Στο πολιτικό-δημοσιογραφικό παζάρι άρχισαν πάλι να διακινούνται σενάρια πρόωρων εκλογών. Ο κ. Μητσοτάκης, το έχει διαψεύσει το ενδεχόμενο πλείστες όσες φορές. Είναι θεσμικός, όπως έχει αποδείξει και δεν γοητεύεται από τις εκπλήξεις.
Ακριβώς, όμως, επειδή είναι θεσμικός, τούτη την φορά δεν αποκλείεται να… επαληθεύσει τα σχετικά σενάρια! Τώρα σημασία έχει τι εννοούμε όταν λέμε «πρόωρες». Το να τις προκηρύξει μέσα στο 2027(πριν από τον Σεπτέμβριο που κανονικά πρέπει να γίνουν), λίγοι θα τις θεωρήσουν πρόωρες. Και… δεν υπάρχει το χρονικό περιθώριο: την 1η Ιουλίου αυτού του έτους, η Ελλάδα αναλαμβάνει την προεδρία της ΕΕ, με όλο το βάρος και τον φόρτο εργασίας που μια τέτοια υποχρέωση συνεπάγεται. Άρα, η Ελλάδα θα πρέπει να έχει μια κυβέρνηση τα στελέχη της οποίας θα πρέπει να είναι πλήρως έτοιμα για αυτόν το ρόλο. Αν υπάρξουν αλλαγές υπουργών είναι αυτονόητο ότι θα υπάρξουν προβλήματα και, στην πράξη, θα δυσφημιστεί η χώρα.
Πέραν αυτού, η εκλογική διαδικασία και τα παρελκόμενά της (επανάληψη εκλογών, διαδικασία διερευνητικών, προσπάθεια σχηματισμού κυβέρνησης, μονοκομματικής ή συνεργασίας, που θα πρέπει να πάρει ψήφο εμπιστοσύνης στην Βουλή η οποία αλλιώς θα διαλυθεί με απόφαση του Προέδρου της Δημοκρατίας, νέες κάλπες κ.λ.π.) είναι εξαιρετικά χρονοβόρα. Και… χρόνος δε θα υπάρχει!
Ακριβώς, λοιπόν, επειδή ο Μητσοτάκης είναι θεσμικός, το λογικό είναι να θέλει πριν από την 1/7/2007 το τοπίο να έχει ξεκαθαριστεί και σχηματιστεί. Αναπόφευκτα, λοιπόν, και με αυτή την θεσμική αντίληψη του πρωθυπουργού, τα πάντα θα πρέπει να έχουν ολοκληρωθεί έγκαιρα, δηλαδή… μέσα στο 2026!
Ο σεβασμός στους θεσμούς και τους εθνικούς αλλά και τους ευρωπαϊκούς, είναι γνώρισμα και γνώμονας χάραξης και σχεδιασμού της πολιτικής του πρωθυπουργού. Και θα του είναι εξαιρετικά δύσκολο και δυσάρεστο να τον παραβλέψει στην συγκεκριμένη περίπτωση επειδή τον βολεύει ευκαιριακά. Θα πλήξει το κύρος και το προφίλ του, κάτι που σίγουρα δεν μπορεί ν’ αντέξει, ιδίως όταν φιλοδοξεί να κερδίσει και μια Τρίτη και δύσκολη θητεία, κάτι ιδιαίτερα σπάνιο στην Ελλάδα, και ν’ αφήσει πίσω του την παρακαταθήκη.
Γι’ αυτό και προβληματίζεται με την ιδέα (και τις παροτρύνσεις συνεργατών στο Μαξίμου) να κάνει τις εκλογές φέτος, επικαλούμενος ακριβώς τους προαναφερθέντες λόγους. Εξ΄ άλλου, θα έχει ολοκληρώσει πάνω από τα 2/3 της θητείας του, κάτι που θα μπορούσε να εκληφθεί ως ο… εθνικός μέσος όρος στην πολιτική μας ιστορία. Και ξαναλέμε, ένα τέτοιο ενδεχόμενο, θα τον αναδείξει και πιστό στις αρχές του αλλά και ρεαλιστή πολιτικό που δεν θέλει να… βάλει φωτιά στον κάμπο !
Εξ’ αυτού και μόνο, δεν μπορεί ν’ αποκλεισθεί παντελώς η «έκπληξη» των πρόωρων εκλογών, που εκτιμάται ότι δεν θα είναι και πολύ δύσκολο στον πρωθυπουργό να την περάσει (και προετοιμάσει) την κοινωνία, η οποία μάλιστα σύμφωνα με τα δημοσκοπικά ευρήματα συνεχίζει να τον θεωρεί «καταλληλότερο» και να τον περιβάλλει με την εμπιστοσύνη και εκτίμηση της.
Ας μην σπεύσουμε να αποκλείσουμε τίποτα. Η πίστη στους θεσμούς, δεν αποκλείει τους ελιγμούς, ακόμη και τους χρήσιμους συμβιβασμούς, όταν η ανάγκη τους απαιτεί…