Παρά τη βαθιά δυσπιστία του για την τρέχουσα κατάσταση της μουσικής βιομηχανίας, ο Καναδός Νιλ Γιανγκ δήλωσε αισιόδοξος για το μέλλον γενικότερα.
- Ο νέος δίσκος "Second Song" συνδυάζει πέντε νέα κομμάτια με δύο εφηβικές ηχογραφήσεις. Αντιπαραβάλλει το παρόν με το παρελθόν του, συνεχίζοντας τη διαχρονική του συνομιλία με την έννοια του χρόνου και της ενηλικίωσης.
- Η ηχογράφηση του δίσκου έγινε αναλογικά σε ταινία στα στούντιο Shangri-La. Αποτελεί συνειδητή επιλογή του καλλιτέχνη, ο οποίος καταγγέλλει την υποβάθμιση του ήχου στην ψηφιακή εποχή και περιγράφει την άμεση καταγραφή των μελωδιών του.
- Τα νέα τραγούδια αντλούν έμπνευση από κρίσιμες προσωπικές του στιγμές. Το «The Foggy Edge of Time» συνδέεται με τις αποφάσεις για το διαζύγιό του, ενώ το «Soon I Might Be Going» αποτελεί ερωτική εξομολόγηση.
- Ο Γιανγκ εκφράζει την έντονη αντίθεσή του στην τεχνητή νοημοσύνη, την οποία θεωρεί άψυχη προσομοίωση. Παράλληλα, επικρίνει το streaming για τη χαμηλή ποιότητα ήχου, δηλώνοντας ωστόσο αισιόδοξος για το μέλλον της ανθρωπότητας.
Ο Νιλ Γιανγκ κυκλοφορεί στις 18 Σεπτεμβρίου τον 50ό δίσκο της καριέρας του, με τίτλο «Second Song», και το κάνει κλείνοντας τον κύκλο με τον εαυτό του πενήντα επτά χρόνια πριν.
Το κομμάτι «The Emperor of Wyoming» άνοιγε το ομώνυμο ντεμπούτο του το 1969, και η ίδια εκείνη μελωδία επιστρέφει τώρα, ενσωματωμένη σε έναν δίσκο που συνδυάζει πέντε ολοκαίνουργια, εκτενή και βαθιά προσωπικά τραγούδια, γραμμένα μαζί με τη μπάντα του, τους Chrome Hearts, μαζί με δύο ηχογραφήσεις τραγουδιών που ο ίδιος είχε γράψει ως έφηβος στον Καναδά, αντλημένα από το τεράστιο και σχολαστικά ταξινομημένο προσωπικό του αρχείο.
Το ένα από αυτά, το «Casting Me Away from You», το ηχογράφησε για πρώτη φορά γύρω στο 1965, στη σοφίτα ενός φίλου του στο Τορόντο, προτού αργότερα το ξαναδουλέψει και το κυκλοφορήσει ως «Emperor of Wyoming». Το δεύτερο, το «I'll Love You Forever», γράφτηκε το 1964 ως ερωτικό τραγούδι για τη φίλη του στο σχολείο, τον «πρώτο του αληθινό έρωτα», όπως είπε.
Η σχέση του Γιανγκ με τον χρόνο που περνά και χάνεται
Η σχέση του Γιανγκ με τον χρόνο που περνά και χάνεται δεν είναι καινούργιο θέμα στο έργο του. Ήδη από το βράδυ της 12ης Νοεμβρίου του 1964, τα δέκατα ένατα γενέθλιά του, ο νεαρός τότε τραγουδοποιός είχε καθίσει να γράψει το «Sugar Mountain», εκφράζοντας τη θλίψη του για το τέλος της εφηβείας και το αναπόφευκτο πέρασμα στην ενηλικίωση.
Λίγους μήνες αργότερα, μια συζήτηση με τη φίλη του Τζόνι Μίτσελ πάνω στο ίδιο θέμα, την ενηλικίωση και τη σχετικότητα του χρόνου, στάθηκε αφορμή για εκείνη να γράψει, το ίδιο βράδυ, ένα από τα σπουδαιότερα τραγούδια γραμμένα ποτέ σε ακουστική κιθάρα, το δικό της «The Circle Game», απαντώντας στον Γιανγκ με μια πιο αισιόδοξη ματιά για όσα ακόμη μπορεί να φέρει η ζωή, ακόμη κι όταν κάποια όνειρα της νιότης δεν εκπληρώνονται όπως τα είχε φανταστεί κανείς.
Εξήντα και πλέον χρόνια αργότερα, το «Second Song» μοιάζει να συνεχίζει την ίδια εκείνη συνομιλία γύρω από τον χρόνο, όχι πια με τη φοβία της ενηλικίωσης, αλλά με τη διαύγεια κάποιου που έχει διανύσει ολόκληρη τη διαδρομή.
Ο δίσκος ηχογραφήθηκε σε ταινία στα στούντιο Shangri-La του Ρικ Ρούμπιν στο Μαλιμπού της Καλιφόρνιας, με παραγωγό τον Λου Άντλερ και τους Volume Dealers, δηλαδή τον ηχολήπτη Νίκο Μπόλας και τον ίδιο τον Γιανγκ. Η αναλογική ηχογράφηση αποτελεί σημείο υπερηφάνειας για τον καλλιτέχνη, ο οποίος εδώ και χρόνια καταγγέλλει την υποβάθμιση της ποιότητας του ήχου σε έναν κόσμο όπου οι ψηφιακές ηχογραφήσεις έχουν γίνει ο κανόνας.
«Δεν σκέφτομαι πραγματικά τι θα τραγουδήσω»
Μιλώντας για τη γέννηση των νέων τραγουδιών, ο Γιανγκ εξήγησε πως απλώς κατέγραφε ό,τι είχε στο μυαλό του. «Τα περισσότερα πρωινά ξυπνάω και γράφω. Αν έχω μια μελωδία, που συνήθως μου έρχεται το προηγούμενο βράδυ ή εκείνο το πρωί, μόλις τη σχηματίσω στο μυαλό μου την ηχογραφώ αμέσως στο μικρό μου κασετόφωνο, ακόμη κι αν έχει λάθη. Μετά αρχίζω να γράφω λέξεις που δεν συνδέονται με τίποτα συγκεκριμένο. Απλώς σχετίζονται με ό,τι συνέβαινε τις προηγούμενες είκοσι τέσσερις ώρες», είπε.
Για το πρώτο τραγούδι του δίσκου, το «The Foggy Edge of Time», που μοιάζει με αναδρομή στα πρώτα χρόνια της ζωής του, ο Γιανγκ περιέγραψε τη διαδικασία ως κάτι σχεδόν αυτόματο. «Δεν σκέφτομαι πραγματικά τι θα τραγουδήσω. Δεν ξέρω τι είναι μέχρι να το έχω ήδη κάνει», σχολίασε, προσθέτοντας πως το τραγούδι συνδέεται με μια περίοδο μεγάλων αποφάσεων στη ζωή του. «Έφτασα σε ένα σημείο όπου έπρεπε να πάρω σημαντικές αποφάσεις για το πού βρισκόμουν, με ποιον ήμουν και πώς θα προχωρούσα χωρίς να πληγώσω τον εαυτό μου και τη μουσική. Δεν ήταν εύκολες αποφάσεις, αλλά τις πήρα, και έχουν συνέπειες για πάντα», είπε, αναφερόμενος έμμεσα στο διαζύγιό του.
Ρωτήθηκε επίσης για το τραγούδι «Soon I Might Be Going», που θεωρεί τον πυρήνα του δίσκου. «Μιλούσα στον έρωτα της ζωής μου εκείνη τη στιγμή. Είναι ένας υπέροχος άνθρωπος, και βλέπει κι εκείνη τον κόσμο. Ξέρει τι συμβαίνει. Δεν μπορείς να κάνεις και πολλά, παρά μόνο να αναγνωρίσεις αυτό που βλέπεις, να το αποδεχτείς και να προσπαθήσεις να προχωρήσεις», είπε.
«Καταλαβαίνεις ότι η τεχνητή νοημοσύνη δεν έχει ψυχή»
Ο Γιανγκ μίλησε επίσης εκτενώς για τις απόψεις του γύρω από την τεχνητή νοημοσύνη στη μουσική, σε μια εποχή που ολοένα περισσότεροι καλλιτέχνες πειραματίζονται με αυτήν. «Η ιδέα της τεχνητής νοημοσύνης και της παλιάς ηχογράφησης δεν έχουν καμία σχέση μεταξύ τους. Η τεχνητή νοημοσύνη είναι μια προσομοίωση, μια τεχνητή αναπαράσταση μιας σκέψης, πραγμάτων που έχουν ήδη συμβεί, αλγόριθμοι που φτύνουν αυτό που πιστεύουν ότι θα μπορούσε να συμβεί», είπε, σχολιάζοντας πρόσφατη συνέντευξη των Dr. Dre και Τζίμι Άιοβιν στους New York Times, όπου οι δύο παραγωγοί περιέγραψαν την τεχνητή νοημοσύνη ως «νέο εργαλείο δημιουργικότητας».
«Καταλαβαίνεις ότι η τεχνητή νοημοσύνη δεν έχει ψυχή. Δεν υπάρχει ψυχή εκεί. Δεν νιώθω ψυχή στην τεχνητή νοημοσύνη», πρόσθεσε ο μουσικός, τονίζοντας πως νιώθει τυχερός που ολοκλήρωσε το έργο του πριν αυτή γίνει διάχυτη.
Δεν έκρυψε την αντιπάθειά του και για το streaming, το οποίο χαρακτήρισε χαμηλής ποιότητας. «Το streaming ακούγεται χάλια. Αυτή είναι η απάντησή μου», είπε λακωνικά, εξηγώντας πως πρόκειται για «δίσκο χωρίς δίσκο, χωρίς εξώφυλλο, χωρίς τέχνη», που ωφελεί κυρίως όσους διανέμουν τη μουσική και όχι τους ίδιους τους καλλιτέχνες.
Παρά τη βαθιά δυσπιστία του για την τρέχουσα κατάσταση της μουσικής βιομηχανίας, ο Γιανγκ δήλωσε αισιόδοξος για το μέλλον γενικότερα. «Θα γίνει καλύτερα. Τίποτα δεν είναι πιο προφανές από αυτό», είπε, θυμίζοντας πως οι μεγάλες αλλαγές στην ιστορία συνέβησαν όταν οι άνθρωποι αναγνώρισαν κάτι τόσο κακό που έπρεπε να το σταματήσουν.