Από το 2000 κρατούσε στη «La Repubblica» μια στήλη επιστολών, όπου η αγάπη του για τα ελληνικά γράμματα βρήκε το πιο καθαρό της βήμα.
- Γεννήθηκε στη Ρώμη και φοίτησε σε κλασικό λύκειο, όπου καθοριστικοί δάσκαλοι του ενέπνευσαν την αγάπη για τη λογοτεχνία. Η κλασική παιδεία, με τα λατινικά και τα αρχαία ελληνικά, τον διαμόρφωσε και τον συνόδευε σε όλη του τη ζωή.
- Μέσω της στήλης του στη «La Repubblica», υποστήριζε ότι ο σκοπός των κλασικών σπουδών δεν είναι η μηχανική μετάφραση. Αντιθέτως, τόνιζε την ανάγκη για ουσιαστική συνομιλία με τους αρχαίους πολιτισμούς και τα κείμενά τους.
- Ξεκίνησε την καριέρα του στη RAI το 1960 και εργάστηκε ως ανταποκριτής σε Νέα Υόρκη και Παρίσι. Έγινε ευρύτερα γνωστός από την τηλεόραση με εκπομπές όπως το «Telefono giallo», ενώ πρόσφατα αποχώρησε από τη δημόσια τηλεόραση.
- Έγραψε αστυνομικά μυθιστορήματα και επιτυχημένα βιβλία έρευνας, όπως το «Inchiesta su Gesù» και τα «Μυστικά του Βατικανού». Υπήρξε ευρωβουλευτής, ενώ μετά τον θάνατό του τιμήθηκε από την ιταλική πολιτεία και τον δημοσιογραφικό κόσμο.
«Στο λύκειο χρειάστηκε να μελετήσω και να μεταφράσω την Αντιγόνη του Σοφοκλή». Η φράση αυτή, χωμένη σε μια απάντηση προς αναγνώστη της «La Repubblica», λέει για τον Κοράντο Άουτζα περισσότερα από πολλά βιογραφικά. Ο Ιταλός δημοσιογράφος, συγγραφέας και τηλεοπτικός παρουσιαστής πέθανε σήμερα, Πέμπτη 19 Νοεμβρίου, στη Ρώμη, σε ηλικία 91 ετών. Πέρασε πάνω από έξι δεκαετίες ανάμεσα σε εφημερίδες, βιβλία και τηλεοπτικά πλατό. Πίσω από τα άλυτα εγκλήματα, τις μυστικές πρωτεύουσες και τις έρευνες για τον Ιησού όμως, υπήρχε πάντα ένας απόφοιτος του κλασικού λυκείου.
Γεννήθηκε στη Ρώμη στις 26 Ιανουαρίου 1935. Ο πατέρας του ήταν αξιωματικός της αεροπορίας με ρίζες στην Τουλόν και, πιο παλιά, στη Σαρδηνία. Η μητέρα του καταγόταν από εβραϊκή οικογένεια. Φοίτησε στο καθολικό κολέγιο Santa Maria, στη λεωφόρο Μαντσόνι, και όπως έλεγε ο ίδιος, ακολούθησε το κλασικό λύκειο, με τα λατινικά και τα αρχαία ελληνικά στον πυρήνα των μαθημάτων.
Η μεγάλη στροφή ήρθε στο λύκειο
Η μεγάλη στροφή ήρθε στο λύκειο. Εκεί, όπως εξομολογήθηκε, «έμαθε να μαθαίνει» και ανακάλυψε ότι η μελέτη τον ευχαριστούσε. Καθοριστικός στάθηκε ο καθηγητής των ιταλικών, ονόματι Ντουράντε, ένας από τους δασκάλους που σε κάνουν να αγαπήσεις το διάβασμα. Η αποκάλυψη ήρθε μέσα από τον Φόσκολο, τον ποιητή που γεννήθηκε στη Ζάκυνθο από Ελληνίδα μητέρα και ύμνησε το ιόνιο νησί των παιδικών του χρόνων. Από τότε, έλεγε, η λογοτεχνία δεν τον άφησε ποτέ και καθόρισε όλες τις επόμενες επιλογές του.
Του άρεσε να διηγείται και την πρώτη του μέρα στο λύκειο. Ένας καθηγητής ρώτησε την τάξη σε τι χρησιμεύει η μάθηση. Τα παιδιά απάντησαν ευγενικά, «για να μεγαλώσουμε σωστά», «για να γίνουμε καλοί άνθρωποι». Εκείνος κουνούσε το κεφάλι, ώσπου έδωσε μόνος του την απάντηση: για να αποδράσεις από τη φυλακή. Φυλακή ήταν η άγνοια, που σε κρατά δέσμιο χωρίς να καταλαβαίνεις τι συμβαίνει γύρω σου. Η εικόνα είχε κάτι από το πλατωνικό σπήλαιο, και ο Άουτζας την κουβάλησε σε όλη του τη διαδρομή.
Μια πολυδιαβασμένη στήλη επιστολών
Από το 2000 κρατούσε στη «La Repubblica» μια πολυδιαβασμένη στήλη επιστολών, όπου η αγάπη του για τα ελληνικά γράμματα βρήκε το πιο καθαρό της βήμα. Σε μία χαρακτηριστική απάντησή του, ένας καθηγητής λατινικών και αρχαίων ελληνικών από το λύκειο «Τζομπέρτι» του Τορίνου διαμαρτυρόταν για το θέμα των αρχαίων ελληνικών στις απολυτήριες εξετάσεις.
Είχε κριθεί εύκολο και σύντομο, όμως οι περισσότεροι μαθητές δεν μπόρεσαν να συλλάβουν το πραγματικό του νόημα. Το απόσπασμα προερχόταν από τον «Πρωταγόρα» του Πλάτωνα. Λίγο πριν γινόταν λόγος για τον Προμηθέα και αμέσως μετά για την Αιδώ και τη Δίκη, που μοιράστηκαν σε όλους τους ανθρώπους. Ο Άουτζας είδε εκεί το θεμελιώδες ερώτημα: σε τι χρησιμεύουν οι κλασικές σπουδές;
Η απάντησή του ήταν σαφής. Όταν τα λατινικά και τα ελληνικά μπήκαν στα σχολεία, ο σκοπός ήταν να γνωρίσουν οι νέοι εκείνους τους «εξαιρετικούς πολιτισμούς» διαβάζοντας απευθείας τα κείμενα. Δεν ήταν να μεταφράζουν μηχανικά, και συχνά βασανιστικά, ξεκομμένα αποσπάσματα. Ήταν η θέση ανθρώπου που δεν ήθελε τους Έλληνες για διακόσμηση αλλά για συνομιλητές.
Η επαγγελματική του πορεία ξεκίνησε το 1960 στη RAI, ως υπάλληλος. Από το 1966 έως το 1968 ήταν ανταποκριτής στη Νέα Υόρκη και στη συνέχεια στο Παρίσι, για τα περιοδικά «L’Espresso» και «Panorama». Το 1975 επέστρεψε στη Νέα Υόρκη ως απεσταλμένος της «La Repubblica». Το 1987 έγινε τηλεοπτικό πρόσωπο με το «Telefono giallo», εκπομπή για άλυτες υποθέσεις.
Το 1988 η εκπομπή έγραψε ιστορία, όταν ένας εν ενεργεία αξιωματικός τηλεφώνησε ζωντανά και έφερε στο φως νέα στοιχεία για την τραγωδία της Ούστικα. Ακολούθησαν το «Babele», το «Enigma», οι «Le Storie», το «Quante storie» και οι «Città segrete». Το 2023 αποχώρησε από τη δημόσια τηλεόραση με αιχμές για την κυβερνητική διαχείρισή της και πέρασε στο La7. Εκεί παρουσίαζε τον «Πύργο της Βαβέλ» μέχρι λίγους μήνες πριν από τον θάνατό του. Η «Quotidiano Nazionale» τον αποχαιρέτησε ως «Οδυσσέα του πολιτισμού», που έπιασε λιμάνι σε αμέτρητα νησιά.
Άθεος και ευρωβουλευτής με την Αριστερά
Ως συγγραφέας ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του 1980 με μια τριλογία αστυνομικών μυθιστορημάτων. Ήρωάς της ήταν ο Τζοβάνι Σπερέλι, φανταστικός αδελφός του Αντρέα, του ήρωα του ντ' Ανούντσιο. Ακολούθησαν τα «Μυστικά» της Ρώμης, του Παρισιού, της Νέας Υόρκης και του Λονδίνου.
Το 2006 έγραψε με τον μελετητή Μάουρο Πέσε το «Inchiesta su Gesù», που έγινε μεγάλη εκδοτική επιτυχία, και το 2010 κυκλοφόρησαν τα «Μυστικά του Βατικανού». Δηλωμένος άθεος, εξελέγη ευρωβουλευτής από το 1994 έως το 1999 με το Δημοκρατικό Κόμμα της Αριστεράς. Τον Δεκέμβριο του 2020 επέστρεψε το παράσημο της Λεγεώνας της Τιμής, όταν η Γαλλία το απένειμε και στον Αιγύπτιο πρόεδρο Αμπντέλ Φατάχ αλ Σίσι.
Ο πρόεδρος της Ιταλικής Δημοκρατίας Σέρτζιο Ματαρέλα τον αποχαιρέτησε ως ελεύθερο δημοσιογράφο και περήφανο συγγραφέα, ριζωμένο στις αξίες του Συντάγματος. Ο Έτσιο Μάουρο, επί χρόνια διευθυντής της «La Repubblica», έγραψε ότι ο Άουτζας «γνώριζε τη μουσική των πραγμάτων». Η σορός του θα εκτεθεί σε λαϊκό προσκύνημα το Σάββατο στο Καπιτώλιο.