«Είμαι εδώ για τους 200 της Καισαριανής» λέει η κυρία Όλγα, η οποία μίλησε για τα χρόνια δουλειάς στη ζωή της και την σύνταξή της.
Στη μέση της λεωφόρου Αμαλίας, απέναντι από τη Βουλή, μια φιγούρα τραβούσε τα βλέμματα κατά τη διάρκεια της απεργιακής συγκέντρωσης για την εργατική Πρωτομαγιά.
Η κυρία Όλγα, 80 ετών, καθισμένη σε καρέκλα, κρατούσε σφιχτά ένα κόκκινο γαρύφαλλο. Δεν ήταν εκεί για να διαμαρτυρηθεί, αλλά για να «συμπληρώσει», όπως λέει, τα κενά που άφησε η ιστορία.
«Είμαι ογδόντα ετών, έρχομαι κάθε χρόνο. Προέρχομαι από την εργατική τάξη. Πού αλλού θα είμαι Πρωτομαγιά; Εργάστηκα πολλά χρόνια. Σαράντα χρόνια εργάστηκα», λέει στο Orange Press Agency, τονίζοντας, ωστόσο, ότι η ανταμοιβή αυτών των δεκαετιών δεν ήρθε ποτέ όπως την περίμενε.
«Αυτά όλα δεν αναγνωρίστηκαν στη σύνταξη διότι είχανε κουσούρια. Το ένα ήταν η ημιαπασχόληση, το άλλο ήταν διακεκομμένο ωράριο, το άλλο ήταν κανονικό ωράριο αλλά δεν κολλούσανε τα ένσημα. Και έτσι η σύνταξη που παίρνω δεν είναι ανάλογη των ετών που εργάστηκα. Αυτά έχει ο καπιταλισμός», συμπληρώνει.
«Είμαι εδώ επειδή δεν μπορούν να είναι εκείνοι, οι 200»
Για την κυρία Όλγα, η παρουσία της στο δρόμο είναι μια πράξη καθήκοντος απέναντι σε εκείνους που δεν πρόλαβαν να γεράσουν.
«Είμαι εδώ επειδή δεν μπορούν να είναι εκείνοι εδώ. Οι διακόσιοι κομμουνιστές που εκτελέστηκαν στην Καισαριανή το '44. Γι' αυτό είμαι εδώ. Τους αντικαθιστώ.
Έχω πάρει τη σκυτάλη από αυτούς. Αυτό που με καταπλήσσει είναι η αξιοπρέπειά τους. Η αξιοπρέπεια. Με κεφαλαία γράμματα.
Αυτοί οι άνθρωποι κέρδισαν 'μια οργιά ουρανό' όχι για πάρτη τους, αλλά για να τον δώσουν. Μόνο αυτό θα πω. Ότι μακάρι να είχα το σθένος και να τους μοιάσω» σημείωσε κλείνοντας η κυρία Όλγα.