Ομάδα και κόσμος έγιναν ένα και ο Ολυμπιακός έστησε το απόλυτο πάρτι στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας, ίσως στο τελευταίο εντός έδρας ματς για την Euroleague πριν την ανακαίνισή του.
Τα παιχνίδια με τη Μονακό έχουν πάντα μια ιδιαιτερότητα, μία άλλη αύρα. Από εκείνη την αλησμόνητη σειρά του 2022, για την οποία μίλησε αναλυτικά ο Κουίνσι Έισι στο iefimerida.gr.
Τότε, στο Game 5 το ΣΕΦ… δονήθηκε από τις ιαχές ενός κόσμου διψασμένου για την επιστροφή στο Final Four, με τον Κέβιν Ντουράντ να μην πιστεύει στα μάτια του, όντας καθισμένος στις εξέδρες.
Λίγα χρόνια μετά, τα δεδομένα είναι εντελώς διαφορετικά. Ο Ολυμπιακός είναι ακόμα «διψασμένος» για τον τίτλο, τον οποίο θέλει να κατακτήσει στο Final Four της Αθήνας. «Διψασμένος» αλλά πιο… έτοιμος από ποτέ, με ένα ρόστερ υπερπλήρες μετά και τις διαδοχικές υπερβάσεις των προέδρων του, που έδωσαν στον Γιώργο Μπαρτζώκα τα καλύτερα υλικά για να φτιάξει αυτό που πιστεύει.
Να παίξει, δηλαδή, το μπάσκετ που καθιέρωσε τον Ολυμπιακό στην ελίτ όλα αυτά τα χρόνια και θέλει να φτάσει σε πέμπτο διαδοχικό Final Four. Ναι, τα πάντα κρίνονται από την έκβαση της σεζόν, αλλά το να παραμένεις εκεί, στο ραντεβού των κορυφαίων δεν είναι λίγο, ούτε ασήμαντο. Άλλωστε, για να μεγαλώσεις τις πιθανότητές σου να κατακτήσεις τον τίτλο, πρέπει κάθε χρόνο να είσαι εκεί.
Το βάθος του Ολυμπιακού που δε φοβάται τίποτα
Ο Σάσα Βεζένκοφ ανακηρύχθηκε απολύτως δίκαια MVP της Euroleague. Πολλοί μπορεί να περίμεναν ο Τζαρόμ Μπλόσομγκεϊμ να τον περιορίσει, αλλά ο φόργουορντ των Πειραιωτών φιλοδώρησε δύο σβηστές 20άρες.
Ο Τάισον Γουόρντ έμεινε εκτός σχεδόν και απ' τα δύο ματς, αλλά οι Σακίλ ΜακΚίσικ, Κώστας Παπανικολάου έκαναν τη δουλειά. Ο Εβάν Φουρνιέ ήταν όσο καλός χρειαζόταν, ειδικότερα στο Game 2 για να μην επιβαρυνθεί ο Τάιλερ Ντόρσεϊ, που στραβοπάτησε στο πρώτο ματς.
Ο Κόρι Τζόσεφ απέδειξε πως θα είναι ο δεύτερος πόιντ γκαρντ της ομάδας ως το φινάλε, ενώ οι τρεις σέντερ εναλλάσσονται χωρίς να πέφτει η ποιότητα και η ένταση.
Όλα αυτά στο πλαίσιο του πλάνου του Γιώργου Μπαρτζώκα. Σε ένα μπάσκετ που δε βασίζεται σε ήρωες, αλλά στο μπάσκετ της ομάδας. Μίας ομάδας με τρομερό ταλέντο και χαρακτήρες έτοιμους να θυσιαστούν για αυτήν. Μεγαλύτερο παράδειγμα, άλλωστε, από αυτό του Εβάν Φουρνιέ δεν υπάρχει.
Γιάννης, Τζόκοβιτς και Κούζμα με το… στόμα ανοιχτό στο ΣΕΦ
Τη θέση του Κέβιν Ντουράντ, αυτήν τη φορά πήραν ο Νόβακ Τζόκοβιτς και ο Γιάννης Αντετοκούνμπο. Το παιχνίδι άνοιξε από νωρίς και έτσι, σε παρκέ και εξέδρα στήθηκε ένα ασύλληπτο πάρτι με καλεσμένη τη Μονακό.
Τα ντεσιμπέλ ανέβηκαν για τα καλά, οι φίλοι του Ολυμπιακού ζήτησαν ακόμα μια χρονιά το ευρωπαϊκό στο Telekom Center και δημιούργησαν μια εντυπωσιακή ατμόσφαιρα. Παρασύροντας τον Τζόκοβιτς και τον Γιάννη στον ρυθμό. Αναγκάζοντας τον Greek Freak και τον Κούζμα να βγάλουν το κινητό τους τηλέφωνο και να απαθανατίσουν τις στιγμές.
Ο Τζόκοβιτς, άλλωστε, γνωστός για τα «ερυθρόλευκα» αισθήματά του ένεκα του Ερυθρού Αστέρα, δεν ήθελε και πολύ, Βαλκάνιος γαρ…
Το παιχνίδι με τη Μονακό θα μείνει στην ιστορία. Όχι μόνο για το μπάσκετ του Ολυμπιακού που γέμισε τις καρδιές των φίλων του. Όχι για τις εικόνες με τον Τζόκοβιτς και τον Αντετοκούνμπο να κάνουν τον γύρο του κόσμου, αλλά επειδή ήταν πιθανότατα το τελευταίο στην Euroleague με το ΣΕΦ να έχει αυτήν τη μορφή.
Η σειρά με τους Μονεγάσκους είναι σχεδόν απίθανο να γυρίσει πίσω για πέμπτο ματς. Με το που τελειώσει η φετινή χρονιά, ο Ολυμπιακός θα ξεκινήσει τις εργασίες για το νέο, ανακαινισμένο ΣΕΦ που θα γίνει ένα στολίδι.
Οι επόμενοι αγώνες του, για τα playoffs της Basket League, θα αποτελούν και την αντίστροφη μέτρηση, ωστόσο για την Euroleague αυτό το ιστορικό 94-64 απέναντι στους Μονεγάσκους, μάλλον ήταν το ακροτελεύτιο ματς για την Euroleague στο ΣΕΦ.
Και αν όντως επιβεβαιωθεί, ήταν όπως άρμοζε στον σύλλογο. Με έναν προπονητή ταυτισμένο για εκείνα που ο Ολυμπιακός πρεσβεύει, μία ομάδα να παλεύει για κάθε μπάλα στο παρκέ, υπηρετώντας το πλάνο της και παίζοντας πολύ καλό μπάσκετ. Το σήμα κατατεθέν της τα τελευταία χρόνια. Και τον κόσμο του να στήνει ένα πάρτι με τραγούδι στην κερκίδα, αφήνοντας με το… στόμα ανοιχτό δύο θρύλους του παγκόσμιου αθλητισμού.
Αν αυτό ήταν το τελευταίο παιχνίδι Euroleague στο ΣΕΦ, άξιζε και με το παραπάνω!