Η Μόνα Λίζα είναι ένα από έργα που έχουν μελετηθεί διεξοδικά στην Ιστορία της Τέχνης.
Από το αινιγματικό της χαμόγελο μέχρι τα μάτια της, που μοιάζουν να σε ακολουθούν σε όποιο σημείο του δωματίου κι αν σταθείς, τα χαρακτηριστικά του πίνακα του 16ου αιώνα του Λεονάρντο Ντα Βίντσι ενθουσιάζουν τους λάτρεις της τέχνης.
Από ποια πάθηση έπασχε η Μόνα Λίζα
Σε αυτόν απεικονίζεται η 24χρονη Λίζα Γκεραρντίνι, σύζυγος ενός εμπόρου μεταξιού από τη Φλωρεντία. Εξετάζοντας τον πίνακα, επιστήμονας υποστηρίζει ότι ανακάλυψε ενδείξεις ότι η Γκεραρντίνι έπασχε από μια ανίατη μορφή απώλειας μαλλιών.
Ο δρ Λουίτζι Λαΐνο, από το Ινστιτούτο Δερματολογίας και Τριχολογίας της Ρώμης, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η απουσία φρυδιών και βλεφαρίδων, σε συνδυασμό με την υποχώρηση της γραμμής των μαλλιών, αποτελούν ενδείξεις ότι η Μόνα Λίζα βρισκόταν στα αρχικά στάδια της γυροειδούς αλωπεκίας (alopecia areata).
Η πάθηση αυτή μπορεί να οδηγήσει σε ραγδαία και ολική απώλεια μαλλιών, καθώς το ανοσοποιητικό σύστημα επιτίθεται στους θύλακες των τριχών στο τριχωτό της κεφαλής. Η ηλικία στην οποία εμφανίζεται συχνότερα είναι μεταξύ 25 και 29 ετών.
Σε προηγούμενες μελέτες του έργου -το οποίο ο Ντα Βίντσι ολοκλήρωσε το 1519-, τα χαρακτηριστικά αυτά είχαν αποδοθεί στις τάσεις της ζωγραφικής εκείνη την εποχή.
Την αλωπεκία μπορούν να πυροδοτήσουν επίσης το στρες και οι ορμονικές αλλαγές, και ο δρ Λαΐνο επισημαίνει ότι η γυναίκα που απεικονίζεται στο πορτρέτο είχε παντρευτεί σε ηλικία 15 ετών, είχε χάσει δύο παιδιά, και ζούσε υπό τη διαρκή απειλή της πανώλης.
Σε άρθρο του στο περιοδικό Clinics in Dermatology αναφέρει: «Προτείνω το πιο πολυσυζητημένο πρόσωπο στην Ιστορία της Τέχνης να αναγνωριστεί για αυτό που, από κλινικής άποψης, ανέκαθεν απεικόνιζε: μια νεαρή γυναίκα με γυροειδή αλωπεκία».