Πώς αποχαιρετάς μια εκπομπή που υπήρξε ταυτόχρονα απόλυτο σύμβολο και μόνιμη «πληγή» ενός καναλιού που κάποτε καθόριζε την ποπ κουλτούρα;
Για περισσότερο από μια δεκαετία, η εκπομπή Ridiculousness δεν ήταν απλώς μέρος του προγράμματος του MTV∙ ήταν το ίδιο το MTV.
Ένα τηλεοπτικό τέρας με αδηφάγο όρεξη, που από την πρώτη του προβολή το 2011 άρχισε να καταλαμβάνει ολοένα και περισσότερο χώρο, μέχρι που έφτασε στο αδιανόητο: 113 από τις 168 ώρες της εβδομάδας του καναλιού αφιερωμένες σε μια ατελείωτη ροή από viral αποτυχίες, πισώπλατα χτυπήματα, σουρεαλιστικά ατυχήματα και τα διαρκή γελάκια του παρουσιαστή Ρομπ Ντίρντεκ.
Ταυτόχρονα απόλυτο σύμβολο και μόνιμη «πληγή»
Κι όμως, όταν στα τέλη του 2025 ανακοινώθηκε πως η εκπομπή σταματά να παράγει νέα επεισόδια, κανείς δεν ήξερε ακριβώς τι να πει. Πώς αποχαιρετάς μια εκπομπή που υπήρξε ταυτόχρονα απόλυτο σύμβολο και μόνιμη «πληγή» ενός καναλιού που κάποτε καθόριζε την ποπ κουλτούρα;
Να γελάσεις με την πτώση κάποιου άλλου
Το MTV των δεκαετιών του ’80 και του ’90 υπήρξε το νευρικό σύστημα της νεανικής κουλτούρας: τα Yo! MTV Raps, Unplugged, TRL, οι πρώτες πραγματικές εκρήξεις της hip-hop, της alternative και της pop μπροστά στα μάτια εκατομμυρίων.
Ακόμη και τα ριάλιτι της δεκαετίας του 2000, από το The Real World ως τα Laguna Beach και The Hills, είχαν έναν αέρα εποχής, ένα είδος κοινωνικού σφυγμού. Όμως το διαδίκτυο και αργότερα τα social media αφαίρεσαν σταδιακά κάθε λόγο ύπαρξης από το παλιό MTV. Εκείνο που συνέβαινε κάποτε αποκλειστικά στην οθόνη του καναλιού, τώρα συνέβαινε ασταμάτητα στο κινητό μας.
Μέσα σε αυτή την κενή ζώνη ανάμεσα σε τηλεοπτική συνήθεια και ψηφιακή ακατάπαυστη ροή, ο Ντίρντεκ βρήκε χώρο να ριζώσει. Με την άνετη, ανέμελη περσόνα του και με δύο σταθερούς συνοδοιπόρους στα πάνελ —τον Στίλο Μπριμ και την Σανέλ Γουέστ Κόουστ— δημιούργησε έναν κόσμο όπου το μόνο που είχε σημασία ήταν να γελάσεις με την πτώση κάποιου άλλου.
Η συνταγή ήταν απλή: μια σειρά από βιντεάκια από το διαδίκτυο, οργανωμένα σε ευφάνταστες, συχνά γελοίες κατηγορίες, και σχόλια που ταλαντεύονταν ανάμεσα στην αυθόρμητη ανοησία και την εκ του ασφαλούς ειρωνεία.
Παράδοξα αναχρονιστικό
Σε μια εποχή που το TikTok και αργότερα τα Reels έδιναν τη δυνατότητα σε οποιονδήποτε να γίνει ο ίδιος viral, το Ridiculousness έμοιαζε παράδοξα αναχρονιστικό. Κι όμως, η επιτυχία του δεν κάμφθηκε ποτέ. Το κοινό το παρακολουθούσε σχεδόν μηχανικά, όπως κανείς κάνει scrolling χωρίς να το συνειδητοποιεί: από αμηχανία, από κενό, από την ανάγκη να γεμίσει ο χρόνος.
Η εκπομπή ήταν φόντο, όχι γεγονός. Ήταν η τηλεοπτική έκδοση του «να περάσει η ώρα». Ένας απέραντος, χλιαρός ωκεανός χαβαλέ, που όμως αποδείχθηκε ιδανικός για ένα κανάλι που δεν ήξερε τι άλλο να προσφέρει.
Οι λόγοι της κυριαρχίας του Ridiculousness ήταν τόσο πρακτικοί όσο και πολιτισμικοί. Ήταν εξαιρετικά φθηνό να παραχθεί, απλό να στηθεί, ευκολότατο να αναπαραχθεί. Σ’ έναν τηλεοπτικό κόσμο όπου κάθε λεπτό κοστίζει, το MTV έπαιζε το πιο ασφαλές χαρτί: μια εκπομπή που δεν απαιτούσε τίποτα παραπάνω από υλικό που το ίδιο το internet παρήγαγε δωρεάν.
Και ενώ το υπόλοιπο πρόγραμμα του καναλιού συρρικνωνόταν, εκείνη μεγάλωνε. Όπως αποκάλυψε πρόσφατα το Bloomberg, ο ίδιος ο Ντίρντεκ κέρδιζε πάνω από 30 εκατομμύρια δολάρια τον χρόνο από αυτή τη μανιώδη επαναληψιμότητα — ποσοστό σχεδόν εξωφρενικό για το είδος της τηλεόρασης που πρόσφερε.
Άλλαξε ριζικά το DNA ενός ολόκληρου δικτύου
Και όμως, κάτω από την οικονομική λογική υπήρχε ένα κρυφό κόστος: η σταδιακή διάλυση της ταυτότητας του MTV. Η εκπομπή με την πιο ειρωνική ονομασία στην τηλεόραση αποδείχθηκε ο απόλυτος καθρέφτης της παρακμής του καναλιού. Δεν παρουσιάστηκε ποτέ ως κάτι σπουδαίο, ούτε διεκδίκησε να αλλάξει τον κόσμο.
Κι όμως, άλλαξε ριζικά το DNA ενός ολόκληρου δικτύου. Το MTV μετατράπηκε σε έναν μαραθώνιο από βίντεο, σε ένα κανάλι που δεν επεξεργαζόταν πλέον την κουλτούρα αλλά την αναπαρήγαγε παθητικά. Από εκκολαπτήριο θρύλων έγινε μια αδιάκοπη σειρά από γλιστρήματα σε παγοδρόμιο, πτώσεις σε πισίνες και άγαρμπες προσγειώσεις σε skateboard.
Σύμβολο της τηλεοπτικής εποχής της υπερβολής
Όμως για να είμαστε δίκαιοι, το Ridiculousness είχε και τη δική του σκοτεινή γοητεία. Ήταν τηλεόραση-χαλάκι, τηλεόραση-μαξιλάρι, τηλεόραση που δεν απαιτούσε τίποτα και προσέφερε ένα είδος πρωτόγονης κάθαρσης: στο τέλος μιας δύσκολης μέρας, βλέποντας κάποιον άλλον να πέφτει από τη σκάλα, ένιωθες —έστω για έξι δευτερόλεπτα— ότι η δική σου ζωή ίσως δεν είναι τόσο χαοτική.
Ήταν επίσης ένας μηχανισμός ελέγχου: σε έναν ψηφιακό κόσμο ανεξέλεγκτης έκθεσης, εδώ υπήρχε ένα πρόγραμμα που μετέτρεπε την αμηχανία σου σε προϊόν, αλλά από απόσταση ασφαλείας.
Τώρα που η εκπομπή σταματά να παράγει νέο υλικό, το MTV βρίσκεται μπροστά στο πιο δύσκολο ερώτημα της ιστορίας του: τι είναι μετά το Ridiculousness; Ποια είναι η ταυτότητά του; Μπορεί να ξαναγίνει κάτι περισσότερο από υπόστρωμα, από μια τηλεοπτική λούπα που λειτουργεί ως θόρυβος φόντου;
Ο χρόνος θα δείξει. Το μόνο βέβαιο είναι ότι η εκπομπή, ακόμη κι αν συνεχίσει να παίζει σε επανάληψη για χρόνια, ήδη έχει γράψει τη δική της παράδοξη ιστορία: μια εκπομπή τόσο απλή που έφαγε ολόκληρο δίκτυο.
Μια εκπομπή που, χωρίς να το επιδιώξει, έγινε το σύμβολο της τηλεοπτικής εποχής της υπερβολής, της εξάντλησης και της ατέρμονης επανάληψης. Και ένα παράδοξο αποτύπωμα: ότι καμία κουλτούρα, όσο ζωντανή κι αν υπήρξε κάποτε, δεν μένει ανέγγιχτη όταν σταματά να εξελίσσεται.