Βρε, μπας και δεν θέλουν την (όποια…) προκοπή τους εκεί στο ΠΑΣΟΚ; Προσπαθούν να γεμίσουν την καρδάρα, της δίνουν μια και τη χύνουν!
Εκεί που κούτσα-κούτσα πάνε να χτίσουν την ελπίδα τους να είναι στις εκλογές πρώτο κόμμα (και βλέποντας και κάνοντας πώς θα πάρουν, με ποιους την εξουσία, γιατί από μόνοι τους κομμάτι δύσκολο…), αρχίζουν την παραδοσιακή εσωστρέφεια στη Χαριλάου Τρικούπη και ξεκινάει η αυτοϋπονόμευση.
Η αμφισβήτηση του Ανδρουλάκη επωάζεται από καιρό. Μια ο Γερουλάνος με την «κολλημένη βελόνα» (όχι πως έχει και εντελώς άδικο…), από την άλλη ο… μονίμως μουτρωμένος και επικριτικός για την τακτική και στρατηγική που ακολουθεί ο πρόεδρος, αλλά και σταθερά ανικανοποίητος δήμαρχος Δούκας, με τη δύσκολα υποκρυπτόμενη ασίγαστη φιλοδοξία, αλλά από κοντά και η προσεκτική… τοξοβόλος, αν και ευφυώς αποστασιοποιημένη, περιμένοντας να εισπράξει τα επίχειρα της φαγωμάρας που δεν καταλαγιάζει, Άννα Διαμαντοπούλου, εκ των πραγμάτων ρίχνουν νερό στον μύλο του Μητσοτάκη - ου μην αλλά και του επερχόμενου Τσίπρα!
Όταν σε ένα κόμμα αξιωματικής (έστω και τεχνητά…) αντιπολίτευσης οι εσωκομματικές υπόνοιες και προσωπικές φιλοδοξίες και ίντριγκες συνιστούν την κύρια μέριμνα και… στόχο, το μέλλον του διαγράφεται δυσοίωνο.
Παρά τις δημόσια εκφραζόμενες ελπίδες για τις προσδοκίες νίκης, το έτσι κι αλλιώς δυσαρεστημένο κοινό του Κινήματος προβληματίζεται για τα επερχόμενα και τρομάζει για τις σχέσεις που θα αναπτυχθούν αν και εφόσον έρθουν στην εξουσία. Άλλωστε, τα αλληλοφαγώματα του «παλιού καιρού», αλλά και τα πιο πρόσφατα, πόρρω απέχουν από το να θεωρούνται εχέγγυα ευρυθμίας και προσήλωσης στον ενιαίο κομματικό στόχο ανόδου στην εξουσία.
Εν όψει εκλογών (η περίοδος που διανύουμε είναι σαφώς προεκλογική, ασχέτως από το πότε θα στηθούν οι κάλπες), δεν είναι φυσικά δυνατόν να τεθεί ανοιχτά θέμα ηγεσίας, είτε αντικατάστασής της είτε πατροναρίσματος. Θα ήταν σαν οι ΠΑΣΟΚοι να αυτοπυροβολούν τα πόδια τους! Αλλά και η διαιώνιση αυτής της κατάστασης στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ δεν προοιωνίζεται ομαλή πορεία και επιτυχία της διαγγελμένης νίκης «έστω και με μια ψήφο».
Όσο για την ενεργότερη συμμετοχή των Δούκα, Γερουλάνου και Διαμαντοπούλου στη λήψη αποφάσεων και διαχείριση της τρέχουσας πολιτικής πραγματικότητας, οι τρεις θα είναι εξαιρετικά δύσκολο και θα πρέπει να καταφύγουν σε… ζογκλερικές φιγούρες για να αρνηθούν μια τέτοια, έστω και επιφανειακή, όσμωση. Αλλά είναι, ίσως, η μοναδική προοπτική για ηρεμία στο κόμμα. Θα πρέπει να εξετασθεί, τακτικά και στρατηγικά, κάθε πιθανότατα ευόδωσής της, έστω και για το… προεκλογικό θεαθήναι!
Πάντως, αν θεωρηθεί ότι η αλλαγή ηγεσίας με κάποια «σθεναρότερη» είναι πολύ προτιμότερο από το να σέρνεται αμφισβητούμενη η του Νίκου Ανδρουλάκη, να αποτολμηθεί σε χρόνο όσο το δυνατόν σε απόσταση από τις εκλογές - και τις επαναληπτικές που αναπόφευκτα θα ακολουθήσουν. Να έχει τον χρόνο ο νέος πρόεδρος και να εμπεδωθεί, όσο θα μπορέσει, αλλά και να επιλέξει το επιτελείο και την ομάδα κρούσεως που θα τον πλαισιώσει. Ίσως είναι αργά, αλλά… κάλλιο αργά παρά αργότερα! Για να υπάρξει και κάποιο ανάχωμα στις προφανείς προθέσεις Τσίπρα να «τσιμπολογήσει» στελέχη από τον ευρύτερο «προοδευτικό χώρο»…