώρος έχει προσελκύσει εκατοντάδες επισκέπτες.
«Έχουμε ένα σωρό απολιθώματα, έχουμε πολλά ορυκτά, αντικείμενα ιθαγενών Αμερικανών, μερικά ταριχευμένα ζώα, καινούργια πράγματα κι αυτά», λέει ο Τέιλορ. «Τώρα έχουμε γύρω στις 13 εκθέσεις και συνεχώς προστίθενται κι άλλες». «Είναι τρελό να μαθαίνεις τις ιστορίες πίσω από κάποια από τα αντικείμενα που αποκτάς», προσθέτει.
Ανάμεσα στα περίπου 1.000 αντικείμενα της συλλογής, το αγαπημένο του απολίθωμα μοιράζεται ανάμεσα σε ένα οστό δεινοσαύρου και έναν μηριαίο οστό μαστόδοντα. Ιδιαίτερα δημοφιλές ανάμεσα στους επισκέπτες είναι το «τέρας του Τάλι» (Tullimonstrum), το επίσημο απολίθωμα-σύμβολο του Ιλινόι, από το οποίο το μουσείο διαθέτει τρία δείγματα.
«Το πάθος του είναι μεταδοτικό»
Πριν από το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας του Κέιμπριτζ, η μικρή πόλη του Ιλινόι, με πληθυσμό περίπου 2.000 κατοίκων, διέθετε ελάχιστους ιστορικούς χώρους και ένα πλέον κλειστό μουσείο παιχνιδιών, τίποτα όμως στην κλίμακα του εγχειρήματος που οραματίστηκε ο Τέιλορ.
Ο μικρός επιμελητής πραγματοποιεί επίσης παρουσιάσεις σε τοπικές σχολικές ομάδες, τόσο στο μουσείο του όσο και εκτός αυτού. Η Κορίνα Σπρανγκ, γειτόνισσα της οικογένειας Τέιλορ, περιγράφεται ως τακτική επισκέπτρια του χώρου.
«Το πάθος του είναι μεταδοτικό», λέει. «Η ικανότητά του να μιλάει μπροστά σε κόσμο με εντυπωσιάζει. Παρά τη νεαρή του ηλικία και τις τόσες γνώσεις που έχει, του αρέσει πραγματικά να στέκεται μπροστά σε ανθρώπους και να μοιράζεται όσα έχει μάθει. Είναι σαν το μουσείο του να ξεπερνά τα όρια των τοίχων του».
«Μου αρέσει που έφερε αυτό το εγχείρημα στη μικρή μας κοινότητα», λέει ο Λόγκαν Μάγιερ, κάτοικος του Κέιμπριτζ που συνεργάζεται με τον πατέρα του Τέιλορ, Τζον. «Δίνει στον κόσμο κάτι να περιμένει, έναν χώρο όπου μπορούν να φέρουν τα παιδιά τους για να μάθουν κάτι καινούργιο».