Όποτε κι αν ερχόταν (το 2026 ή το... 2036) η απόφαση διαζυγίου με τον Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ θα ήταν η πιο δύσκολη που θα είχε πάρει ποτέ πρόεδρος του Ολυμπιακού στην ιστορία του συλλόγου.
Ο Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ δεν περνά στην ιστορία απλά ως ο μεγαλύτερος προπονητής (βάσει επιτευγμάτων) που κάθισε ποτέ στον πάγκο του Ολυμπιακού. Πάνω από τον Μπούκοβι, τον Μπάγεβιτς, τον Βαλβέρδε.
Ο λατρεμένος «θείος Μέντι» ήταν (και εννοείται παραμένει) ένας σπάνιος άνθρωπος που σου άγγιζε την καρδιά. Ένας Ίβηρας... παλιάς κοπής που κέρδιζε την εκτίμησή σου με την ειλικρίνειά του, τον χαρακτήρα του, το σεβασμό που σου επιδείκνυε, την ταπεινότητά του. Είναι δεδομένο ότι η είδηση της αποχώρησής του προκάλεσε δάκρυα συγκίνησης σε πολλά «ερυθρόλευκα» μάτια εντός και εκτός Ρέντη.
Το συναίσθημα σκέπαζε τη λογική στη σχέση Ολυμπιακού - Μεντιλίμπαρ
Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι ο Βαγγέλης Μαρινάκης προχώρησε στην επιλογή διαζυγίου με τον «στρατηγό» των θριάμβων με έναν... κόμπο στην ψυχή του. Όχι επειδή έπρεπε να λάβει μια απόφαση που δεδομένα θα προκαλούσε εκρηκτικά συναισθήματα στον κόσμο του Ολυμπιακού, αλλά κυρίως γιατί έπρεπε να διακόψει την επαγγελματική του συνεργασία με έναν συνεργάτη που λάτρεψε τόσο ως προπονητή, όσο και ως άνθρωπο.
Αυτός ενδεχομένως να ήταν και ο λόγος που η απομάκρυνση του Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ από τον πάγκο των Πειραιωτών πήρε παράταση κάποιων μηνών και δεν έλαβε χώρα με τη λήξη της περσινής σεζόν. Γιατί ο Βαγγέλης Μαρινάκης ήταν ο πρώτος που ήθελε σαν τρελός να... γυρίσει το χαρτί ο Βάσκος και να επαναφέρει τον Ολυμπιακό στις «εργοστασιακές ρυθμίσεις» της «χρυσής διετίας» 2024-25.
Κακά τα ψέματα, όμως, το σενάριο που ζήσαμε το βράδυ της Τετάρτης ήταν το ποδοσφαιρικά λογικό να συμβεί. Από τη στιγμή που ο Ολυμπιακός έλαβε την απόφαση να προχωρήσει σε μαζική αναδόμηση του ρόστερ του (δικαιολογημένα ή αδικαιολόγητα, ο καθένας μπορεί να έχει την άποψή του) ο Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ ήταν εκ φύσεως αδύνατο να διαχειριστεί με επιτυχία τη συγκεκριμένη συνθήκη.
Η ενδεκάδα που παρέταξε το περασμένο Σάββατο στο Βόλο, ήταν απλά η επιβεβαίωση μιας εξόφθαλμης πραγματικότητας που απλά ουδείς ήθελε να παραδεχτεί, ακριβώς λόγω της ξεχωριστής θέσης που κατέχει ο «Μέντι» στις καρδιές όλων των Ολυμπιακών. Πώς θα μπορούσε να επιμεληθεί με επιτυχία το ριζικό λίφτινγκ μιας ομάδας ένας προπονητής που έχει παραδεχτεί δημόσια ότι μισεί τις αλλαγές και τις... μεταγραφές;
Μοιάζει εξαιρετικά απλοϊκό το ερώτημα, αλλά ήταν αυτό που ζητούσε απάντηση καθ' όλη τη διάρκεια του καλοκαιριού, προτού καν ξεκινήσουν οι επίσημες αγωνιστικές των Πειραιωτών.
Πώς θα μπορούσε να διαχειριστεί ένα ολοκαίνουργιο ρόστερ ένας προπονητής που λόγω φιλοσοφίας θα βλέπει πάντα τον 34χρονο υπηρεσιακό εξτρέμ Ροντινέι (ή ακόμη και τον Τσικίνιο) ως πιο αξιόπιστη και ασφαλή επιλογή από τον κάθε νεοφερμένο Ζότα Σίλβα;
Στα μάτια του «Μέντι» ο Ντάνι Γκαρθία έπρεπε να αποτελεί βασικό γρανάζι της μεσαίας γραμμής του Ολυμπιακού. Στη δική του ιεραρχία θα βρισκόταν πάντα πάνω από τον Φρόιλερ και οποιοδήποτε νέο μεταγραφικό απόκτημα της ομάδας.
Είχαμε όλοι μας την απαίτηση (την ελπίδα, την προσδοκία, χρησιμοποιήστε όποια λέξη σας ταιριάζει καλύτερα) να αλλάξει ένας άνθρωπος που έχει πατήσει πλέον στο 66ο έτος της ηλικίας του. Ήταν αδύνατο να συμβεί! Το γεγονός αυτό όμως δεν μειώνει σε τίποτα ούτε το μέγεθος των επιτευγμάτων του θρυλικού Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ στο λιμάνι, ούτε την σπάνια ποιότητά του, ούτε την ανεκτίμητη κληρονομιά που αφήνει πίσω του - όχι μόνο στον Ολυμπιακό, αλλά σε ολόκληρο το ελληνικό ποδόσφαιρο - επιστρέφοντας στη γενέτειρά του χώρα των Βάσκων.
Με τον Ισπανό όχι μόνο ο Ολυμπιακός, αλλά όλες οι ελληνικές ομάδες (ακόμη και οι ανταγωνίστριες των «ερυθρόλευκων») έμαθαν ότι στο ποδόσφαιρο και τη ζωή δεν υπάρχει «δεν μπορώ». Απέκτησαν ένα φωτεινό παράδειγμα που τους έπεισε να πιστεύουν στον εαυτό τους, να μη φοβούνται στη θέα του ονόματος οποιουδήποτε αντιπάλου και να κατακτούν κορυφές! Το χαμόγελό του, λοιπόν, θα συντροφεύει πάντα τις αναμνήσεις μιας τριετίας που άφησε ανεξίτηλο το στίγμα της στον ποδοσφαιρικό μας μικρόκοσμο!
Η ελπίδας δημιουργίας μιας... ερυθρόλευκης Σοσιεδάδ
Στη ζωή, όμως, ο χρόνος τρέχει με... αμείλικτους ρυθμούς. Υπάρχουν αδίστακτες στιγμές που δεν σου δίνουν καν το δικαίωμα να δακρύσεις, να συγκινηθείς, να νοσταλγήσεις εικόνες του χθες. Γιατί το σήμερα και το αύριο δεν μπορούν να περιμένουν!
Στον Ολυμπιακό ξημερώνει από σήμερα η εποχή του Ιμανόλ Αλγκουαθίλ! Με την προσδοκία ο εξοικειωμένος στα... ποδοσφαιρικά θαύματα, Βάσκος, να φέρει εις πέρας μια απίστευτα δύσκολη αποστολή: Να δημιουργήσει μια... ερυθρόλευκη Ρεάλ Σοσιεδάδ ανάλογη με την ομαδάρα που έκανε επί σειρά ετών την Ευρώπη να παραμιλά. Που ανέδειξε παικταράδες που σήμερα λάμπουν στους κορυφαίους συλλόγους της Γηραιάς Ηπείρου. Θα κληθεί, όμως, να το πράξει σε εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες, δεδομένου ότι θα πρέπει να χτίζει το νέο δημιούργημά του, εν μέσω επίσημων αγωνιστικών υποχρεώσεων και με την αναπόφευκτη σύγκριση με τον προκάτοχό του να αποτελεί φυσιολογικό κομμάτι της καθημερινότητάς του.
Αν καταφέρει και ξεπεράσει με επιτυχία τη δεδομένη... φουρτουνιασμένη θάλασσα των πρώτων του μηνών στο νέο του λιμάνι, αν τα αποτελέσματα βοηθήσουν και ο Ιμανόλ κερδίσει με το καλημέρα την εμπιστοσύνη του πάντα απαιτητικού κόσμου του Ολυμπιακού, τότε είναι σε θέση να χτίσει ένα ποδοσφαιρικό οικοδόμημα που θα οδηγήσει ξανά τους «ερυθρόλευκους» σε τροχιά ευρωπαϊκού τροπαίου.
Θα είναι ο Ιμανόλ Αλγκουαθίλ ο προπονητής που θα οδηγήσει τον Ολυμπιακό στο νέο Καραϊσκάκη; Αν ναι δεν αποκλείεται να τον δούμε να υποδέχεται ξανά τον Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ στο... ανακαινισμένο παλιό του σπίτι σε τελετή παρουσίασης της προτομής του προπονητή που έφερε στο ελληνικό ποδόσφαιρο το πρώτο ευρωπαϊκό διασυλλογικό τρόπαιο της ιστορίας του. Γιατί ο «Μέντι» φεύγει, αλλά τα επιτεύγματά του θα μείνουν «αθάνατα» στα βάθη των αιώνων. Και το γλυκό πρόσωπό του μοιάζει ιδανικό για να αποτελεί πηγή έμπνευσης για τις επόμενες γενιές Ολυμπιακών που θα μεγαλώσουν στο νέο «παλάτι» του Φαλήρου.