Πριν από σχεδόν τρεις δεκαετίες, μια σορός που παρέμενε παγωμένη στις πλαγιές του Έβερεστ μετατράπηκε σε ένα από τα πιο γνωστά -και ανατριχιαστικά -ορόσημα του ψηλότερου βουνού στον κόσμο.
- Για δεκαετίες, η σορός, γνωστή ως «Πράσινες Μπότες», αποτελούσε ένα μακάβριο ορόσημο στο Έβερεστ. Η επικρατούσα πεποίθηση ήταν ότι ανήκε στον Ινδό ορειβάτη Τσεβάνγκ Παλτζόρ, ο οποίος χάθηκε στην τραγωδία του 1996.
- Εξέταση DNA αποκάλυψε τελικά ότι η σορός ανήκει στον Ντόρτζε Μορούπ, μέλος της Ινδο-Θιβετιανής Συνοριακής Αστυνομίας. Οι ινδικές αρχές οργανώνουν μια εξαιρετικά επικίνδυνη επιχείρηση για την ανάσυρση των λειψάνων του.
- Ο Μορούπ και δύο ακόμη ορειβάτες συνέχισαν την ανάβαση προς την κορυφή παρά τη σφοδρή χιονοθύελλα. Μετά την τελευταία τους επικοινωνία, εγκλωβίστηκαν από τις ακραίες καιρικές συνθήκες και χάθηκαν οριστικά στη «ζώνη θανάτου».
- Το παγωμένο σώμα του Μορούπ, με τις χαρακτηριστικές πράσινες μπότες, παρέμεινε στο βουνό και έγινε ανατριχιαστικό ορόσημο. Οι ορειβάτες χρησιμοποιούσαν το σημείο ως στάση ξεκούρασης στα 8.500 μέτρα, κοντά στην κορυφή.
Ο ορειβάτης με τις χαρακτηριστικές «Πράσινες Μπότες», τον οποίο χιλιάδες αναρριχητές συναντούσαν στη διαδρομή προς την κορυφή, απέκτησε τελικά ταυτότητα ύστερα από εξέταση DNA, βάζοντας τέλος σε ένα μυστήριο που διήρκεσε σχεδόν 30 χρόνια.
Ταυτοποιήθηκε ο ορειβάτης με τις «Πράσινες μπότες»
Η σορός, η οποία διατηρήθηκε σχεδόν ανέπαφη χάρη στις ακραίες θερμοκρασίες, ήταν γνωστή απλώς ως «Πράσινες μπότες», λόγω των πράσινων ορειβατικών μποτών που προεξείχαν από το χιόνι και τον πάγο. Για δεκαετίες, οι περισσότεροι πίστευαν ότι επρόκειτο για τον Ινδό ορειβάτη Τσεβάνγκ Παλτζόρ, ο οποίος έχασε τη ζωή του στην τραγωδία του Έβερεστ το 1996, μετέδωσε η Daily Mail.
Ωστόσο, η εξέταση DNA αποκάλυψε ότι τα λείψανα ανήκουν τελικά στον Ντόρτζε Μορούπ, έναν 47χρονο ορειβάτη και μέλος της Ινδο-Θιβετιανής Συνοριακής Αστυνομίας (ITBP). Η ταυτοποίηση επιβεβαιώθηκε από την ίδια την ITBP, ενόψει μιας προγραμματισμένης επιχείρησης ανάσυρσης της σορού από τη διαβόητη «ζώνη θανάτου» του Έβερεστ, σε υψόμετρο άνω των 8.000 μέτρων.
Οι ινδικές αρχές αναζητούν πλέον εξειδικευμένη ομάδα διάσωσης μεγάλου υψομέτρου, η οποία θα επιχειρήσει αργότερα μέσα στο καλοκαίρι να ανασύρει τη σορό από τη βόρεια πλευρά του βουνού, στο Θιβέτ. Πρόκειται για μια εξαιρετικά δύσκολη και επικίνδυνη αποστολή, καθώς οι επιχειρήσεις σε αυτά τα υψόμετρα θεωρούνται από τις δυσκολότερες στον κόσμο.
Ο Ντόρτζε Μορούπ συμμετείχε στην εξαμελή αποστολή της ITBP που επιχείρησε να κατακτήσει το Έβερεστ από τη βόρεια διαδρομή στις 10 Μαΐου 1996. Όταν η ομάδα βρέθηκε αντιμέτωπη με μια σφοδρή χιονοθύελλα λίγο πριν από την κορυφή, τρία μέλη αποφάσισαν να επιστρέψουν.
Το μοιραίο ταξίδι προς την κορυφή του Έβερεστ
Ο Μορούπ, όμως, συνέχισε μαζί με τους συναναρριχητές του Τσεβάνγκ Παλτζόρ, 28 ετών, και Τσεβάνγκ Σαμάνλα. Κανείς από τους τρεις δεν επέστρεψε ποτέ, ενώ συνολικά οκτώ ορειβάτες έχασαν τη ζωή τους στην καταστροφική εκείνη ημέρα, μία από τις πιο τραγικές στην ιστορία του Έβερεστ.
Σύμφωνα με τα αρχεία της αποστολής, οι τρεις άνδρες επικοινώνησαν μέσω ασυρμάτου με τον αρχηγό της ομάδας περίπου στις 3:45 το απόγευμα, ώρα Νεπάλ, αναφέροντας ότι είχαν φτάσει στην κορυφή. Ωστόσο, μεταγενέστερες εκτιμήσεις αφήνουν ανοιχτό το ενδεχόμενο η εξαιρετικά περιορισμένη ορατότητα να τους έκανε να πιστεύουν λανθασμένα ότι είχαν ολοκληρώσει την ανάβαση, ενώ στην πραγματικότητα βρίσκονταν περίπου 130 μέτρα χαμηλότερα.
Λίγη ώρα αργότερα, οι καιρικές συνθήκες επιδεινώθηκαν δραματικά. Θυελλώδεις άνεμοι, πολικές θερμοκρασίες και σχεδόν μηδενική ορατότητα εγκλώβισαν τους τρεις ορειβάτες. Μέλη της αποστολής που βρίσκονταν χαμηλότερα ανέφεραν ότι διέκριναν δύο φακούς κεφαλής να κινούνται πάνω από το λεγόμενο «Δεύτερο Σκαλοπάτι» (Second Step), σε υψόμετρο περίπου 8.535 μέτρων. Ήταν το τελευταίο σημάδι ζωής πριν χαθούν για πάντα.
Επειδή η ανάσυρση νεκρών από τόσο μεγάλο υψόμετρο εγκυμονεί τεράστιους κινδύνους, η σορός του Μορούπ παρέμεινε στο σημείο όπου πέθανε. Το σώμα του βρισκόταν κουλουριασμένο στο πλάι, προστατευμένο μέσα σε μια μικρή εσοχή που έμοιαζε με σπηλιά, γεγονός που υποδηλώνει ότι πιθανότατα προσπάθησε να προφυλαχθεί από τη θύελλα στις τελευταίες στιγμές της ζωής του.
Το σημείο βρίσκεται βαθιά μέσα στη λεγόμενη «ζώνη θανάτου», δηλαδή πάνω από τα 8.000 μέτρα, όπου η έλλειψη οξυγόνου εξαντλεί γρήγορα τον ανθρώπινο οργανισμό και κάθε λεπτό μπορεί να αποδειχθεί καθοριστικό για την επιβίωση.
Το μακάβριο ορόσημο
Οι χαρακτηριστικές μπότες του Μορούπ τον κατέστησαν ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα και στοιχειωμένα ορόσημα του Έβερεστ. Για τους ορειβάτες που ακολουθούσαν τη βορειοανατολική διαδρομή προς την κορυφή, η θέα τους σήμαινε ότι είχαν φτάσει σε υψόμετρο περίπου 8.500 μέτρων και πλησίαζαν στα τελευταία, πιο δύσκολα τμήματα της ανάβασης.
Πολλοί σταματούσαν για λίγα λεπτά στη σπηλιά προκειμένου να ξεκουραστούν ή να ελέγξουν τα αποθέματα οξυγόνου τους, με άδειες φιάλες να συσσωρεύονται γύρω από το σημείο. Όπως δήλωσε αργότερα ο βετεράνος ορειβάτης Νόελ Χάννα, «είναι δύσκολο να μην προσέξεις το άτομο που βρίσκεται ξαπλωμένο εκεί».