Μέσα στο 2026 η 43χρονη ηθοποιός περνάει την πιο απαιτητική χρονιά της καριέρας της, κάτι που η ίδια έχει παραδεχτεί πως πιθανότατα δεν θα ξανασυμβεί.
- Το 2026, η 43χρονη ηθοποιός διανύει την πιο απαιτητική χρονιά της καριέρας της, με πέντε νέες ταινίες και την ανακοίνωση της εγκυμοσύνης της. Η επιστροφή της αποτελεί προϊόν προσεκτικού σχεδιασμού, από την επιλογή σεναρίων έως τις προωθητικές καμπάνιες.
- Όλα ξεκίνησαν μετά τη βράβευσή της με Όσκαρ για τους «Άθλιους». Η στάση της και οι δηλώσεις της θεωρήθηκαν υπερβολικά μελετημένες, προκαλώντας μια έντονη και άδικη αρνητική αντίδραση από το κοινό και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
- Αντιμέτωπη με την κριτική, η Hathaway μετατόπισε στρατηγικά την εστίασή της σε μικρότερες, ανεξάρτητες παραγωγές κατά τη δεκαετία του 2010. Στόχος της ήταν μια πιο υπολογισμένη παρουσία, μακριά από τη διαρκή έκθεση των μεγάλων παραγωγών.
- Η ηθοποιός επιστρέφει δυναμικά, έχοντας ανακτήσει τη σύνδεσή της με το κοινό. Η νέα, πιο ειλικρινής και αυθεντική δημόσια εικόνα της, σε συνδυασμό με τις επαγγελματικές της επιτυχίες, έχει οδηγήσει στην πλήρη αποδοχή της.
Η Αν Χάθαγουεϊ τα κάνει όλα σωστά αυτή τη στιγμή. Το αποδεικνύουν καθημερινά τα περιοδικά, τα βίντεο στο TikTok και οι πιο απαιτητικοί κριτικοί. Το κοινό την αγαπά, τα κοινωνικά δίκτυα την αγαπούν. Το παράδοξο είναι πως ούτε τότε, πριν από μια δεκαετία, έκανε κάτι πραγματικά λάθος, κι όμως το κοινό της είχε... γυρίσει την πλάτη - θυμίζουμε ότι προ 15ετίας είχε ανακηρυχθεί ως «η πιο αντιπαθητική γυναίκα στο Χόλιγουντ».
Φέτος η αμερικανίδα ηθοποιός κυκλοφορεί πέντε ταινίες, ανάμεσά τους δύο από τις μεγαλύτερες εμπορικές επιτυχίες της χρονιάς, το «The Devil Wears Prada 2» και το «The Odyssey». Πριν μερικές ημέρες έκανε πρεμιέρα στις αίθουσες το τέταρτο έργο της, το «The End of Oak Street», μια ταινία με... δεινόσαυρους. Πριν από δέκα χρόνια, την Χάθαγουεϊ θα την είχαν κατασπαράξει τα κοινωνικά δίκτυα και θα τη σατίριζαν οι σνομπ κριτικοί σινεμά. Πέρασε όμως μια δεκαετία και όλα άλλαξαν, για το κοινό, για τα εισιτήρια και κυρίως για την ίδια.
Πιθανότατα δεν θα ξανασυμβεί...
Μέσα στο 2026 η 43χρονη ηθοποιός περνάει την πιο απαιτητική χρονιά της καριέρας της, κάτι που η ίδια έχει παραδεχτεί πως πιθανότατα δεν θα ξανασυμβεί και για το οποίο έπρεπε να είναι πολύ καλά προετοιμασμένη. Το σχεδίασε προσεκτικά, από τη στιγμή που άρχισαν να καταφτάνουν σενάρια και μετατράπηκαν σε γυρίσματα, μέχρι τις άψογες προωθητικές καμπάνιες που θα διαρκέσουν έως την περίοδο των βραβείων, στο πρώτο τρίμηνο του 2027.
Η φετινή χρονιά έφερε και κάτι ακόμα πέρα από την δουλειά της: την ευτυχισμένη εξέλιξη της προσωπικής της ζωής, με την εγκυμοσύνη που ανακοίνωσε τον Ιούνιο. Αυτό το νέο ολοκλήρωσε την προσεκτικά υπολογισμένη επιστροφή της. Το ξεκαθάρισε η ίδια σε συνέντευξή της στους New York Times: «Πριν από αυτό δεν ένιωθα έτοιμη ούτε ως άνθρωπος ούτε ως καλλιτέχνις, χρειαζόμουν να εξελιχθώ περισσότερο, αλλιώς θα με κατασπάραζαν». Ήξερε καλά τι έλεγε, αφού είχε ήδη γευτεί αυτόν τον κανιβαλισμό μια δεκαετία νωρίτερα.
Όλα ξεκίνησαν με το πολυαναμενόμενο σίκουελ του «The Devil Wears Prada», όπου επέστρεψε σε έναν από τους ρόλους με τους οποίους ταυτίζεται περισσότερο ο κόσμος, την Άντι Σακς, την αδέξια αλλά βαθιά ανθρώπινη βοηθό της παγερής Μιράντα Πρίσλεϊ, που ενσαρκώνει η Mέριλ Στριπ. Η χημεία λειτούργησε ξανά αψεγάδιαστα, στηριζόμενη σε μια λαμπρή παγκόσμια προωθητική εκστρατεία μεγάλου προϋπολογισμού, και το ταμείο αντάμειψε την ταινία με 700 εκατομμύρια δολάρια, περίπου 606 εκατομμύρια ευρώ.
Δεν είναι λίγα, όχι όμως όσα του «The Odyssey» του Κρίστοφερ Νόλαν, που έχει ήδη ξεπεράσει το 1,2 δισεκατομμύριο δολάρια σε λιγότερο από έναν μήνα, περίπου 1,04 δισεκατομμύριο ευρώ. Ύστερα από χρόνια διακαούς... επιθυμίας, η Χάθαγουεϊ συνεργάστηκε ξανά με τον Νόλαν, πάνω από μια δεκαετία μετά το «Interstellar» του 2014, ταινία που σηματοδότησε τη στροφή της σε μια πιο δυναμική εικόνα μετά τον πιο ευάλωτο ρόλο της στη μεταφορά του μιούζικαλ «Άθλιοι», για τον οποίο κέρδισε το Όσκαρ β΄ γυναικείου ρόλου το 2013.
Ακολουθεί το «The End of Oak Street», μια περιπετειώδης ταινία με τον Γιούαν ΜακΓκρέγκορ, που γύρισε κυρίως επειδή ήθελε να συνεργαστεί με τον σκηνοθέτη Ντέιβιντ Ρόμπερτ Μίτσελ, όπως δήλωσε στο Europa Press κατά την πρεμιέρα. Και μετά το «Mother Mary», ακολουθεί το «Verity», που αναμένεται τον Οκτώβριο, ένα θρίλερ για μια επιτυχημένη συγγραφέα που, μετά από ατύχημα, αντικαθίσταται από τη Dakota Johnson.
Έχει συνδυάσει τα έργα της με έξυπνο τρόπο
«Η ηθοποιός έχει συνδυάσει τα έργα της με έξυπνο τρόπο, ανεξάρτητο σινεμά, λαϊκή ψυχαγωγία, μεγαλεπήβολο έργο, οικογενειακή ταινία και τρόμο», σημειώνει το ρεπορτάζ της εφημερίδας El Pais. Τόση ποικιλία και όγκος δεν φαίνεται να κουράζουν μια ηθοποιό που, πριν από μια δεκαετία, το Χόλιγουντ επέλεξε να μισήσει χωρίς σαφή λόγο και που σήμερα γελάει καθημερινά μπροστά στους φωτογράφους.
Ίσως εκεί κρύβεται το κλειδί, όσο κλισέ κι αν ακούγεται: η Hathaway πέρασε από το χαμόγελο στο γέλιο. Παλιότερα χαμογελούσε διακριτικά, σήμερα γελάει ελεύθερα σε συνεντεύξεις, σε φωτογραφήσεις, ακόμα και με τον εαυτό της. Όλα ξεκίνησαν όταν κέρδισε το Όσκαρ για τους «Άθλιους», έναν εξαντλητικό ρόλο. Είχε πει στον Guardian πως δεν ένιωσε την αναμενόμενη «χαρά» όταν ανέβηκε να παραλάβει το αγαλματίδιο, μετά από έναν ρόλο που απαιτούσε νηστεία, απώλεια έντεκα κιλών και ξύρισμα κεφαλιού.
Τότε έμοιαζε να ζητά συγγνώμη σε κάθε ευκαιρία. Τα σχόλιά της ακούγονταν πάντα υπερβολικά... ορθά πολιτικά (έως και ελαφρώς επιτηδευμένα). Είχε πει τότε για το Όσκαρ: «Ένιωσα άσχημα που στεκόμουν εκεί φορώντας ένα φόρεμα που κόστιζε περισσότερα από όσα κάποιοι θα δουν σε όλη τους τη ζωή». Φορούσε ένα φόρεμα Prada αξίας 70.000 ευρώ και κολιέ αξίας 8,6 εκατομμυρίων ευρώ.
Αυτή η κάπως αφελής Χάθαγουεϊ ενόχλησε μια βιομηχανία που άλλαζε. Καθώς τα παραδοσιακά μέσα έχαναν επιρροή και τα σχόλια των θαυμαστών, τα κοινωνικά δίκτυα και τα ιστολόγια κέρδιζαν έδαφος, εκείνη δεν ταίριαζε στο προφίλ του «καλού κοριτσιού» που προσπαθούσαν να πουλήσουν οι υπεύθυνοι για τις δημόσιες σχέσεις της. Η χημεία της με το κοινό «έσπασε». Έφτασαν τότε οι λεγόμενες «Hathahaters», όπως αυτοαποκαλούνταν οι επικριτές της. Σελίδες στο Facebook την κατηγορούσαν και για κάθε δήλωσή της υπήρχε ένα σαρκαστικό tweet.
Αυτό το παράξενο μίσος τροφοδότησε αναλύσεις και τηλεοπτικές εκπομπές. Η ίδια παραδέχτηκε, ίσως αφελώς, ίσως αναζητώντας γαλήνη, πως την επηρέασε. Όπως είχε πει τότε, γύρω στο 2013, η Carolina Bermudez, τότε παρουσιάστρια της εκπομπής «The Couch» στο CBS: «Αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει τίποτα που να μπορεί να κάνει η Aν χωρίς να το ψάξουν με το μικροσκόπιο. Η καλύτερη επιλογή της είναι να απομακρυνθεί για λίγο, ίσως να πάρει μια άδεια και να αφήσει τους κριτικούς να βρουν κάποιον άλλο να δαιμονοποιήσουν».
Πιο υπολογισμένη στην παρουσία της
Αυτό ακριβώς έκανε. Πέρασε τη δεκαετία του 2010 με πολλά έργα, όχι όλα καταξιωμένα. Το σχέδιο δεν ήταν να εξαφανιστεί αλλά να είναι πιο υπολογισμένη στην παρουσία της. Είχε πει στους New York Times πως ένιωθε πως βρισκόταν «στο μικρό, παράξενο ανεξάρτητο κομμάτι της καριέρας της» και πως οι μεγάλοι ρόλοι δεν θα ξανάρχονταν, μέχρι που πριν από μερικά χρόνια δύο ταινίες άλλαξαν το σενάριο για εκείνη. Από τη μία, το ρομαντικό «The Idea of You», όπου υποδύεται μια σαραντάχρονη που ερωτεύεται έναν εικοσάχρονο μουσικό, που την έφερε πιο κοντά στις νεότερες γενιές.
Από την άλλη, αυτό που περιέγραψε ως έναν από τους πιο σύνθετους ρόλους της καριέρας της, τη Σελίν στο «Σκηνές από έναν Γάμο» με τη Jessica Chastain, ρόλος που την έφερε αντιμέτωπη με ζητήματα μητρότητας. Τότε πια μιλούσε ανοιχτά για τις «Hathahaters»: «Πολλοί δεν μου πρότειναν ρόλους επειδή ανησυχούσαν πολύ για το πόσο τοξική είχε γίνει η ταυτότητά μου στο ίντερνετ», είχε πει στο περιοδικό Vanity Fair.
Σήμερα έχει επιστρέψει δριμύτερη. Δεν «ζυγίζει» πια τόσο προσεκτικά τα λόγια της και η ειλικρίνειά της είναι πλέον ξεκάθαρη - όσο μπορεί να είναι κάποιος μέσα στην κρεατομηχανή του Χόλιγουντ. Τις προάλλες, όταν ρωτήθηκε για το φύλο του μωρού της στην εκπομπή του Jimmy Kimmel, απάντησε πως το γνωρίζει αλλά δεν θα το αποκαλύψει. «Ευχαριστώ για τη στήριξη, πάντα νιώθω τόσο αγενής όταν το λέω αυτό», είπε με ένα πλατύ χαμόγελο. Το κοινό, κάθε άλλο παρά προσβεβλημένο, την αποθέωσε.